ابومازن یک لوبیای سحر‌آمیز است

به محض اینکه بوش، رئیس‌جمهوری آمریکا "اسرائیل" را ترک کرد، اجرای طرح حمله نظامی به نوار غزه مسجل شد. امروز شاهد هستیم که رهبران سیاسی ما با ملت فلسطین به گونه‌ای برخورد می‌کنند که گویی دو ملت جدا از هم هستند یکی در کرانه باختری و دیگری در نوار غزه. ما از یک سو به دنبال صلح با کرانه باختری هستیم و از سوی دیگر در برخورد با نوار غزه بر طبل جنگ می‌کوبیم.

جای پای داخلی‌ها

برخی افراد در دولت عبری، تاکید می‌کنند که ابومازن از اولمرت خواسته است تا یک حمله گسترده نظامی در نوار غزه به راه اندازد و دولت اسماعیل هنیه را براندازد. برخی‌ها در هرم قدرت "اسرائیل" پیشنهاد کرده‌اند که ابومازن سوار بر تانک‌های صهیونیستی به نواز غزه بازگردد، با این گمان که اعضای فتح می‌توانند از اسدوروت‌نشینان دفاع کنند، اسدوروتی که در زیر حملات موشکی گروه‌های مقاومت عمر سر می‌کند. واقعا تعیین اینکه کدام گزینه بدتر است (گفت‌وگو یا حمله) بسیار سخت است. آیا واقعا عبارت‌هایی که مقامات دولت عبری در مورد سیاست‌های‌شان بر زبان می‌رانند، درست است یا نادرست و آیا این جماعت تصمیم دارند که عباس یعنی آخرین شریک فلسطینی خود را  از بین ببرند یا نه؟

مقامات دولت عبری از این مسئله بی‌خبرند که حمله گسترده نظامی به نواز غزه هرگز باعث تثبیت موقعیت ابو‌مازن در نواز غزه و کرانه باختری نخواهد شد؛ بلکه یک ضربه‌کاری به موجودیت ابومازن خواهد بود که ممکن است در نهایت به حاکمیت حماس بر کرانه باختری بینجامد.

تصویر کشته‌ها و زخمی‌های فلسطینی که در جریان حمله نظامی به غزه در خیابان‌ها جان می‌دهند، به معنای حذف امکان هر گونه پایبندی جنبش فتح به تعهدات امنیتی‌اش در نوار غزه و کرانه باختری خواهد بود.

در صورت حمله گسترده به نوار غزه، نگاه ملت فلسطین به ابومازن مشابه نگاه لبنانی‌ها به آنتوان لحد خواهد بود و جایگاه دستگاه‌های امنیتی وابسته به جنبش فتح در نظر فلسطینی‌ها نیز همچون جایگاه ارتش جنوب لبنان (ارتش لحد) در نظر لبنانی‌ها خواهد بود و در چنین شرایطی هواداران جنبش فتح در نوار غزه چاره‌ای نمی‌بینند، مگر آنکه به صفوف مردان حماس بپیوندند تا از ننگ و عار عضویت در فتح در امان مانند. به هر حال، حمله به نوار غزه باعث افزایش قدرت حماس، تثبیت جایگاه ایران و حزب‌الله در کرانه باختری و نوار غزه خواهد شد و از سوی دیگر، به روند مذاکراتی که بعد از کنفرانس آناپلیس آغاز شده، خاتمه خواهد داد و فاتحه حاکمیت ابومازن خوانده خواهد شد و دیگر باید با راهکار دو کشور برای دولت ملت نیز خداحافظی کنیم. از همه بدتر اینکه ارتش صهیونیستی – در صورت حمله - وارد باتلاقی به نام غزه خواهد شد و باید مسئولیت هر گونه فاجعه انسانی که در نتیجه این حمله حادث می‌شود، را بپذیرد.

شریک اولمرت

اگر اولمرت در حال حاضر ابومازن را به عنوان شریک حقیقی خود برای دست‌یابی به سازش با طرف فلسطینی می‌داند و هنوز هم درصدد تثبیت جایگاه وی است، باید برای پایان دادن به روند درگیری‌های خشونت‌بار نظامی و همچنین کاستن از فشارهای اقتصادی از طریق بازگشایی گذرگاه مرزی نوار غزه بکوشد.

ضمنا "اسرائیل" نباید به حماس اجازه دهد تا در یک اقدام موفقیت‌آمیز، در مقابل آزادی گلعاد شلیت شمار زیادی از اسرای فلسطینی را آزاد کند؛ بلکه مروان البرغوثی و صدها اسیر فتح و حماس (چه آنهایی که اقدام به قتل اسرائیلی کرده‌اند و چه آنها که پرونده‌شان پاک است) را تحویل ابومازن دهد تا جایگاه رئیس تشکیلات خود‌گردان در این میان بهبود یابد. مواردی که در بالا ذکر شد، از ضرورت‌های لازم برای پیشبرد روند صلح است؛ ولی کافی نیست. اگر قرار است آتش‌بسی صورت گیرد، باید این آتش‌بس پس از انجام مذاکرات در مورد مسائل نهایی باشد؛ زیرا در غیر این صورت آتش‌بس عاملی برای استراحت انتفاضه خواهد بود و به حمایت بیشتر مردم از حماس می‌انجامد. شکست مذاکرات یا حتی توقف آن نیز تجلی ناتوانی جبهه پراگمات‌ها که امیدشان به راهکارهای سیاسی است، می‌باشد و می‌تواند موفقیتی برای حماس و حزب‌الله به شمار رود. پیشرفت سیاسی قابل ملاحظه در عرصه مذاکرات که با اعطای تسهیلاتی به فلسطینی‌ها باشد، می‌تواند بستر را برای کاهش ضررهایی که در منطقه و جهان متوجه "اسرائیل" است، فراهم سازد. حاکم کردن یک فضای مثبت بر روند مذاکرات به عنوان پیش زمینه‌ای مناسب برای جایگزینی ارتش عبری با نیروهای چند ملیتی خواهد بود. در حال حاضر، این فرصت برای "اسرائیل" به دست آمده است تا به فلسطینی‌های مقیم کرانه باختری و نوار غزه ثابت کند که انتخاب حماس یک انتخاب اشتباه بوده است؛ البته برای این کار باید آمادگی خود را برای امضای یک توافق‌نامه همه جانبه با ابومازن برای آتش‌بس و بازگشایی گذرگاه‌ها اعلام کند و این امر می‌طلبد که ارتش عبری خویشتندار باشد و رهبران سیاسی بر فعالیت‌های نظامی ارتش علیه فلسطینی‌ها کنترل بیشتری داشته باشند. ضمنا اگر حماس با پیشنهاد آتش‌بس موافقت نکند، دیگر مسئولیت تداوم روند محاصره و تبعات حمله نظامی به غزه به عهده این جنبش خواه بود. اولمرت باید در صدد تثبیت جایگاه شریک فلسطینی خود باشد، شریکی که معتقد به طرح تشکیل دو کشور است. نخست‌وزیر "اسرائیل" قبل از حمله گسترده نظامی به نوار غزه، آزادی اسرای حماس، تن دادن به شروط لیبرمن برای بقا در کابینه (اشغال مجدد نوار غزه) و دادن امتیاز به شهرک‌نشینان باید از خود بپرسد که آیا چنین اقداماتی تاثیر مثبت بر روند سازش دارد یا نه؟ یا آنکه این اقدام ضرر شریک فلسطینی‌اش را به دنبال دارد یا نه؟ ابومازن در واقع حکم همان لوبیای سحرآمیز را دارد که باید حفظش کرد.