عجیب‌ترین داوطلبان‌ کاخ‌ سفید

41 سال پیش، در 17ژوئن 1966، ساعاتی گذشته از نیمه ‌شب، در پترسون نیوجرسی، جنایتی در یک کافه رخ داد. 2 سیاه‌پوست وارد کافه شدند و شروع به تیراندازی کردند و صاحب کافه و یک مشتری‌اش را درجا کشتند. از قضای روزگار، روبین کارتر، قهرمان سبک‌وزن بوکس حرفه‌ای دنیا معروف به «توفان» از آن نزدیکی‌ها می‌گذشت. یکی از افسران پلیس نیوجرسی که خصومتی دیرینه با روبین کارتر سیاه‌پوست داشت، با صحنه‌سازی تقصیر را به گردن او انداخت و کارتر روانه زندان شد. بعدها باب‌ دیلن کبیر، برای حمایت از روبین کارتر، در یکی از شاهکارهایش «هاریکین» خواند که: «شرم دارم از این که در کشوری زندگی می‌کنم که عدالت در آن فقط یک بازیچه است!»

کلبه تاریک عمو تام

300 سال پیش، کار زیاد و کمبود نیروی انسانی باعث شد آمریکایی‌ها به خصوص ساکنان مناطق جنوبی، سوار  کشتی‌هایشان بشوند و بروند آفریقا تا سیاهان را به عنوان برده و کارگر مفت، شکار کنند.

این‌طور، پای سیاه‌پوست‌ها به آمریکا باز‌شد و تجارت  برده در جنوب آمریکا رونق گرفت. با این که دو منطقه شمالی و جنوبی با هم یک کشور را درست می‌کردند، اما اختلاف فرهنگی بین آن‌ها زیاد بود (هنوز هم تا حدودی هست). شمالی‌های کارخانه‌دار، قبول نمی‌کردند که جنوبی‌های کشاورز و مزرعه‌دار، از سیاهان بیگاری بکشند. وقتی آبراهام لینکلن که منادی حقوق سیاهان بود ترور شد و شمالی‌ها پیروز شدند و قانون برده‌داری لغو شد؛ اما تبعیض نژادی در جامعه آمریکا دیگر به یک عرف تبدیل شده‌ بود.

ورود سگ و سیاه ممنوع!

سیاه‌ها باید پشت‌سر سفیدها حرکت می‌کردند، آسانسورها و شیرهای آب‌شان جدا بود. خیلی از رستوران‌ها نوشته بودند: ورود سگ و سیاه، ممنوع!سفید‌ها جلوی اتوبوس می‌نشستند و سیاه‌ها عقب. تعدادی از سیاه‌ها که با این شرایط کنار نمی‌آمدند، برگشتند آفریقا و کشوری به نام لیبریا (سرزمین آزادگان) را تاسیس کردند. اما تعدادی هم ماندند که الان حدود 10درصد جمعیت آمریکا هستند. وقتی مارتین لوترکینگ در اجتماع بزرگ سیاهان در کنار بنای یادبود لینکن در واشنگتن، زیر ‌گوش جان‌اف کندی فریاد می‌زد که «رویایی دارم»، فعالیت‌های مدنی برای احیای حقوق سیاهان آغاز شد. سیاهان، سوار اتوبوس نشدند تا شرکت‌های اتوبوسرانی به خاک سیاه نشستند. پدر و مادرها مدام در گوش بچه‌هایشان زمزمه می‌کردند: «تو باید 10برابر بیشتر از یک سفید تلاش کنی تا در جامعه تو را با او برابر ببینند. شاید نتوانی در رستوران با یک سفید غذا بخوری، اما حتما می‌توانی یک روز، رئیس‌جمهور بشوی و به همه سفید‌ها حکومت کنی.» سال‌ها گذشت و سیاهان آرام آرام از هیبت یک اقلیت پست، به گروهی مؤثر در فعالیت‌های اجتماعی تبدیل شدند. شاید همین زمزمه‌های پدر مادر‌ها بود که باعث شد در انتخابات سال گذشته کنگره، 43سیاه‌پوست  برنده شوند، برای نخستین‌بار سیاه‌پوستان وزیر خارجه آمریکا بشوند (پاول واریس) و حالا یک سیاه دیگر از بخت‌های اصلی ریاست جمهوری آمریکا باشد.

سیاهی، کیستی؟

باراک‌حسین اوباما، تابستان 1961در هاوایی به دنیا آمد. پدرش کنیایی و مادرش سفید اهل کانزاس بود. پدر و مادرش در دانشگاه هاوایی با هم آشنا شده‌بودند. وقتی پدر و مادرش از هم جدا شدند و پدر به هاروارد رفت تا دکترایش را بگیرد، مادرش با یک اندونزیایی ازدواج کرد. برای همین نوجوانی او در هاوایی و اندونزی گذشت. اوبامای باهوش بعد از دانشگاه هاروارد در رشته حقوق فارغ‌التحصیل و وارد دنیای سیاست شد. او الان سناتور حزب دمکرات از ایالت ایلینویز است و حدود یک سال پیش بود که رسما نامزدی‌اش را اعلام کرد. جوانی، نداشتن سوءسابقه سیاسی و خوش‌برخوردی باعث شد که مدام محبوب‌تر شود تا این که در انتخابات مقدماتی، همه رقیبان را کنار زد و این سه‌شنبه، در سرنوشت‌سازترین روز دور مقدماتی هیجان‌انگیز‌ترین انتخابات 50 سال اخیر ایالات متحده، در برابر آخرین رقیبش، سناتور دمکرات، هیلاری کلینتون، می‌ایستد.

اخلاق در خانواده!

