پیش از آنکه هوا آنقدر گرم شود که حجاب زنان به واسطه این گرما از شکل متعارف و شرعی خود خارج شود؛ موج واکنشهای پیش از کنش آغاز گشت. لزوم برخورد با پدیده بدحجابی در سال جاری، در نطقهای پیش از دستور نمایندگان مجلس آغاز شد. پس از این نطقها بود که چند دستورالعمل انتظامی صادر شد ولی سخنان رئیسجمهور مبنیبر اینکه زنان مسلمان خود میدانند که چه پوششی مناسب آنهاست. در این بین شورای عالی انقلاب فرهنگی در آخرین جلسه خود اقدام به تصویب اصول و مبانی و روشهای اجرای گسترش فرهنگ عفاف کرد. در دستورالعمل این شورا برای آنکه روشهای اجرایی دستگاههای مختلف در اهتمام به تقویت عفاف و حجاب، منطقی و جامع و تابع یک سلسله اصول و مبانی باشد،16 اصل مورد تاکید قرار گرفته است.
براساس اصول مصوب شورای عالی انقلاب فرهنگی باید در درجه اول به تحکیم ایمان و تقویت باورهای دینی افراد جامعه توجه شود. همچنین بر لزوم توجه به آموزش احکام شرعی مربوط به عفاف و حجاب و آموزش صحیح رفتار زن و مرد با یکدیگر در جامعه و خانواده تاکید شده و آن را در راستای تحکیم ارزشها و مفاهیم اخلاقی ارزیابی کردهاند. شورای مذکور با اشاره به اینکه عفاف و حجاب یک امر تربیتی خانوادگی است، از لزوم تشریح نقش عفاف و حجاب در ایجاد هویت فرهنگی و ملی مستقل برای کشور و ملت سخن گفته است. همچنین بر مبارزه و مقابله با ریشهها و انگیزههایی که زمینههای اجتماعی و اقتصادی ضعف عفاف و حجاب را فراهم میآورد تاکید ورزیده شده و آمده است: فضای اجتماعی و فرهنگی جامعه و محیط به نحوی ساخته شود که افراد به صورت طبیعی در آن فضا به رعایت عفاف و حجاب رغبت نمایند و بدان عادت کنند.
این مصوبه با بیان اینکه در توسعه و ترویج فرهنگ عفاف و حجاب نباید تنها زنان را مخاطب قرار داد بر لزوم عدم فراموش کردن نقش و مسوولیت مردان در این زمینه اشاره داشته و آورده است: تبلیغ عفاف و حجاب باید چنان باشد که خود موجب بدآموزی و اشاعه فحشا نشود. در توسعه فرهنگ عفاف و حجاب لازم است میان فعالیتهای فرهنگی، ارشادی و اجرایی، همسویی و هماهنگی وجود داشته باشد و به جنبههای مثبت تکیه شود. برای این منظور باید شیوهها و طرز بیان دوستانه و مودبانه به کار گرفته شود و واکنش نسبت به عدم رعایت عفاف و بیحجابی باید تابع مقرارت و محدود به حدود قانون باشد و از برخوردهای خشن و اهانتآمیز خودداری شود.
شورای عالی انقلاب فرهنگی در عین اشاره به لزوم آموزش صحیح به مجریان تبلیغ و پاسداری از عفاف و حجاب بر شهرسازی و معماری براساس فرهنگ عفاف و حجاب تاکید کرده است تا موجب اختلاط نامناسب بودن زن و مرد نشود. علاوه بر این ضمن قائل شدن حرمت و احترام برای چادر به عنوانکاملترین و رایجترین نوع حجاب و تشویق آن به دور از افراط و تفریط، از الزام همگان به استفاده از یک نوع رنگ و شکل خاصل خودداری شود. البته به موازات اهتمام نسبت به عفاف و حجاب و تبلیغ و ترویج آن باید تدابیری اتخاذ شود تا چادر و انواع لباسهایی که استفاده از آنها لازمه رعایت عفاف و حجاب است به آسانی و با هزینهای معقول و منطقی قابل تامین باشد.
اگر چه شورای عالی انقلاب فرهنگی اقدام به تصویب این مصوبه در مورد عفاف و حجاب نموده است ولی برخی نمایندگان مجلس از جمله محمدرضا میرتاجالدینی عضو اصولگرای کمیسیون فرهنگی بر این باور است که برای ترویج فرهنگ عفاف هیچ خلاء قانونی نداریم و همین قوانین موجود کفایت میکند!
وی با اعتقاد به اینکه بدحجابی پدیدهای است که به تدریج در جامعه اتفاق افتاده از زمانبر بودن و ترویج فرهنگ عفاف سخن گفته و از طرح ساماندهی مد و لباس مصوب کمیسیون متبوعش یاد کرده که اقدامی حمایتی و تکمیلی در بعد مسئولیتهای نظارتی مجلس است. نماینده مردم تبریز برخوردهای آمرانه با پدیده بدحجابی را فاقد جواب لازم دانسته و خواستار اقدامات منطقی و جامع برای رفع این ناهنجاریهای اجتماعی شده است.
عفت شریعتی نماینده مشهد و دیگر عضو کمیسیون فرهنگی مجلس مقابله با بدحجابی را نیازمند عزم ملی دستگاههای اجرایی دانسته و در عین اشاره به لزوم فرهنگسازی در این زمینه از سوی رسانه ملی و وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی آورده است که وظیفه برخورد با این مقوله تنها برعهده نیروی انتظامی نیست.
از مجموع اظهارنظرهای مختلف مسئولان اجرایی و تصمیمگیر چنین برمیآید که هنوز در مورد پدیده بدحجابی هیچ تصمیم قاطعی اخذ نشده است. هنوز در خصوص اینکه این مساله نیازمند قانون است یا نه، قوانین موجود کفایت میکند یا اینکه خلاء قانونی داریم و... میان آنها اختلافنظرهای جدی وجود دارد. علاوه بر بحثهای نظری، حتی در نحوه مواجهه با این پدیده که از آن به عنوان یک ناهنجاری اجتماعی یاد میشود نیز اختلافنظرهای فاحشی دیده میشود. اگر چه ممکن است در کلام، تمامی مسئولان مربوطه قائل به عملکردی زیربنایی و در راستای فرهنگسازی بلندمدت باشند ولی در عمل برخوردهایی متفاوت و بعضا متناقض با این اظهارنظرها را در سطح جامعه شاهدیم؛ برخوردهایی قهری و ناشی از تصمیمگیریهای آنی و نه کارشناسی.