بوش دیگر کانگوروها را دوست ندارد!

سحاب فاطمی

توقف لیبرالها در ایستگاه سیدنی

انتخابات استرالیا در حالی برگزار شد که بسیاری از تحلیلگران مسائل سیاسی و بین‌المللی شکست جان ‌هاوارد در این انتخابات را محتمل می‌دانستند. البته هاوارد خود نسبت به این مسئله اعتقاد نداشت. هاوارد سعی داشت با تکیه بر فرمولهای اقتصاد لیبرالی برای پنجمین بار متوالی خود را در راس معادلات سیاسی سیدنی حفظ نماید. در هر حال انتشار خبر شکست هاوارد در انتخابات غیر از نومحافظه‌کاران واشنگتن جریانات و افراد دیگر را شوکه نکرد... کوین‌ راد، رهبر حزب کارگر استرالیا توانست با کسب اکثریت قاطع آرا، در انتخابات سراسری این کشور، حزب محافظه‌کار استرالیا را شکست دهد.

عواقب شکست هاوارد

با پیروزی کوین‌راد در انتخابات نخست‌وزیری استرالیا، جرج‌بوش یکی از دوستان و همپیمانان نزدیک خود را از دست داد. استرالیا در حال حاضر آخرین کشوری است که انتخابات آن نشان از تمایل مردم آن کشور به خروج نظامیان آن از عراق دارد. بر اساس رای منفی مردم استرالیا به نخست‌وزیر این کشور که هم‌پیمان نزدیک رئیس‌جمهوری آمریکا در جنگ عراق و تغییرات اقلیمی بود، "جرج‌بوش" را بیش از پیش در سطح جهان منزوی کرد. شکست سنگین جان‌ هاوارد در انتخابات سراسری استرالیا و حذف وی از راس معادلات سیاسی سیدنی دغدغه‌های بوش پسر در نظام بین‌الملل را دو چندان ساخت. نومحافظه‌کاران واشنگتن که به تازگی شوک ناشی از شکست دوقلوهای کازینسکی در لهستان را پشت سر گذاشته‌اند این بار با فقدان مهره‌ای رو به رو شده‌اند که از دست دادن آن برای بازهای سلطه‌طلب قابل هضم نیست... هاوارد در کل روابط نزدیک و صمیمانه‌ای با طیف افراطی حزب جمهوریخواه آمریکا داشت. پس از حضور جرج ‌واکر ‌بوش در کاخ سفید، هاوارد توان و قدرت سیاسی و استراتژیک سیدنی را در راستای پیاده‌سازی اهداف کلان واشنگتن در خاور دور و اقیانوسیه استوار ساخت. از این رو نخست‌وزیر سابق استرالیا به عنوان یکی از اصلی‌ترین همپیمانان بوش و چنی به حیات سیاسی خود در جهان سیاست ادامه داد. شکست افرادی مانند خوزه ماریانا اسنار، سیلویو برلوسکونی و تونی ‌بلر بارها زنگ خطر را برای هاوارد به صدا در آورد ولی وی همچنان به مسیر نادرست خود ادامه داد.

اشغال عراق واقعه‌ای بود که جبهه مخالفان و متحدان کاخ سفید را از یکدیگر تفکیک نمود. در این میان هاوارد به همراه جونیچیر و کویزومی، نخست‌وزیر وقت ژاپن خود را در جبهه اشغالگران بغداد تعریف نمودند. اعزام نیروهای ژاپنی و استرالیایی به عراق با مخالفت شدید شهروندان این کشورها مواجه شد. اما هاوارد در راستای تکمیل سیاستهای بوش‌ پسر در جهان یک گام فراتر گذاشت و به تبعیت از آمریکا از امضای پیمان کیوتو سرباز زد. نخست‌وزیر شکست خورده استرالیا نه تنها با سیاستهای اشغالگرایانه بوش در عراق همراهی می‌کرد، بلکه به صورت مخفیانه بخشی از هزینه‌های تداوم این اشغال را نیز به کاخ سفید می‌پرداخت. کاندولیزا رایس وزیر امور خارجه ایالات‌ متحده ‌آمریکا در سفر سال گذشته خود به خاور دور مطالبات مالی کاخ سفید از دولتهای هاوارد و کویزومی را مطرح نمود. این خواسته واشنگتن در قالبی محرمانه مطرح گردید اما هاوارد نسبت به آن پاسخی مثبت داد. سرانجام جان‌ هاوارد نیز به جمع چهره‌های شکست خورده نظام بین‌الملل در اولین دهه هزاره سوم میلادی پیوست. تاثیرگذاری مستقیم شکست هاوارد در رفتارهای بعدی واشنگتن قابل مشاهده خواهد بود. کوین‌ راد، رهبر حزب چپ میانه استرالیا که توانسته است هاوارد را شکست دهد، متعهد شده است که نیروهای استرالیایی را از عراق خارج نموده و پیمان کیوتو را بر خلاف خواسته آمریکا امضا نماید. در صورتی که کوین ‌راد به این دو تعهد خود عمل کند به اعتبار کاخ سفید در عراق و نظام بین‌الملل ضربه‌ای اساسی وارد خواهد آمد. شکست هاوارد مترادف با شکست افراطی‌گری در سیدنی بود.