روزی که هیلاری کلینتون اعلام کرد که با وجود خیانت همسرش،در زندگی زناشویی‌شان همچنان کنار او خواهدماند و او را خواهدبخشید، تلخ‌ترین و در عین حال شیرین‌ترین روز زندگی‌اش بود. هنوز هم صحنه قدم‌زدن خانواده کلینتون به سوی هلی‌کوپتر ریاست جمهوری برای گذراندن تعطیلات در کمپ دیوید، بعد از آشکار شدن حقیقت، از سنگین‌ترین لحظات تاریخ خانوادگی کاخ‌سفید است. آن روز تابستانی 1998، برای هیلاری روز شیرینی بود. او از زیر سایه مردش بیرون آمده‌بود و به عنوان یک زن مستقل، با بخشیدن شوهر که اتفاقا رئیس‌جمهوری آمریکا بود، چهره‌ای دوست داشتنی، بخشنده و فداکار از خودش ساخته ‌بود. چهره‌ای که برای شیرجه‌زدن در صحنه سیاست، به شدت به آن محتاج بود. چنانچه بلافاصله بعد آمریکایی و مبدع نظریه پایان تاریخ، آخرین روز‌های تاریخ برای زنان پیش‌بینی کرد! او چند سال پیش در مقاله‌ای معروف در مجله فارین افیر (امور خارجه) که توجه بسیاری از متفکران جهان را برانگیخت، بحثی جامع از لحاظ روان‌شناسی و زیست‌شناسی کرده و به این نتیجه رسیده‌بود که دنیای سخت و خشن، جنگ، سلطه‌طلبی، تهاجم و تجاوز خصوصیاتی مردانه است و نه زنانه. او پیش‌بینی کرده بود که جوامع پسا صنعتی به سمت افزایش قدرت زنان پیش‌می‌روند و با توجه به خصوصیات فطری زنان، با دنیایی کمتر تهاجمی و ماجراجویانه و خشن روبه‌رو خواهیم‌ بود. ماجرای دستیابی زنان به حقوق مدنی در آمریکا، بی‌شباهت به تلاش‌های سیاهان نیست. حکومت زنان البته سابقه طولانی دارد و جالب این است که بعضی از امپراتوری‌های بزرگ هم دوران اوج قدرتشان مصادف با حکومت زنان شده‌بود؛ مثل دوران ملکه ویکتوریا در بریتانیا یا دوران کاترین کبیر در روسیه تزاری. زنان آمریکا پیشگامان احیای حقوق زنان در جامعه بودند. کسب حق رأی انتخاب‌شدن، به خصوص بعد از حضور فعال در صنعت در دوران رکورد اقتصادی اواخر دهه 1920 در این کشور، آن‌ها را به نماد رؤیای آمریکایی تبدیل کرد. البته این پیشرفت‌ها از ایالات‌شمالی مثل ایلینویز شروع شد. تا پیش از حضور مقتدرانه مادلین آلبرایت در پست وزارت خارجه دوران دوم ریاست جمهوری کلینتون، سابقه‌ای از داشتن پست‌های مهم توسط زنان دیده نمی‌شود اما پس از او یک وزیر خارجه زن دیگر (رایس) و یک رئیس کنگره زن (نانسی پلوسی) در سیاست در آمریکا حاضر شدند و برای اولین‌بار در تاریخ آمریکا، یک زن بزرگ‌ترین بخت ریاست جمهوری است.

متولد ساعت صفر

هیلاری دیان‌رودهام، دقیقا راس ساعت دوازده نیمه ‌شب 26 اکتبر 1947در خانواده‌ای مذهبی در شیکاگو، مرکز ایالت ایلینویز، به دنیا آمد. پدرش اهل لوس‌کردن بچه نبود و در شب یخ‌زده شیکاگو بخاری‌ها را خاموش می‌کرد! مادرش هم دست کمی از پدرش نداشت. وقتی یک روز هیلاری شکایت یک پسر قلدر مزاحم در مدرسه را به خانه آورد، مادرش گفت که خانه‌شان جای آدم‌های ترسو نیست! ترور مارتین لوترکینگ در سال 1968 تأثیر زیادی روی این فارغ‌التحصیل دانشگاه ییل و فعالیتش برای احقاق حقوق سیاهان گذاشت. (می‌بینید که زندگی این دو رقیب، چقدر به هم گره خورده است!) البته غیر از آن، حقوق کودکان، حقوق زنان، بهداشت عمومی و اشتغال‌زایی هنوز هم از دغدغه‌هایش هستند. او در جریان پرونده واترگیت که به استعفای ریچارد نیکسون، رئیس‌جمهوری وقت انجامید، عضو گروه مشاوران کمیته قضائی کنگره بود. مدتی بعد عضو هیأت علمی مدرسه حقوق آرکانزاس شد و  آن جا با همکارش ویلیام کلینتون ازدواج کرد. بانوی اول بودن را اولین بار سال 1978 و زمانی تجربه کرد که همسرش فرماندار آرکانزاس شد. 2 سال بعد، تنها فرزندشان چلسی به دنیا آمد. رئیس افتخاری پیشاهنگی دختران آمریکا و دارنده جایزه گرمی در رشته بهترین آلبوم کلامی، سال 1993 همراه همسرش که رئیس‌جمهوری آمریکا شده بود، پایه کاخ‌سفید گذاشت. هر چند هیلاری در میان همسران رؤسای جمهور تاریخ آمریکا هرگز به اعتبار و موقعیت ژاکلین کندی نمی‌رسد، اما بالاترین میزان تحصیلات  را دارد و اولین بانوی اولی است که موقعیت حرفه‌ای را مدیون تلاش‌های خودش است. او اعتقاد دارد جالب‌ترین انسانی که دیده، بیل کلینتون است.