نویسنده: پاتریک سیل/ مترجم: ع.کسمایی
اسرائیل با خشونت علیه مردم غزه، یک بار دیگر بیاحترامی و تحقیر خود را نسبت به حقوق بینالملل و بیتفاوتیاش را به رنج انسانها نشان داده است. حمایت کورکورانه آمریکا ممکن در کوتاهمدت به اسرائیل مصونیت بدهد، اما عواقب درازمدت چنین رفتار غیرمسئولانهای فقط میتواند نگران کننده و وحشتناک باشد.
نفرت اعراب و مسلمانان از اسرائیل و متحد آن آمریکا به ناچار افزایش خواهد یافت و با افزایش آن هر چیزی که به امنیت اسرائیلیها و آمریکاییها مربوط میشود در معرض خطر قرار میگیرد. همیشه فلسطینیان و دیگرانی خواهند بود که با توسل به هر وسیلهای انتقام بگیرند.
فشار سیاسی به اسرائیل برای خاتمه دادن به اشغال سرزمینهای فلسطین، حتی از جانب اروپاییهای فاقد شهامت، مدام افزایش خواهد یافت. انگلیس و فرانسه که نگران انفعال آمریکا هستند، در حال حاضر بیسروصدا مشغول کار روی طرحی هستند تا محدودیتهای خاص خود را برای حل این مناقشه تعریف کنند. آنها ضمیمه کردنهای یکجانبه اراضی فلسطین را که ایهود المرت نخستوزیر اسرائیل در نظر دارد، تایید نخواهد کرد.
اگر دان هالوتز، رئیس ستاد(ارتش) اسرائیل به خارج سفر کند، ممکن است متوجه شود نام او در فهرست سایر ژنرالهای اسرائیلی قرار دارد که برای جنایات جنگی تحت تعقیب هستند.
چرا اولمرت و امیر پرتز، وزیر دفاع بدشانس او، از این راه به جایی نرسیدهاند؟ بعضی از ناظران گفتهاند شاید آنان میخواهند نشان دهند که در کشتن اعراب بخوبی پیشینیان خود هستند، زیرا برخلاف رهبران سابق اسرائیل، آنان فاقد هرگونه تجربه مهم نظامی (آدمکشی) هستند. اما این فقط میتواند بخشی از ماجرا و علت نمایش دید آنان به آدمکشی باشد.
به نظر میرسد برای تهاجم ویرانگر اسرائیل و غزه دو دلیل اساسی وجود داشته باشد که هیچ کدام از این دلایل ارتباط چندانی با گیلادشالیت، سرجوخه جوان فرانسوی ـ اسرائیلی، ندارد که چریکهای فلسطینی در عملیاتی برون مرزی علیه یک پست ارتش اسرائیل وی را دستگیر کردند.
یک دلیل، تهاجم اسرائیل، نظامی است. تلآویو بشدت میخواسته به پرتاب راکتهای دستساز که از شمال غزه بهشهر اسدروت اسرائیل شلیک میشود، خاتمه دهد. این شهر در یک کیلومتری شمال غربی بیابان نقب، قرارداد شهر اقامتگاه پرتز است.
این راکتها تاکنون کسی را نکشته، اما یک عامل تحریک بسیار قابل توجه است و شهرداری این شهر بشدت به ناتوانی دولت برای جلوگیری از شلیک راکتها اعتراض دارد. اسرائیل در پاسخ راکتها در ماههای اخیر با توپخانه و حملات هوایی خود حدود 50 فلسطینی. از جمله چند کودک را کشته و بیش از 200 نفر دیگر را مجروح کرده است.
اما فراتر از خود راکتها، موضوع توانایی بازدارنده اسرائیل است هیچ چیز بیشتر از ایجاد هرگونه شکافی در این توانایی، اسرائیل را به خشم نمیآورد. آمریکا. همین هفته گذشته، طبق معمول، موضع خود را تکرار کرد که «اسرائیل حق دارد از خود دفاع کند.» مفهوم ضمنی این سخن این است که هیچکس دیگری چنین حقی ندارد.
دومین دلیل اسرائیل برای حمله به غزه، سیاسی است. تلآویو میخواهد دولت حماس را با هر وسیله ممکن ـ از جمله نابودی فیزیکی ـ از بین ببرد؛ زیرا میداند شرایط حماس برای سازش، دشوارتر از آن خواهد بود که اسرائیل بتواند بپذیرد.
اسرائیل از توافق اخیر حماس ـ فتح، متنفر است؛ زیرا این خطر را دارد که طرفی فلسطینی به وجود آورد که حاضر است درباره ایجاد کشوری فلسطینی در مرزهای 1967 مذاکره کند. اسرائیل قصد ندارد هرگز به آن مرزها بازگردد. این تصادفی نیست که حمله اسرائیل به غزه بلافاصله پس از توافق حماس ـ فتح شروع شد.
اسرائیل هر کاری خواهد کرد تا از مذاکره اجتناب کند. بنابراین به عمد فلسطینیان را با ایجاد دشواریهای غیرانسانی آزار میدهد تا آنان را به افراطیگری سوق دهد و میانهروها را از صحنه خارج کند. میانهروها، که آماده مذاکرهاند، دشمنان واقعی اسرائیل هستند.