اسه سال از شهادت محمدباقر حکیم رهبر فقید مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق در حادثه تروریستی در نجف میگذرد.
آیتالله حکیم یکی از پیشگامان و شناختهشدهترین چهرههای مبارزه با دولت صدام حسین رئیسجمهوری سابق عراق بود که پس از 23 سال تبعید در جمهوری اسلامی ایران، اردیبهشت 81 به عراق بازگشت.
وی در سال 1939 در نجف اشرف دیده به جهان گشود و از اوایل کودکی به تحصیلات حوزه مشغول شد. این روحانی که از میانه روی دفاع میکرد؛ با داشتن مواضع ضد آمریکایی، خروج سریع آمریکاییها را از عراق خواستار بود اما با همکاری عبدالعزیز حکیم برادرش با شورای دولت انتقالی عراق موافقت کرد. وی که پسر آیتالله محسن حکیم رهبر شیعیان از سال 1955 تا 1970 بود، در سال1957 فعالیت سیاسی خود را آغاز کرد و در سال 1980 در زمان شهادت همرزمش آیتالله محمدباقر صدر در عراق به ایران مهاجرت کرد.
وی در دهه 1970 دو بار دستگیر شد و در دسامبر 1982 با همکاری چند تن دیگر، در پایه گذاری مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق شرکت کرد و در سال1984 به سمت ریاست این حزب انتخاب شد.
تقریبا در همان زمان بود که مجلس اعلای انقلاب اسلامی عراق یک شاخه نظامی تشکیل داد که بعدها سپاه «بدر» نام گرفت؛ آیتالله حکیم شخصا فرماندهی سپاه بدر را بر عهده داشت.
در بازگشت از ایران از خروج اشغالگران از کشورش در پی سقوط صدام حمایت کرد تا اینکه در جریان یک واقعه تروریستی به شهادت رسید. پس از ترور حکیم در سه سال پیش رهبری این مجلس به برادرش عبدالعزیز حکیم واگذار شد.