اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.

اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.

اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.

اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.

اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.

اشاره:

می‌گویند ترس بزرگ انسان ترس از تغییر است. اما آنانی که در خیابان‌های تهران تظاهرات کرده و شعار می‌دادند «مرگ بر شاه» به هیچ چیزی جز همان مرگ شاه و رفتن محمدرضا پهلوی، دومین شاه سلسله پهلوی از ایران که عین تغییر بود نمی‌اندیشیدند. از نظر آنان شاه پهلوی، کشور عزیز و منافع و مذهب راستین‌شان، اسلام را زیر سوال برده و بر باد می‌داد. آنان به پا خاسته بودند تا آخرین انقلاب بزرگ قرن را که اتفاقا اولین انقلاب سیاسی الکترونیکی جهان بود تحقق بخشند. قرن بیستم دیگر هیچ‌وقت پس از آن شاهد چنین انقلابی نبود. این انقلاب اکنون در آستانه سی سالگی قرار گرفته است. انقلاب ایران که ریشه در تاریخ معاصر و تحول‌خواهی عصر مشروطه داشت در نهایت به رهبری امام خمینی(ره) و روحانیون تبدیل به انقلاب اسلامی‌ شده و پس از هزاران سال در ایران جمهوری شکل گرفت؛ جمهوری اسلامی. اکنون این جمهوری سی ساله است. جمهوری سی ساله شاهد حوادث و اتفاقات زیادی بود. شاید به جرات بتوان گفت تقریبا هیچ نظام سیاسی نوپای دیگری نبود که به این سرعت و با چنین شتابی، افسارگسیخته درگیر با تحولات بزرگ سیاسی و بحران‌های عجیب شود. از نظر این نظام ایدئولوژیک، هر چیزی می‌توانست این انقلاب عزیز و استثنایی را دچار خطر و زلزله کند. استثنایی از این نظر که هیچ‌وقت در هیچ کجای دیگری از زمین هیچ انقلاب دیگری در راستای استقرار شریعت صورت نگرفته بود و این البته غیر از رسالت رسولان است. انقلاب اسلامی ‌می‌خواست قوانین سنتی شریعت را با حقوق مدرن بیامیزد تا یک ژاپن اسلامی ‌تاسیس کند. آنان می‌گفتند نه شرقی و نه غربی و این همه به این دلیل بود که حکمرانان و سیاست‌مردان این «گربه خونسرد» همواره زندگی در میان دو ابرقدرت را آموخته بودند. از این زاویه می‌توان انقلاب را عاملی دانست که زیر همه چیز لگد زد و خواست سیاست و دیانت را‌ آشتی داده تا آرمان و عمل با هم تلاقی کند. اکنون سی سال پس از آن باید دید چقدر شرقی و غربی نشده‌ایم، چرا که ایده ژاپن اسلامی ‌که از قضا در صدر مشروطیت هم مطرح شد. وقتی آیت‌الله طباطبایی می‌خواست از پیشرفت و توسعه حرف بزند نگفت «فرنگ»، «اوروس»، یا «مملکت آتازونی» بلکه گفت« ژاپون».

در این نوشتار به اتفاقات و رویدادهایی اشاره می‌کنیم که ایران از سی سال قبل به این سو با آن مواجه بوده است. هدف ما اشاره به اتفاق بزرگ هر سال در سی سال گذشته است.