ریچارد بکر
ترجمه: پوراندخت مجلسی
با وجود انتشار گزارشهای زیادی از طرف دولت آمریکا درباره «پیشرفت» در جنگ عراق، پس از فرستادن 30 هزار نیروی اضافی به آن کشور و رساندن مجموع نیروهای آمریکایی به بیش از 160 هزار نفر، بحران در عراق شدت بیشتری گرفته است و با اینکه چندین سناتور جمهوریخواه نیز در یک کنفرانس مطبوعاتی به دموکراتها پیوستهاند و نظر موافق خود را جهت «تغییر روند» در جنگ عراق به دولت اعلام داشتهاند، پرزیدنت بوش، از پذیرفتن این خواسته خودداری کرده و اظهار داشته است که خود و دولتش و ژنرالهای پنتاگون مصمماند که در این جنگ به «پیروزی» دست یابند.
روشن است که رهبران دموکرات کنگره هم نظیر جمهوریخواهان که خواهان تغییر روند در جنگ هستند، هیچکدام از عقبنشینی از عراق پشتیبانی نمیکنند. بلکه میخواهند از یک استراتژی شکست خورده اجتناب شود. آنها میخواهند از تعداد نیروهای آمریکا در عراق کاسته شود و همچنین از تعداد تلفات سربازان آمریکایی که از مارس 2003 به بالاترین حد خود رسیده است. در عین حال تقریبا اتفاقنظری در سطح بالای مقامات وجود دارد در مورد حفظ پایگاههای عظیم نظامی آمریکا که در سراسر این کشور ایجاد شده است و سفارتخانه عظیمی که در مرکز بغداد در حال ساختن آنند و وقتی ساختمان آن کامل شود، بزرگترین سفارتخانه تاریخ خواهد بود. قرار است که این سفارتخانه در آینده به صورت یک مرکز قدرت و تصمیمگیری در آید.
کنترل عراق به آمریکا اجازه میدهد هر بلایی که میخواهد بر سر کشورهای خاورمیانهای که دارای منابع عظیم نفتی هستند و از موقعیت استراتژیک کلیدی برخوردارند، بیاورد. مقاومت مردم عراق مشکلات ایجاد شده در برابر اشغال و نیروهای اشغال، این تصمیم را تغییر نداده است. تسلط بر منطقه خلیجفارس که تخمینزده میشود دارای 70 درصد ذخایر نفت جهان است، یکی از هدفهای اصلی سیاست خارجی آمریکا باقی میماند.
رهبران حزب دموکرات، نظیر رهبر اکثریت و سخنگوی آن در مجلس، نانسی پلوسی و سناتورهای جمهوریخواه، نظیر چاک هیگل، ریچارد لوگار، المپیا اسنو و سایرین ادامه استراتژی فعلی جنگ را غیرممکن میدانند. آنچه که آنها بیش از هر چیز خواهان آنند، اجتناب از یک شکست فاجعهبار در عراق است. آنها بر این باورند که چنین شکستی میتواند به تضعیف و عدم انسجام سلطه آمریکا در منطقه منجر شود. آن طور که نماینده دموکرات مجلس، جان مورتا و سایرین مطرح کردهاند، دیدگاه آنها این است که نیروهای آمریکایی از مراکز مهم پرجمعیت عراق عقب کشیده شوند و در محلهای دورتری مستقر شوند و یا آمریکا فقط در نزدیکیهای عراق، مثلا در کویت نیروهایی را نگاه دارد. این کار در حالی که تلفات سربازان آمریکایی را کاهش خواهد داد، به حفظ کنترل کامل آمریکا بر این کشور کمک خواهد کرد.
کابینه بوش، ژنرال دیوید پتروس و سفیر آمریکا رایان کراکر، این امر را به گونهای دیگر میبینند. آنها بر این باورند که هرگونه عقبنشینی از عراق یک شکست تلقی خواهد شد. بیرون آمدن آمریکا از عراق تصور شکستناپذیری پنتاگون را که پیش از این هم خدشهدار شده است، فرو خواهد پاشید و سایر شورشیان ضدامپریالیست را در سراسر جهان جرأت خواهد بخشید.
یکی از دستاوردهای حمله به عراق میتوانست «تأثیر و جلوه نمایشی» آن باشد و در نظر بود که در هم کوبیدن عراق و پایین آوردن، آن در حد یک مستعمره، سایر دولتهایی را که در برابر آمریکا سر خم نمیکنند و سوء استفاده از منابعشان را اجازه نمیدهند، مرعوب کند. ولی اکنون مقاومت در برابر قدرتمندترین ماشین نظامی تاریخ جهان، امکانپذیر بودن چنین مقاومتی را نشان داده است. چنین نتیجهای برای حاکمان کشورهای سلطهگر غیرقابل تحمل است.
بوش در جستوجوی پشت گرمی و حمایت برای ادامه جنگ و در حقیقت برای افزایش آن، در کنفرانس 12 جولای به قابل اتکاترین سلاح خود متوسل شد. در مدت بیش از یک ساعت پاسخ به پرسشهای گزارشگران 39 بار از القاعده نام برد. در صورتی که هر جور حساب کنیم القاعده جزئی بسیار کوچک از نیروهای مقاومت عراق را تشکیل میدهد. در این کنفرانس البته بوش به این واقعیت هم اشارهای نداشت که القاعده پیش از تهاجم آمریکا به عراق و انهدام آن کشور به عنوان یک دولت مستقل، هیچگونه حضوری در آنجا نداشت.
تاریخ عراق از جنگ جهانی اول، یعنی وقتی یک مستعمره امپراتوری بریتانیا شد، یکی از شدیدترین و بیامانترین مقاومتها در برابر اشغال خارجی بوده است.
آخرین نظرسنجی از مردم آمریکا نشان میدهد که حمایت از جنگ عراق در حد بیسابقهای پایین است. 71 درصد از مردم میخواهند آمریکا از عراق بیرون بیاید. ولی نظرسنجیها تنها به عنوان سنجش و ملاک تغییرات در نظر مردم اهمیت دارد و به خودی خود نمیتواند چیزی را تغییر دهد. چیزی که اکنون بیش از همیشه مورد نیاز است عملیات سازمان داده شده به وسیله مردمی است که خواهان پایان فوری جنگ هستند و اینکه آمریکا از عراق و به طور کلی از خاورمیانه خارج شود.
برای کسانی که با جنگ و با هزینه عظیمی که با زندگی انسانها پرداخت میشود مخالفند، اکنون وقت عمل است. تنها مردم هستند که میتوانند جنگ را متوقف کنند.