یادآوری برای پاپ

مصطفی ایزدی
مشهورترین اتهامی که غربی‌ها و احتمالا سایر عیسویان در گذشته به اسلام وارد می‌کردند همان است که اخیرا از زبان سرسلسله سازمان مسیحیت کاتولیک شنیده شده است. پاپ بندیکت شانزدهم برحسب آنچه رسانه‌ها نقل کرده‌اند، گسترش اسلام را در سایه شمشیر دانسته و این گزاره بی‌پایه را اساس تحلیل‌های خود قرار داده است. سخنان این مسیحی سرشناس علیه اسلام و مسلمین را که علی‌القاعده بایستی به دلیل کثرت توجهی که به سخنانش می‌شود و مریدان متعصبی که تحت‌تاثیر سخنان و نگرش‌های او هستند- پیش از همه حساب شده سخن بگوید- نمی‌توان با مماشات و تسامح ساده‌انگارانه ناشی از یک اشتباه در گفتار به هنگام موعظه دانست چرا که در شرایط حاکم بر دنیا به ویژه به هنگامه منازعه سخت کوته فکران منتسب به ادیان مهم، به هیچ عنوان مناسب به میدان آمدن رهبرانی همچون پاپ در درگیری‌های خشن متعصبین اسلام و مسیحیت که منطق تروریسم را انتخاب کرده‌اند، نیست. امروزه و در شرایط سختی که تروریست‌های القاعده و سایر خشونت‌طلبان متعصب اسلامی از یک طرف و تندروهای مسیحی در حوزه مدیریت آمریکا و انگلستان از طرف دیگر بر آزادگان و روشنفکران دو دین آسمانی تحمیل کرده‌اند، موضعگیری ناروای پاپ. نمکی است که بر جراحت‌های دو سه میلیارد مسلمان و مسیحی پاشیده شده است. بر همین اساس خوشبینانه‌ترین قضاوتی که می‌توانیم درباره رهبر کاتولیک‌های جهان داشته باشیم. این است که وی از واقعیت‌های جوامع امروزی بسیار به دور است و از این همه تجمعات و همایش‌ها و موضعگیری‌هایی که در جهان اسلام و حتی از ناحیه مسلمانان مقیم اروپا و آمریکا برگزار و ارائه می‌شود و در بسیاری از رسانه‌های همگانی مطرح می‌گردد. کاملاً بی‌اطلاع است امروزه در میان روشنفکران و عالمان نیک اندیش دین مبین اسلام و به تبع آن در میان جوامع اسلامی، تصویری بسیار روشن از اسلام وجود دارد که می‌تواند برای سایرین جاذب و دوست‌داشتنی باشد. به همین دلیل کسانی که از نگاه اسلام خشونت را تبلیغ می‌کنند و تروریسم را صحه می‌گذارند. چندان دوامی نخواهند داشت زیرا اسلام دین صلح و صفا و سلامتی است. وانگهی اگر این نسبتی که پاپ به اسلام داده درست می‌بود، نه تنها دلیلی بر اینکه مسلمانان به ویژه علما و بزرگان چنین عکس‌العمل گسترده‌ای نشان دهند وجود نداشت بلکه از اینکه برجسته‌ترین شخصیت جامعه بزرگ مسیحی به تبلیغ اسلام پرداخته است خوشحال می‌شدند و از وی سپاسگزار بودند و ضرورت نداشت واتیکان به توجیه و عذرخواهی بپردازد.