حضرت آیتالله تبریزی (ره) در سال 1305 شمسی در شهرستان تبریز در میان خانوادهای مذهبی چشم به جهان گشود.
تحصیلات علوم جدید تا پایان سال دوم دبیرستان را در همان شهر به آخر رساند. ایشان به خاطر برخورداری از هوش و استعداد سرشار، از همان زمان طفولیت، مورد توجه خاص اطرافیان قرار گرفت به طوری که هنگام تحصیل مدیران و معلمان وی، تعجب میکردند و اعتقاد داشتند که ایشان از نظر درک مطالب، از استعداد بالایی برخوردار است به همین جهت، همواره او را برای رسیدن به حرفهای خاص مورد تشویق و تحسین قرار میدادند.
اما معظم له به خاطر علاقه زیاد به مکتب غنی اهل بیت (علیهمالسلام) و روحانیت شیعه، تصمیم گرفت تا در این مسیر مقدس وارد شود.
لذا پس از سپری نمودن تحصیلات جدید، با شوق فراوان و علیرغم مخالفت اطرافیان، به مدرسه طالبیه تبریز روی آورد و در سال 1323 در سن 18 سالگی تحصیل علوم دینی را آغاز نمود و طی چهار سال، مقدمات و مقداری از دروس سطح را در شهر تبریز به پایان رساند.
حضرت آیتالله تبریزی(ره) در سال 1327 شمسی شهر تبریز را ترک نمود و وارد حوزه علمیه قم شد.
ایشان در قم دوره سطح را به پایان برده و در اوج شکوفایی علم و فقاهت و غنای حوزه وارد درس خارج اساتیدی همچون مرحوم حضرت آیتالله سید محمد حجت و مرحوم آیتالله العظمی بروجردی (قدس الله اسرارهما) شد و همزمان با آن مشغول تدریس کتب سطح نیز گردید. این افاده و استفاده 5 سال یعنی تا سال 1332 شمسی طول کشید. در طول این مدت، 4 سال نزد آیتالله رضی زنوزی تبریزی استفاده کامل نمود و در نزد مرحوم آیتالله العظمی بروجردی در فقه و اصول بهره لازم را برد و موفقیت ایشان تا جایی بود که استادشان مرحوم بروجردی (قدس سره) ایشان را به عنوان ممتحن طلاب حوزه، انتخاب نمودند.
معظم له در طول سالیان اولیه اقامت در قم بیشترین تدریس را در مسجد نور مقابل شیخان داشتند که طلاب و فضلاء بسیاری از محضر درسشان فیض میبردند.
مرحوم آیتالله تبریزی(ره) علاقه وافری به ادامه درس و بحث، آن هم از منبع پرفیض علوی(ع) و جوار مرقد مطهر امیر مؤمنان علی(علیهالسلام) داشتند. یکی از آرزوهای ایشان، این بود که به نجف اشرف عزیمت نمایند اما به خاطر فقدان امکانات و وجود مشکلات، آرزویی دور مینمود ولی ایشان آنچنان عاشق این سفر بود که از هر فرصتی برای این کار استفاده مینمود. معظم له روزی در محضر علماء و بعضی از مراجع وقت آن زمان در قم نشسته بودند که بحثی علمی پیش آمد و تنها کسی که به خوبی از عهده جواب برآمدند ایشان بودند که باعث خوشحالی جمع میشود و از ذکاوت و هوش ایشان متعجب میگردند.
در این میان شخص تاجری (حاج یعقوب ایپکچی) که فردی متدین و علاقمند به روحانیت بوده است و در آن مجلس حضور داشت، بعد از اتمام جلسه از استاد میخواهد که قدری صبر کند و سپس بعد از خلوت شدن مجلس با ایشان به صحبت میپردازد و از ایشان میخواهد تا اگر خواستهای دارند بفرمایند تا برایشان انجام دهند، حضرت استاد پاسخ میدهند: که "من خیلی علاقه دارم برای ادامه درس و بحث به نجف بروم ولی به دلیل فقدان امکانات نمیتوانم".
آن شخص، امکانات و خرج سفر ایشان را فراهم میکند و استاد عزیز، حضرت آیتالله تبریزی بعد از گذشت 5 سال از حضور در حوزه علمیه مقدسه قم، در سال 1332 شمسی جهت ادامه تحصیلات به نجف اشرف عزیمت نمودند و تا سالها نیز بدون اینکه از شهریه و وجوهات استفاده کنند با امکانات همان شخص، در نجف به درس و بحث پرداختند. حضرت استاد، در نجف اشرف در محضر درس اساتید برجسته و عالیمقام آن زمان حاضر شده و به خوشهچینی پرداختند.
اما عمدتاً از افاضات مرحوم آیتالله حاج سیدعبدالهادی شیرازی(رحمه الله) و مرحوم آیتالله العظمی خوئی(رحمهالله) استفاده کردند و در بدو ورود به درس ایشان، توجه استاد را به خود جلب کرد به طوری که به شورای استفتاء معظم له دعوت شدند. در آن روزگار، حوزههای درس نجف اشرف در اوج شکوفائی و شور و نشاط بود. لذا معظمله با تمام توان و تلاش خود در محضر اساتید حاضر شدند و از موقعیتی که فراهم آمده بود کمال استفاده را نمودند تا به مدارج عالی علم و مقام بلند اجتهاد نائل آمدند.
