قاسم روانبخش
مقام معظم رهبری سال 1385 را به نام مبارک پیامبر اعظم (ص) مزین و سال جدید را با نام پربرکت آن حضرت آغاز کردند. دربارة علل این نامگذاری نکاتی را میتوان برشمرد.
1. در شرایطی که استکبار جهانی با یک برنامه از پیش طراحی شده و هماهنگ آمریکا و اروپا، اهانت به ساحت مقدس پیامبر خدا (ص) را در دستور کار خود قرار داد و با ترسیم کاریکاتورهای موهن از آن نور پاک میخواست چهرة پیامبر رحمت (ص) را نزد میلیونها عاشق آن حضرت در جهان غرب که تشرفشان به اسلام نزدیک است منفور جلوه دهد، با اعتراض صدها میلیون نفر از مسلمانان کشورهای جهان این توطئه خنثی بلکه به عکس موجب نورانی و محبوبتر شدن چهرة آن بزرگوار در جهان شد. مقام معظم رهبری با توجه به این مسأله خواستند به سران استکبار و کفر و شرک بفهمانند که چهرة پیامبر «اعظم»، بزرگتر از آن است که با اینگونه حرکتهای شوم و بیمبنا آسیب ببیند و همانگونه که خداوند در قرآن فرمود «یریدون لیطفئوا نورالله بافواههم والله متم نوره ولو کره المشرکون»؛ مشرکان و کفار میخواهند نور خدا را با دهانهایشان خاموش کنند ولی بدانند که نور خدا خاموش شدنی نیست، خدا نورش را تمام و کامل خواهد کرد گرچه مشرکان را خوش نیاید.
2. پیامبر اعظم (ص) در میان همه فرقههای اسلامی نقطه وحدت و اتفاق است. از اینرو میتوان سال جدید را سال تقویت وحدت میان مسلمانان جهان و پرهیز از اختلافات دانست و به این نکته حساس و اساسی توجه ک/رد که تنها امید دشمن، اختلافآفرینی و دامن زدن به اختلافهای مذهبی و قومی است. بنابراین باید با گردآوردن همه مسلمانان پیرامون وجود نورانی حضرت رسول (ص) جهان بشریت را برای ظهور مصلح کل آماده ساخت.
3. خداوند بزرگ در قرآن کریم، پیامبر اعظم (ص) را «اسوة حسنه» و بهترین الگو برای بشریت و ما مسلمانان معرفی کرده و از مسلمانان خواسته است تا از این الگوی کامل پیروی کنند؛ زیرا «پیامبر اعظم مجموعه تکاملیافته فضایل همه انبیاء و اولیای الهی در طول تاریخ و درخشانترین کهکشان عالم وجود است که هزاران منظومه و خورشید درخشان فضیلت و کرامت را در خود جای داده است». و از جمله ویژگیهای آن حضرت علم توأم با اخلاق، حکومت همراه با حکمت، عبادت همراه با خدمت به خلق، جهاد توأم با رحمت، عزت همراه با فروتنی، روزآمدی توأم با دوراندیشی و صداقت با مردم در عین پیچیدگی سیاسی است که باید مسؤولان امر و ملت بزرگوار ایران در این ویژگیها خود را به آن اسوه بزرگ نزدیک کنند و برای رسیدن به آن جامعه تمدن بزرگ اسلامی که هدف پیامبر (ص) بوده است خیز بزرگی بردارند.
4. یکی از جلوههای بزرگ پیامبر (ص) این است که ایشان و یارانش نسبت به کفار سختگیر و با مؤمنان مهربان بودند؛ «محمد رسولالله و الذین معه اشداء علی الکفار رحماء بینهم». در سال جدید به عنوان سالی الگو برای سالهای آینده باید این دو صفت پیامبر (ص) را در جامعه نهادینه کنیم: با دشمنان اسلام یعنی آمریکا، اروپا، اسرائیل، منافقان داخلی و نوکران حلقه به گوش کفار باید با شدت برخورد کرد ولی با مردم مؤمن و خداجوی کشورمان مهربان و دلسوز و براساس اصول مهرورزی روبهرو شد. دیگر دوران لبخندزدن به روی دشمنان بهسر آمده است. باید با دشمنی که جز زبان سلاح و موشک و بمب نمیفهمد با همان زبان سخن گفت؛ چرا که نرم سخن گفتن در برابر دشمن موجب گستاختر شدن او خواهد شد، چنانکه ملاحظه کردیم پذیرش مذاکره با آمریکا برای حل مسأله عراق از سوی آمریکاییها به احضار نماینده ایران تفسیر شد!
5. در سال پیامبر اعظم (ص) باید ملت ایران با حفظ وحدت و تکیه بر قدرت عظیم ملی توأم با ایمان الهی سنگرهای علوم و فناوری پیشرفته را فتح کند و بنا به توصیه مقام معظم رهبری «ایران باید کشوری عالم شود و جوانان ما باید با حرکتی جهادی، علم را به فناوری، فناوری را به صنعت و صنعت را به توسعه کشور وصل و مرتبط کنند و در یک کلمه همه آحاد ملت در هر کجا که هستند و به هر کاری که مشغولند یک گام به جلو بردارند.
6. در سال پیامبر اعظم (ص) باید به این نکته توجه جدی کرد که اگر پیامبر اسلام (ص) اکنون در کشور ایران حکومت میکردند و آژانس انرژی اتمی گزارش پرونده را به شورای امنیت میداد و شورای امنیت از ایران میخواست تا طی یک ماه آینده کلیة فعالیتهای هستهای صلحآمیز خود را به حال تعلیق درآورد، پیامبر (ص) با این پدیده چگونه برخورد میکردند. آیا در برابر فشار کفار و مشرکان تسلیم میشدند و دست از فناوری هستهای میکشیدند یا با تکیه بر امدادهای غیبی الهی و نیروی ملت مؤمن با تمام توان از عزت و سربلندی اسلام و کشور اسلامی دفاع میکردند و دشمنان را سرجایشان مینشاندند؟
سیرۀ عملی پیامبر (ص) در جنگ احزاب نشاندهندۀ این نکته مهم است که اگر همۀ احزاب و اقوام با تمام امکانات پیشرفته خود برای به شکست کشاندن اسلام و مسلمانان آمدند باز هم تسلیم نشوید؛ چرا که اینجا جای مذاکره و صلح و سازش نیست، حیات و مرگ اسلام و مسلمین مطرح است، با تکیه بر امدادهای غیبی الهی باید ایستاد و قطعاً پیروز خواهیم شد.
گروهی از منافقان در جنگ احزاب با ایجاد جنگ روانی مسلمانان را میترساندند و میگفتند: این جمعیت انبوه، احزاب و گروههای مسلح برای جنگ با شما اجتماع کردهاند، پس بترسید و تسلیم شوید. ولی در چنین شرایط بحرانی با تکیه بر خداوند، ایمانشان افزایش یافت و گفتند خداوند برای ما کافی و بهترین وکیل است. درنتیجه جنگ پایان یافت و مؤمنان با نعمت و فضل الهی بدون هیچگونه ناراحتی به پیروزی قاطع دست یافتند و کفار و مشرکان ناکام و شکستخورده با تلفات و خسارات سنگین فرار کردند. آری! ما نیز در سال پیامبر (ص) نباید از لشکرکشی کشورهای غربی و بسیج امکانات پیشرفتهشان بترسیم. باید با این فشارها بر ایمانمان افزوده شود و بگوییم «حسبناالله و نعم الوکیل». قطعاً با نعمت و فضل الهی به پیروزی دست خواهیم یافت.