عزیز شاهمحمدی
نقض آتشبس از سوی ارتش اسرائیل در لبنان به خبر عادی و روزانه تبدیل شده است. سازمان ملل نیز نسبت به خلاء امنیتی و ادامه وضعیت وخیم و شکننده هشدار میدهد. مقامات لبنانی از احتمال شروع دوباره جنگ از سوی رژیم صهیونیستی خبر میدهند. بیتردید اقدام اسرائیل در نقض آتشبس، ناشی از قدرت نظامی نیست، کما این که خویشتنداری حزبالله و مقاومت اسلامی نیز هرگز به ضعف تعبیر نمیشود.
اسرائیل آتشبس را نقض میکند چون دفاع از برقراری آتشبس در لبنان «کیفیت» ندارد. بیشک آمریکا، اسرائیل، فرانسه و انگلیس و همچنین دولتهای عربی مصر، اردن، عربستان سعودی انتظار دیگری از نتایج جنگ تجاوزکارانه اسرائیل در لبنان داشتند. قطعنامه 1701 در شرایطی متفاوت از انتظارات آنان تصویب شد. آمریکا و اسرائیل و انگلیس وقتی مطمئن شدند، با توسل به زور نمیتوانند به اهداف خود دست یابند، قطعنامه 1701 را تصویب کردند. اما این به آن معنی نبود که از اهداف خود دست کشیدهاند. پابرجا بودن اهداف آمریکا و انگلیس و فرانسه در لبنان با بیمیلی آنها در مشارکت در نیروهای سازمان ملل تجلی مییابد. اما مواضع کشورهای عرب هم حکایت خود را دارد. کشورهای عربی 28 روز پس از حمله اسرائیل به لبنان و پس از قتل عام در قانا توانستند در سطح وزیران امور خارجه گرد هم آیند. در این نشست فؤاد سینیوره نخستوزیر لبنان با چشمانی اشکبار خطاب به وزیران امور خارجه عرب گفت: اگر ما را عرب هم نمیدانید حداقل به شرافت انسانی خود مانع مرگ مردم بیگناه لبنان شوید.
در این نشست که در بیروت برگزار شد، وزیران امور خارجه عرب، حمله اسرائیل به لبنان را محکوم کردند اما از مقاومت اسلامی لبنان حمایت نکردند. مقاومتی که حتی پادشاه اردن فخر عرب خواهنده بود از حمایت دولتهای عربی محروم ماند. این سیاست همچنان ادامه دارد، و این همان «کیفیت نداشتن» حمایت از آتشبس در لبنان است.
یادآوری یک نکته خالی از لطف نیست، ترکیب نیروهای حامی اسرائیل در حمله به لبنان، در جناح اروپایی– آمریکایی و عربی کاملا مشابه ترکیب نیروهای حامی صدامحسین در حمله به ایران است. صدام حسین در جبهه ایران شکست خورد و در برگشت به کویت که از حامیانش بود، حمله کرد.
اسرائیل در لبنان شکست خورده است و بیشک در صدد است این شکست را در جایی جبران کند. کشورهای عربی یکبار در سال 1980 با حمایت از تجاوز صدام به ایران اشتباه بزرگی را مرتکب شدند که منطقه هنوز تاوان آن را پس میدهد. حال در سال 2006 بار دیگر به حمایت از تجاوز اسرائیل به لبنان برخاستهاند. هر چند مقاومت اسلامی لبنان به حمایتهای دولتهای عربی نیاز ندارد اما اگر برای دولتهای عربی استقلال و ارادهای باقی مانده، برای بقای خود هم شده، باید با حمایت از حزبالله کیفیت مخالفت با تجاوز اسرائیل را ارتقا دهند.