استاد عزیز در ابتدای ورود به نجف اشرف، حجرهای در مدرسه قوامالسلطنه شیرازی تهیه کردند و مشغول تدریس مکاسب و کفایه در مسجد خضراء و عمران شدند و روزبهروز بر وسعت حوزه درسیشان افزوده میگردید تا جایی که عده زیادی از فضلاء از محضر درس ایشان استفاده نمودند و با تقاضای آنان، درس خارج استاد تشکیل گردید و شاگردان خویش را از شجره پر ثمر فقه اهل بیت(علیهم السلام) بهرهمند گردانیدند.
هنگامیکه استاد بزرگوار به نجف مشرف شدند، در حجره آیتالله شهید میرزا علی غروی (رحمهالله) در مدرسه خلیلی مهمان شدند سپس حجرهای در مدرسه قوام نزدیک مسجد طوسی در اختیار معظم له قرار دادند و از ابتدای امر، استاد در درس آیتالله خوئی (رحمه الله) شرکت میکردند و درس اصول بعد از نماز مغرب و عشاء در مسجد خضراء بود که در آن زمان بحث در خصوص (هل یجب الفحس فی الشبهات الموضوعیه ام لا) بوده و استاد بزرگوار بعد از اشکال در قسمتی از درس، بحثی با استاد خود سید الخوئی (رحمه الله) میکنند و فردای آن روز سیدالخوئی از یکی از نزدیکان درسشان بنام آقای توحیدی تبریزی سؤال میکند این آقا کیست؟
گفته بود اهل تبریز است و از قم آمده! سیدالخوئی (رحمهالله) فرموده بودند این شخص آینده درخشانی دارد! و حضرت استاد همزمان با وفات سید الحکیم به تدریس خارج فقه بر طبق مکاسب و همچنین اصول از او دوره میپردازند و بعد از اطلاع سیدالخوئی از شروع درس خارج ایشان به استاد تبریک میگوید و مرحوم آقای مشکینی هنگامی که در نجف بودند از سیدالخوئی در خصوص استاد بزرگوار سؤال کردند که سیدالخوئی در جواب میفرماید: میرزا جواد فاضل و مجتهد مطلق است.
حضرت آیتالله تبریزی (دام عزه) را میتوان یکی از شاگردان برجسته و مبرّز مرحوم آیتالله العظمی خوئی (رحمه الله) به حساب آورد که همیشه مورد عنایت و توجه خاص استادشان بودند و در اغلب جلسات علمی خصوصی استادشان نیز شرکت مینمودند و در بحثها و درسها با طرح اشکالات و مطرح کردن فروعات بر بار علمی محفل میافزودند. معظم له طرف مشورت آیتالله خوئی (رحمهالله) بودند و از اصحاب استفتاء به شمار میرفتند و در سفرهایی مثل کوفه و کربلا، نیز ملازم استادشان بودند.
این مرجع والا، علاوه بر تدریس و تحقیق در حوزه علمیه نجف از امر تبلیغ احکام و مسائل دینی مردم نیز غافل نبودند و در ایام تبلیغی و فرصتهای مناسب به نقاط مورد احتیاج تشریف میبردند و به تبلیغ احکامالله میپردختند و از آنجا که گفتارشان با عمل آمیخته بوده است این تلاشها، اثر بسیار مطلوبی را به جای گذارده است که میتوان گفت ناشی از اخلاق و روشی برخورد ایشان با مردم است و میتوان ادعا نمود که ایشان موجب پایهگذاری تشیع در منطقهای از کرکوک عراق بودهاند به طوری که اکثر مردم آن مناطق بواسطه آشنایی با ایشان به مکتب غنی اهل بیت (علیهمالسلام) روی آوردند.
حضرت آیتالله حاج شیخ جواد تبریزی(ره) پس از گذشت 23 سال حضور دائم و فعال و جدّی در حوزه مقدس نجف اشرف و استفاده و افاده و تحقیق و تدریس و تبلیغ، سرانجام در سال 1355 شمسی به هنگام مراجعت از زیارت سیدالشهداء حسین بن علی (علیهما السلام) به سمت نجف، توسط رژیم بعث عراق دستگیر و به ایران فرستاده شدند.
پس از ورود به ایران، مجدداً به حوزه علمیه قم مشرف و فعالیتهای خود را از سر گرفتند. معظم له در طول سالیان دراز تدریس، هزاران طلبه فاضل را به جامعه اسلامی تحویل دادهاند و در طول این مدت حوزه درس ایشان یکی از شلوغترین حوزههای درسی بوده است.
مرجع عالیقدر حضرت آیتالله حاج شیخ جواد تبریزی(ره) تألیفات بسیاری دارند که بعضی از آنها چاپ و برخی هنوز به زیور طبع آراسته نگشته است، از جمله تألیفات ایشان:
ارشادالطالب (تعلیقه چهار جلدی بر مکاسب محرمه شیخ اعظم انصاری ره)، اسس القضاء والشهادات، طبقات الرجال که بحث وسیع رجالی است، تکمله منهاج الصالحین و تعلیقه برآن، رسالهی توضیحالمسائل، مسائل منتخبه، مناسک حج، حاشیه عروه الوثقی، حاشیه بر وسیله مرحوم آیتالله اصفهانی «ره»، حدود، فی علم الاصول، فی علم الفقه، شرح کفایۀ الاصول، صراط النجاه در 6 جلد، قصاص، التهذیب در احکام حج، الانوار الاهیۀ فیالمسائل العقائدیه، رساله احکام بانوان، رساله احکام نوجوانان و جوانان، استفتائات جدید، چندین جزوه در موضوعات گوناگون.