اگر نشست بینالمللی سازش در «آناپولیس» به امضای سند یا موافقتنامه میان فلسطینیان و اسراییل منجر شود، بیتردید اسراییل مفاد آن را نقض خواهد کرد.
به گزارش ایرنا مقامهای تلآویو پیش از این نیز موافقتنامه «وایریور» در ایالت مریلند آمریکا را امضا کردند اما از عمل کردن به مفاد و بندهای آن طفره رفتند. پس از کوشش آمریکا و سفرهای مکرر «مادلین آلبرایت» وزیر خارجه وقت این کشور به فلسطین اشغالی، سرانجام «یاسر عرفات» رئیس پیشین حکومت خودگردان فلسطین و «بنیامین نتانیاهو» نخستوزیر پیشین اسراییل با حضور «بیل کلینتون» رئیسجمهور وقت آمریکا موافقتنامه وایریور را در اکتبر 1998 میلادی امضا کردند.
مطابق بندهای این موافقتنامه، اسراییل باید 750 اسیر فلسطینی را آزاد و از 13 درصد خاک کرانه باختری رود اردن در سه مرحله عقبنشینی میکرد و در مقابل، حکومت خودگردان قول داد برخی بندهای مورد درخواست تلآویو در منشور ملی فلسطین را حذف کند.
دو ماه بعد از امضای موافقتنامه وایریور، شورای ملی فلسطین طی نشستی در شهر غزه، بندهایی از منشور ملی را که در آن خواستار از بین رفتن اسراییل شده بود حذف کرد اما رژیم صهیونیستی به تعهداتش جامه عمل نپوشاند و آمریکا نیز بر این رژیم فشار وارد نیاورد.
یک سال پس از نشست وایریور، نشست اول شرمالشیخ در سپتامبر 1999 با حضور «حسنی مبارک» رئیسجمهور مصر، «عبدالله دوم» شاه اردن، آلبرایت، یاسر عرفات و «ایهود باراک» نخستوزیر وقت اسراییل برگزار شد. آن نشست هم به امضای یک موافقتنامه میان اسراییل و حکومت خودگردان فلسطین منجر شد و مبارک و عبدالله و آلبرایت بهعنوان گواه، آن را امضا کردند.
براساس موافقتنامه شرمالشیخ قرار شد اسراییل 350 اسیر فلسطینی را آزاد و در 2 مرحله از 11 درصد خاک کرانه باختری عقبنشینی کند تا حکومت خودگردان بتواند بر 40 درصد این منطقه اعمال حاکمیت کند.
اسرائیل نه تنها از مناطق کرانه خارج نشد که یک سال بعد یعنی سال 2000 میلادی با اشغال همه این مناطق، سیطره خود را بر سراسر خاک فلسطین کامل کرد. این اشغال، به شعلهور شدن آتش قیام مشهود به «انتفاضه مسجدالقصی» دامن زد و بار دیگر نشان داد که مقامهای تلآویو به هیچیک از عهد و پیمانها و بندهای موافقتنامههای امضا شده، پایبند نیستند.
اکنون نیز مقامها و رسانههای اسراییل با بیان و تکرار این عبارت انحرافی که «تشکیل جبهه بینالمللی علیه ایران مهمترین هدف نشست آناپولیس است» قصد فرار از اجرای سند و مصوبات احتمالی این نشست و توافق با فلسطینیان را دارند.
آنگونه که رسانههای خبری گزارش کردهاند، پیشبینی میشود پس از نشست آناپولیس گفتوگو میان حکومت خودگردان و اسراییل در چند محور زیر برگزار شود:
- تشکیل کشور مستقل فلسطین، حکومت خودگردان خواستار تشکیل چنین کشور و دولتی در سرزمین اشغال شده در سال 1967 و در مناطق کرانه باختری، باریکه غزه و بخش شرقی قدس است اما مقامهای تلآویو اعلام کردهاند که دولت فلسطینی باید سلاح نداشته باشد و مرزهای هوایی، زمینی و دریایی آن هم زیر کنترل اسرائیل باشد!
- ترسیم مرزها. حکومت خودگردان خواستار خروج نیروهای اسراییلی از کرانه باختری و قدس شرقی و جمعآوری شهرکهای یهودینشین از این مناطق و توقف کامل ساخت دیوار حایل است اما اسراییل این درخواست را رد میکند.
- سرنوشت قدس. حکومت خودگردان خواستار تعیین قدس شرقی بهعنوان پایتخت کشور مستقل فلسطین است اما اسرائیل این موضوع را نمیپذیرد.
- بازگشت آوارگان و پناهندگان. حکومت خودگردان خواستار بازگشت آوارگان فلسطینی به سرزمین اشغال شده در سال 1948 و بازگشت بیش از 4 میلیلون پناهنده به سرزمین اشغال شده در سال 1967 بر مبنای قطعنامه 194 سازمان ملل است اما اسراییل این تقاضا را رد میکند.