کوزوو با وسعت 10 هزار کیلومتر مربع یکی از استانهای کشور صربستان است که از سال 1999 از سوی سازمان ملل اداره شده است. اگرچه ایالات متحده و اتحادیه اروپا با استقلال این استان موافق هستند اما دولت صربستان و تعدای از کشورها نظیر روسیه با این فرآیند مخالفاند. در کوزوو 3/2 میلیون نفر زندگی میکنند. از این تعداد 92 درصد آلبانیتبار، 4/5 درصد صرب و 7/2 درصد نیز از نژادهای دیگر هستند. امنیت این استان از سوی نیروی کوزوو به فرماندهی ناتو (KFOR) تامین میشود. کوزوو با مونتهنگرو، آلبانی و جمهوری مقدونیه هممرز است و در جنوب صربستان قرار دارد.
استان کوزوو موضوع تنشهای سیاسی طولانی بین صربها و جمعیت آلبانیتبار کوزوو بوده است. مذاکرت بینالمللی برای تعیین وضعیت این استان از سال 2006 آغاز شد. وزیر صرب مسئول امور کوزوو اعلام کرده که آلبانیتبارها روز هفدهم فوریه سال جاری یعنی یکشنبه استقلال اعلام خواهند کرد. کوزوو سرزمینی کوهستانی است و آب و هوایی معتدل دارد.
استان کوزوو اولین بار در سال 1945 به عنوان «منطقه خودمختار کوزوو ـ متوهیان» و برای حفاظت از آلبانیتبارهای ساکن در این منطقه که در جمهوری خلق صربستان قرار داشت تشکیل شد. در آن سالها کوزوو عملا استقلال نداشت. پس از تغییر نام یوگسلاوی به جمهوری سوسیالیستی فدرال یوگسلاوی و تغییر نام صربستان به جمهوری سوسیالیستی صربستان در سال 1954 در اوایل دهه 1960 کوزوو استقلال داخلی پیدا کرد. در قانون اساسی سال 1974، دولت استان خودمختار سوسیالیستی کوزوو اختیارهای بیشتری پیدا کرد. از جمله نخستوزیر و رییسجمهوری برای آن انتخاب شد. همچنین یک کرسی در هیات ریاست فدراسیون یوگسلاوی به آن اختصاص یافت به این ترتیب کوزوو به یک جمهوری سوسیالیستی در داخل فدراسیون یوگسلاوی تبدیل شد اما همچنان یک استان خودمختار سوسیالیستی در داخل جمهوری سوسیالیستی صربستان باقی ماند. تیتوسیاست ضعیف نگه داشتن صربستان را دنبال میکرد زیرا معتقد بود این سیاست به تقویت یوگسلاوی منجر میشود. در دهه 1970 جنبش ملیگرای آلبانی خواستار استقلال این استان در داخل فدراسیون شد. عناصر تندروتر این جنبش به دنیال استقلال کامل و همهجانبه کوزوو بودند. طی سه دهه پایانی سده 20 تلاشهایی که این جنبش و نیز سازمانهای دانشجویی کردند به نتیجه نرسید. کوزوو در یوگسلاوی سابق کمترین توسعه را یافت. در سال 1981 دانشجویان آلبانیتبار کوزوو تظاهراتهایی را برای تشکیل جمهوری کوزوو در داخل یوگسلاوی برگزار کردند. دولت وقت یوگسلاوی این تظاهراتها را سرکوب کرد. در دهه 1980 تنشهای قومی خشونتبار ادامه پیدا کرد. در سال 1987 رییسجمهوری صربستان میلوشویچ را برای حمایت از صربهای کوزوو به این استان فرستاد. در یکی از تظاهرات صربها که برای اعتراض به بدرفتاری آلبانیتبارها برگزار شد، پلیس به خشونت روی آورد. در این تظاهرات میلوشویچ اعلام کرد هیچ کس حق ندارد به ضرب و شتم شما بپردازد. همین اعلام موضع موجب به قدرت رسیدن او در صربستان شد.
پس از جنگ 78 روزه ناتو علیه یوگسلاوی در سال 1999 که به نابودی بسیاری از زیرساختهای این کشور منجر شد و یک میلیون آلبانیتبار از کوزوو آواره شدند، شورای امنیت با تصویب قطعنامه شماره 1244، این استان را تحت کنترل سازمان ملل قرار داد. آلبانیتبارها نیز پس از بازگشت به کوزوو به صربها حمله کرده و باعث شدند بیش از 250 هزار نفر از آنها از کوزوو بگریزند. طی سالهای 1999 تا 2006 صربها از بازگشت به کوزوو اجتناب کردهاند.