پژمان کریمی
به بهانه تعطیلی روزنامه سلام کوی دانشگاه تهران در بامداد 18 تیرماه 1378 دستخوش ناآرامی شد. دامنه این تنش با تحریک فرصت طلبان خیلی زود خیابان کارگر شمالی را در برگرفت. به دنبال این دامن گستری نیروی انتظامی مجبور به دخالت شد.طی درگیری پلیس و دانشجویان سه سرباز نیروی انتظامی گروگان گرفته شدند. با این اتفاق، پلیس وارد کوی دانشگاه شد. همان روز تعدادی از دانشجویان به نشانه اعتراض نسبت به ورود پلیس به کوی در برابر در اصلی دانشگاه تهران تجمع کردند. گرداننده اصلی این تجمع دفتر تحکیم وحدت بود. خیلی زود با شایعه کشته شدن چندین دانشجو به دست پلیس کلید فتنه 5 روزه در تهران و تبریز زده شد.
ضد انقلاب با تمام قوا وارد کارزار شد. تجمع های دانشجویی از ماهیت دانشجویی خارج شده بود و اراذل و اوباش با عنوان پیاده نظام گروهک ها دست به تخریب اموال عمومی و شخصی زدند. در برابر دانشگاه تهران به افرادی که ظاهری متدینانه داشتند یورش برده شد.
در این میان روزنامه های دوم خرداد بر آتش معرکه افزودند. به طور مثال روزنامه صبح امروز به منظور تهییج اراذل و اوباش دست به مونتاژ ناشیانه تصویر یک دخترک با تصویر خودروی پلیس ویژه انتقال مجرمان زد.
مضحک اینکه برخی عناصر سیاسی که خود در بدنه قدرت اجرایی کشور جای داشتند، نه فقط گامی در مسیر فرو نشاندن فتنه برنداشتند که به عنوان حامیان شورشیان قدعلم کردند.
و اما در 23 تیرماه به دنبال فراخوان رهبری، مردم تهران به خیابان ها آمدند و با سردادن شعارهای انقلابی، آتش بحران و آشوب و توطئه ها را که می رفت شکل جدی به خود گیرد، فرونشاندند.
18 تا 23 تیرماه 78، آموزه هایی سرنوشت ساز به همراه داشت.
به طور خلاصه این غائله نشان داد: دشمنان به طور جدی در کمین اند و از هر فرصتی ولو یک اعتراض ساده در جهت مقاصد شوم ضد مردمی و ضد انقلابی بهره می جویند و در این میان نسل جوان خاصه دانشجویان به عنوان پیاده نظام توطئه براندازی در نظر آمده اند. از سوی دیگر در بدنه اجرایی کشور و عرصه رسانه ای نفوذ ضد انقلابیون باید بیشتر جدی انگاشته شود و در برابر همه توطئه ها، نه ابزار نظامی و تمهیدات امنیتی، که بیش از آنها وحدت ملی حول محور “اسلام”، “انقلاب اسلامی” و “ولایت فقیه” متضمن استقلال کشور و آرمانها و دستاوردهای انقلاب اسلامی است. درست آنچه که در حماسه مردمی 23 تیرماه 78 ظهور کرد.
در 18 تیر، بدنه جنبش دانشجویی که رسالتی جز بیداری و حرکت در مسیر باورهای الهی استکبارستیزی و استقلال طلبی برای خود قائل نیست، از صف مدعیان دروغین جنبش اصیل دانشجویی خود را جدا کرد و به این ترتیب زمینه های وسیع سوء استفاده از احساسات دانشجویان و نام جنبش دانشجویی کاهش یافت.
در 18 تیرماه برخی از سیاسیونی که در قیل و قال های سیاسی گرفتار آمده بودند و به موجب این گرفتاری بر بروز شکاف میان سیاسیون و مسئولین نظام دامن می زدند هوشیاری یافتند و درک نمودند هر قیل و قالی و خواست و خواسته ای باید در ذیل وحدت و منافع ملی تعریف شود. در غیر این صورت زمینه سوء استفاده دشمنان اسلام و انقلاب را فراهم میکند.
در نهایت باید گفت: 18 تیر و به دنبال آن 23 تیرماه به عنوان آموزه هایی برای بقای استقلال و حیات آرمانهای انقلاب و نظام هیچ گاه نباید از خاطرمان زدوده شود. اگر دلسوزان نظام همت نکنند، بدخواهانی همت خواهند کرد و واقعیت و حقایق 18 تا 23 تیرماه را به نفع خود تعبیر و تحریف میکنند.