ح.صفایی
«حقوق افراد بر اساس نگرانیهای امنیتی در حال نابودی است ....» این نظر صریح دفتر عفو بینالملل در کانادا درباره رعایت حقوق بشر در این کشور است. براساس گزارش این دفتر، سابقه کانادا در زمینه رعایت حقوق بشر در بخش حمایتی، مخدوش است و از بومیان به قدر کافی حمایت نمیشود.
در این گزارش، دفتر عفو بینالملل با اشاره به عملکرد دولت کانادا در زمینه عدم رعایت حقوق بشر از جمله «برخورد غیرمنصفانه با درخواست پناهندگان و بازگرداندن آنها به کشورهای خود»، «اعمال قانون موسوم به «گواهی امنیتی» که براساس آن تاکنون 4 نفر که جملگی مسلمان هستند در زندان به سر میبرند»، «عدم دسترسی زندانیان به شواهد و ادله بازداشت خود»، «عدم برخورداری زندانیان از حق دفاع از خود براساس همین قانون» و «عدم تطابق رویههای پلیس در بازداشت بومیان با استاندارهای بینالمللی»،براین نکته تاکید کرده است که اصلاحات زیادی لازم است تا کانادا به تعهدات خود براساس کنوانسیون حقوق مدنی و سیاسی عمل کند.
در گزارش دیگری که توسط کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل متحد منتشر شده است کمیسیون مزبور، دولت فدرال کانادا را به دلیل نقض حقوق شهروندانی که به اتهام اقدامات ضد تروریستی بازداشت شده و در زندانهای این کشور به سرمیبرند و در برخی موارد بدون محاکمه از این کشور اخراج شدهاند به شدت مورد انتقاد قرارداده است. در این گزارش از کانادا به دلیل بازداشتهای بلند مدت افراد مظنون به وابستگی به گروههای تروریستی بدون اتهام مشخص و عدم دسترسی زندانیان به وکیل انتقاد شده است.
این تنها چند نمونه از رفتارهای ضد حقوق بشری دولتی است که تمام وقت خود را صرف تهیه قطعنامه و محکومیت دیگر کشورها در زمینه رعایت حقوق بشر میکند.اما از این نکته که در درون این جامعه نارضایتیهای مدنی درحال گسترش است غافل است. جای تعجب است که دولتی به اصطلاح مدرن مانند کانادا در کنترل و اعمال اقتدار مانند دولتهای سنتی عمل میکند. دولت کانادا مانند اغلب دولتهای اروپایی از اهرم دفاع از حقوق بشر و با تمسک به تبلیغات دروغین علیه دیگر کشورها به دنبال سرپوش گذاشتن بر«آشفتگی وضعیت حقوق بشر» و «خشونت پنهان» خود هستند. بزرگترین بلایی که به جان جهان افتاده، استفاده ابزاری همین کشورها از واژهها و برخورد تبعیض آمیز با مفاهیمی مانند«حقوق بشر»،«فعالیت صلح آمیز هسته ای»و«حاکمیت دموکراسی»است. اگر همین کشورها به جای طرح اتهام علیه دیگران، بخشی از توان خود را صرف یافتن زبان مشترک با دیگران میکردند نیازی به این همه شانتاژ و تبلیغات منفی نبود. دولت های کانادا و اروپایی که خود را دولتهای مدرن میدانند چرا سهم خودشان را در عمل واقعی به این مفاهیم ادا نمیکنند. دامنه افشای ریاکاری این کشورها در عمل به این مفاهیم چنان گسترده شده که جهان، هر روز شاهد طغیان خواستهای سرکوب شده مردم در غرب است که فرانسه نمونه بارز آن است. دولت کانادا و اروپایی به فکر عمل به تعهدات فراموش شده خود در«رعایت حقوق بشر»باشند.