جمیله کدیور
1- روز 26 ژانویه مجمع عمومی سازمان ملل به اتفاق آرا قطعنامهای را صادر کرد که در آن هرگونه انکار هولوکاست محکوم اعلام شد. این قطعنامه نه فقط انکار هولوکاست را بدون هر گونه قید و شرطی محکوم میکند، بلکه از همه کشورهای عضو میخواهد تا بی هیچ قید و شرطی هرگونه انکار کلی یا جزیی هولوکاست به عنوان یک رویداد تاریخی را رد کند. این قطعنامه که دو روز پیش از تصویب به پیشنهاد امریکا اعلام شد، یکی از نشانههای تنهایی کشورمان در عرصهی بینالمللی بود.
2- طرح چندین و چند بارهی هولوکاست در هر نشست داخلی و خارجی چه دستاوردی برای کشورمان در برداشته است؟ آیا نشانهی تدبیر در این مقطع زمانی بود؟ برگزاری کنفرانس هولوکاست در تهران با کدام هدف و با چه دستاوردی انجام شد؟ اصولا در برگزاری این کنفرانس و طرح این موضوع حکمت و تدبیری بود؟ اصلا در نگاه برخی ما حکمت و تدبیر چه جایگاهی دارد؟ آیا عاقبت اندیشی و سرانجام کار را دیدن، در دام تندروی و افراط نیفتادن؟ با توجه به این که هنوز هم این موضوع در هر جا و با هر بهانهای مطرح میشود، به نظر میآید ضرورت دارد به ارزیابی دستاوردهای این طرح بپردازیم.
3- اسراییل نیاز داشت تا از خود چهرهای مظلوم نشان دهد. واقعیت این است که صهیونیستها و اسراییل توانستهاند در مورد هولوکاست با برنامهریزی و استفاده از ظرفیت این حادثه فرهنگسازی کنند. این فرهنگسازی هم درون جامعهی یهودی و هم بیرون آن صورت گرفته است. تردید و تشکیک در این باره بدون فراهم کردن مقدمات آن، ما را به هین نتیجهای میرساند که رسانید.
4- قطعنامه مجمع عمومی سازمان ملل نشانهای بود که ایران، یعنی دولت ایران در این مورد در دنیا تنهاست، عجیب است که نماینده ایران دست کم در جلسه مجمع عمومی ملاحظات ایران را مطرح نکرد قطعنامه به اتفاق آرا یعنی با موافقت 191 کشور حاضر، یعنی همه کشورهای عضو، به استثنای ایران تصویب شد، آیا این یک دستاورد است؟ نماینده ونزوئلا در مجمع اشاره کرده است که چرا قتل عام مردم هیروشیما و ناکازاکی به عنوان یک فاجعه مطرح نمیشود؟ نماینده مصر، ماجد عبدالعزیز درباره کشتار مسلمانان و مسیحیان سخن گفته است. و همینطور نماینده مالزی و اندونزی و ملاحظات خود را برای ثبت در تاریخ گفتهاند.
نماینده ایران در این جلسه کجا بوده است؟ غیبت یا سکوت در بزرگترین نشست بینالمللی در موضوعی که کشورمان بیشترین هزینه را برایش طی یک سال اخیر پرداخته، چه توجیهی دارد؟ این چه تدبیری است که حتی سوریه هم نمیتواند مواضع ایران را درک کند؟ این دوستان ما که دائم خواهان گسترش روابط با کشورمان هستند، کجا بودند؟
5- انکار هولوکاست عملا ایران را در کنار نازیها قرار داد و فاشیستها و نژادپرستان کوکلس کلان، به ویژه مهمانانی که به تهران آمدند، هم صحنه را کامل کردند.
6- فرض کنیم یهودیانی که در هولوکاست تیرباران شدند، به دار آویخته شدند، به اتاق های گاز رانده شدند، کودکانی که در گتوها در فضای وحشت و هراس و گرسنگی مردند، تعداشان نه 6 میلیون بلکه یک میلیون باشد. آیا کاهش تعداد قربانیان چیزی ازعمق فاجعه میکاهد؟ اسلام به ما آموخته است که درباره دشمن هم عادلانه داوری کنیم. «اعدلوا هواقرب للتقوی» این عدالت در چگونگی مواجهه با دشمن است.
7- به دلیل حساسیتهایی که درباره ایران پیرامون غنیسازی اورانیوم و مسائل عراق و فلسطین و لبنان پیش آمده است، طرح هولوکاست برای ما چه ثمری داشت؟ جز آن که ما را در موضعی ضعیف و تنها و منزوی در شرایطی که بیش از هر زمانی احتیاج به یارگیری داریم، قرار دهد.
8- چرا فلسطینیها، چرا حماس و دیگر گروههای جهادی فلسطین چنین پرچمی را به دوش نمیگیرند؟
9- در یک کلام هولوکاست نقطه قوت تبلیغاتی صهیونیسم است. با بی تدبیری به همین نقطه حمله شد و قطعنامه بیسابقه سازمان ملل هدیهای بود که به صهیونیستها داده شد. به جای آنکه نمایندگان کشورمان در این اجلاس به دفاع از نظرات رییس جمهور در این رابطه بپردازند، رییس جمهور برای چندمین بار در یکی از سفرهای استانی خود در جمع مردم یکی از شهرهای کوچک از هولوکاست گفت...