گروه سیاسی ـ اکبر منتجبی: این روزها تهران در یک ترافیک دیپلماتیک به سر میبرد. سران و مقامهای کشورهای منطقه به ایران میآیند و گویی پیامهایی را از دیگران برای ایران میآورند. پیامهای پنهانی از آمریکا. چنین است که ناگهان برای اعلام آنچه «پیام» خوانده میشود، از یک سو وزیر خارجه کشور جنوبی به یاد ایران میافتد و از دیگر سو سران کشورهای دیگر پا به خاک تهران میگذارد. از یک طرف سعودالفیصل، وزیر خارجه عربستان با پیام عبدالله پادشاه عربستان به تهران میآید و از دیگر طرف عبدالعزیز حکیم، رئیس مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق.
با این حال هیچکس به صراحت نمیگوید «پیام» آورده یا میانجیگر ایران بوده است، اما همه اذعان میکنند که برای وضعیت منطقه به تهران آمدهاند. مگر وضعیت منطقه چیزی جز ناامنی در عراق، ناوهای متجاوزگر آمریکایی در خلیج فارس یا وضعیت نابسامان لبنان است؟ و مگر غیر از این است که در تمام آنها آمریکا نقش اصلی را ایفا میکند؟
به همین علت است که مقامات کشورهای همسایه تا در ایران هستند، انکار میکنند که حامل پیام بودند یا پیام بردهاند، اما به محض اینکه خاک ایران را ترک میکنند، مانند جلال طالبانی، رئیس جمهور عراق به گفتوگو مینشینند و خبر میدهند که پیام ایران را برای نماینده آمریکا در عراق بردهاند یا پیشتر پیام آمریکا را برای ایران آورده بودند.
پیش از این نیز مشاور کاندولیزا رایس اعلام کرده بود که آمریکا پیامهایی را ارسال کرده اما هنوز جوابی نگرفته است. یا اینکه نمایندگان مجلس ایران در کمیسیون امنیت ملی در یک جلسه فوری موضوع پیشنهاد سناتورهای آمریکایی را به بحث گذاشتند و به اجماع رسیدند تا مواضع خود را نیز به رئیسجمهور ایران اعلام کنند.
به هر حال وضعیت در تهران به گونهای است که پیامهای مختلفی به ایران ارسال میشود. البته این پیامها هنگامی که ادبیات دیپلماتیک رنگ تعرض و حمله به خود میگیرد، بیشتر میشود و ترافیک در تهران بیشتر می شود. در این روزها جنگطلبان آمریکایی آشکارا با ادبیات متعرضانه با ایران سخن میگویند تا جایی که جانکری رقبل جورج بوش در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا، استفاده از این نوع ادبیات و رفتار سیاسی را «تحقیر آمریکا» خوانده و یادآور شده که بوش منافع وآبروی آمریکا را در سراسر جهان به خطر انداخته است.
اما نگرانی نه تنها از سوی جنگطلبان آمریکایی، بلکه از داخل ایران نیز وجود دارد. ایران صراحتا اعلام کرده از مواضع هستهای خود عقبنشینی نخواهد کرد. گرچه حاضر است در خصوص وضعیت عراق با هر کشوری از جمله آمریکا برای حل مشکل مردم آن کشور مذاکره کند، اما نگاه خصمانه آمریکاییها و عدم انعطاف آنان و پافشاری بر تعلیق تمامی فعالیتهای هستهای ایران، راهی پیش پای ایران برای انعطاف نگذاشته است.
به همین دلیل است که ایران نیز، حاضر نمیشود اگر میز مذاکره ایران و آمریکا در مونیخ چیده شد، پشت آن بنشیند. لاریجانی، دبیر شورای عالی امنیت ملی ایران رهسپار مونیخ آلمان است. این امکان وجود دارد که او با رابرت گیتس، وزیر دفاع آمریکا در حاشیه اجلاس امنیتی مونیخ دیدار کند و حتی دیدارهای هستهای خود را با خانم مرکل، صدر اعظم آلمان و ژاک شیراک، رئیس جمهور فرانسه ادامه دهد اما لاریجانی به صراحت میگوید که حاضر نیست با مقامات آمریکایی دیدار کند. زیرا او مواضع اخیر مقامات این کشور را نمیپسندد.
به هر حال سفر، بیپیام نیست. چه مقامات ایرانی پا در رکاب باشند و چه مقامات دیگر کشورها به ایران بیایند. سفر بیدغدغه و نگرانی نیز نیست. خصوصاً زمانی که منطقه در بحران به سر ببرد و مسافران تهران، مقامات عالی منطقه باشند. حتما پیامهایی برای ایران رسیده چنانکه پیشتر نیز سخنگوی وزارت خارجه ایران بیان کرده بود حتما ایران نیز پاسخی برای این پیامها دارد. هر چند که آن پیامها خوشایند نباشند.