حدود دو سال تا انتخابات ریاست جمهوری سال 2008 میلادی باقی است و احزاب اصلی موجود در ایالات متحده آمریکا از اکنون رقابت فشرده ای را جهت برتری در انتخابات آغاز نموده اند. از حزب دموکرات خبر می رسد که “هیلاری کلینتون” سعی دارد با حمایت بیل کلینتون و دیگر هم حزبی های خود به عنوان رقیب نامزد حزب جمهوری خواه وارد صحنه انتخابات شود. این در حالی است که اردوگاه جمهوری خواهان به اندازه ای در هم ریخته و آشفته است که نمی توان از اکنون به ترسیم دورنمای آن در دو سال آینده پرداخت. در هر صورت “بوش پسر” تا پایان سال 2008 میلادی ناچار است سکان هدایت کاخ سفید را ترک کرده و کاخ سفید را به یکی از رقبا یا همفکران خود بسپارد.
نکته مسلم اینکه با وجود دگرگونی های حزبی ایجاد شده در آمریکا پس از 11 سپتامبر 2001 به ندرت می توان احتمال رقابتی طبیعی را در صحنه انتخابات سال 2008 داد. هم اکنون حزب حاکم جمهوری خواه به علت رفتارهای بوش و دیگر نومحافظه کاران در سرگردانی مفرطی به سر می برد. جمهوری خواهان سنتی در مقابل رفتارهای بوش پسر سردرگم شده اند و در عین حال توانایی ایستادگی در برابر رئیس جمهور خود تا پایان سال 2008 را ندارند.
حدود یک ماه قبل نمایندگان سنای آمریکا ابراز کردند که بقا یا عدم بقای بوش و هواداران وی برای آنها اهمیتی ندارد و آنها تنها به بقای خود در معادلات سیاسی کاخ سفید و ایالات متحده آمریکا می اندیشند. اختلافات درون حزبی جمهوری خواهان به شدت اوج گرفته است و بسیاری از شهروندان آمریکایی که باید آراء خود را به سود یا ضرر جمهوری خواهان به صندوق بیندازند با مجموعه ای از هم گسیخته روبه رو هستند. مجموعه ای که در آن “کالین پاول” و “رامسفلد” در مقطعی در کنار یکدیگر قرار داشتند...
در هر صورت جمهوری خواهان از اکنون با زیربنایی سست و متزلزل پای در صحنه رقابت با دموکرات ها گذاشته اند. مطابق آخرین نظر سنجی ها حدود 75 درصد از شهروندان آمریکایی از اعمال و رفتارهای بوش و نو محافظه کاران به تنگ آمده و حاضر به تحمل وی در راس سیاستگذاری آمریکا نیستند. همین امر فضایی مطلوب را جهت مانور دموکراتها ایجاد کرده است اما حزب مخالف جمهوری خواه با معضلاتی روبه رو است که علی رغم گذشت 6 سال از پیروزی بوش در انتخابات 2000 هنوز حل نشده باقی مانده اند. حتی شکست دموکراتها و نامزد آنها “جان کری” نیز نتوانست تلنگر محکمی را به سران این حزب وارد کند.
هر چند در این میان افرادی مانند “هوارد دین” تلاش زیادی را برای سازمان دهی دوباره حزب انجام دادند ولی عدم حمایت مستقیم افرادی مانند “ال گور” باعث شد تا پازل و چینش قطعه های حزب دموکرات همچنان با مشکل روبه رو شود. نقطه مانور دموکراتها در انتخابات سال 2008 میلادی قوت آنها نیست. به عبارت دیگر این حزب به هیچ عنوان در راستای حیات سیاسی خود طی چند سال اخیر موفق نبوده است.