اظهارات کوین‌راد پس از پیروزی

اظهارات کوین ‌راد پس از پیروزی بر جان ‌هاوارد در انتخابات استرالیا اظهارات قابل تاملی نموده است. نخست‌وزیر منتخب استرالیا از حزب کارگر ضمن وعده در خصوص برقراری روابط نزدیک‌تر با هم‌پیمانان خارجی تعهد داده است که اتحاد و انسجام در کشورش را بیشتر خواهد کرد.

 کوین‌راد، دیپلمات سابق 50 ساله استرالیا با وعده در خصوص خارج کردن 500 سرباز ارتش این کشور از عراق و نیز با امضای پروتکل کیوتو، خود را رهبر نسل  جدید معرفی کرد؛ اقداماتی که واشنگتن را در هر دو مسئله منزوی‌تر می‌کند.

کوین ‌راد در اولین سخنرانی خود پس از پیروزی در انتخابات، قول داده است که دوره تازه‌ای را در تاریخ استرالیا شروع کند. در شش دوره تغییر دولت استرالیا از جنگ جهانی دوم به این سو شش نخست‌وزیر از جمله جان‌ هاوارد شاهد از دست دادن قدرت خود بوده‌اند. حزب کارگر با پیروزی در انتخابات سراسری استرالیا حداکثر 86 کرسی از مجموع 150 کرسی پارلمان این کشور را به خود اختصاص داد.

مطابق قانون اساسی استرالیا شرکت در انتخابات اجباری است و تعداد شرکت‌کنندگان در این انتخابات، بیش از 13 میلیون نفر تخمین زده می‌شود. کوین ‌راد به احتمال زیاد روابط کشورش با چین و سایر کشورهای آسیایی را نزدیکتر خواهد کرد. وی علاوه بر این خواهان مواضعی مستقل در زمینه سیاست خارجی است. این در حالی است که واشنگتن به هیچ عنوان با همگرایی سیدنی با کشورهایی مانند چین موافق نیست.

موضع‌گیری کاخ سفید

هر چند ایالات ‌متحده‌ آمریکا سعی نموده در نخستین موضع‌گیری خود نسبت به شکست هاوارد چهره خشمگین و مستاصل خود را در ماورای عبارات تبریک‌آمیز به کوین ‌راد پنهان نماید، اما بر همگان مشخص است که بوش پسر نسبت به حضور کوین‌راد در سیدنی دید بدبینانه‌ای دارد.

 رئیس‌جمهور آمریکا ضمن تبریک به راد به خاطر پیروزی در انتخابات سراسری استرالیا از تلاش‌های جان‌ هاوارد تقدیر و تشکر کرده است. کاخ سفید در بیانیه‌ای اعلام نموده است که ایالات‌ متحده و استرالیا از مدتها پیش شرکای قوی و هم‌پیمانی محکم بوده‌اند و رئیس‌جمهور به همکاری با دولت جدید استرالیا برای تداوم روابط تاریخی خود امیدوار و علاقه‌مند است.

اما در صورتی که استرالیا نیروهای خود را از عراق بخواند و پیمان کیوتو را نیز بر خلاف آنچه کاخ سفید می‌خواهد امضا نماید چه محلی برای اشتراک واشنگتن و سیدنی باقی خواهد ماند؟

میشل‌ گراتان، از مفسران سیاسی با سابقه استرالیا در روزنامه سان‌هرالد معتقد است که کوین ‌راد به ناچار باید هرچه سریعتر مذاکرات با سازمان ملل را در خصوص خروج نظامیان استرالیایی از عراق آغاز کند. این حرکتی تعیین کننده‌ است چرا که با این تصمیم حزب کارگر برای نخستین بار محک خواهد خورد.

مسلما در صورتی که کوین ‌راد به دو وعده مهم خود در رابطه با امضای پیمان کیوتو و خروج از عراق عمل نکند از سوی طرفدارانش طرد خواهد شد. این در حالی است که جان‌ هاوارد و دیگر لیبرالها نیز تلاش گسترده‌ای را جهت سنگ‌اندازی در مقابل حزب کارگر آغاز خواهند نمود. در نهایت بوش پسر دیگر سرزمین کانگوروها را دوست ندارد. در زمان حضور جان‌ هاوارد سیدنی به محلی برای تکمیل و تداوم سیاستهای سلطه‌طلبانه کاخ سفید تبدیل شده بود. حتی پس از خروج کامل نیروهای انگلیسی از بصره دولت‌ هاوارد اعلام نمود که نیروهای خود را در عراق حفظ خواهد کرد. اما اکنون کوین ‌راد از خروج کامل نیروهای استرالیایی در عراق خبر می‌دهد. بوش یکی از اصلی‌ترین همپیمانان خود در نظام بین‌الملل را از دست داده است. فردی که مانند تونی ‌بلر و نیکولا سارکوزی سعی کرد جای در پای بوش پسر گذاشته و چهره استراتژی و سیاسی جهان را در راستای مانور جریان سلطه متحول کند.