آینده کوزوو پس از مرگ «ابراهیم روگوا» بیش از پیش در سایه ابهام فرو رفته است. مرگ این رئیسجمهور روشنفکر و محبوب که از وی به عنوان «پدر ملت» یاد میشد، خلأیی بس عمیق از خود بر جای گذاشته است. «روگوا» رئیسجمهور و به عبارتی رئیس اجرایی کوزوو در حساسترین زمان ممکن چشم از جهان فرو بست. زیرا مذاکرات وین در همین دوران در جریان است و نتیجه این مذاکرات باید وضعیت نهایی کوزوو را روشن کند. استان کوزوو از نظر حقوق بینالملل هنوز هم به صربستان تعلق دارد اما از زمان جنگ سال ۱۹۹۹ عملاً توسط سازمان ملل متحد و ناتو اداره میشود.
«ابراهیم روگوا» به عنوان رهبر محبوب آلبانیایی تبارهای کوزوو و کسی که هموطنانش به وی اعتماد و اطمینانی عمیق داشتند، پیش از این قرار بود رهبری این گفتوگوها را برعهده داشته باشد تا شاید بتواند به این طریق بالاخره کشورش را از چنگ صربها خارج ساخته و استقلال آن را تضمین کند. کوزوو مدتها است که وضعیت بغرنج و پیچیدهای دارد. صربها حاضر به دست کشیدن و از دست دادن این استان نیستند و اکثریت آلبانیایی تبارهای کوزوو هم (که نود درصد جمعیت این استان را تشکیل میدهند) به چیزی کمتر از استقلال کوزوو راضی نمیشوند.
نهادها و نیروهای قدرتمندی چون سازمان ملل متحد و ناتو هم چندان از این مسئله استقبال نمیکنند زیرا از نظر آنان تاسیس یک دولت کوچک و فقیر جدید نمیتواند امر مطلوبی به شمار آید. از نظر اکثر آلبانیایی تبارهای کوزوو، روگوا تنها کسی بود که میتوانست نماینده ملتش باشد و در بازی سخت و پیچیده نیروهای دشمن، به نوعی مصالحه و سازش دست یابد. بیماری روگوا برگزاری کنفرانس را با مشکلاتی روبهرو ساخت و از حدود پنجاه روز پیش به این سو هیچ ملاقاتی میان اعضای نمایندگی کوزوو صورت نگرفته است. «میلازیم کراسنیکی» کارشناس ارشد علوم سیاسی در کوزوو در تحلیل این وضعیت میگوید: «فقدان روگوا منجر به ایجاد یک خلأ خواهد شد، به ویژه از نظر روانشناسی، زیرا بخش اعظم رایدهندگان به شخص وی اعتقاد و ایمان زیادی داشتند». البته از نظر این کارشناس سیاسی خبر مرگ روگوا چندان لطمه بزرگی به مذاکرات وین وارد نخواهد کرد چون این مذاکرات بیش از هر چیز به اراده طرفهای بینالمللی مبنی بر یافتن راهحلی برای مسئله کوزوو بستگی دارد. با این حال دیگر ناظران، نسبت به این مسئله چندان خوشبین نیستند. از نظر آنها هیچ جانشین شایسته و همتراز با روگوا در حال حاضر وجود ندارد و علاوه بر آن نگرانی در مورد جنگ قدرت مسئلهای جدی است. این عده از ناظران سیاسی یک روز پس از مرگ رئیسجمهور هشدار دادند که هیچ یک از کاندیداهای احتمالی از اقتدار فوقالعاده روگوا برخوردار نیستند و باید در این مورد فکری اساسی بشود. شاید همین نگرانیها بود که رئیس تشکیلات سازمان ملل در کوزوو یعنی «سورن یسنـ پترسن» را وادار کرد تا همه رهبران آلبانیایی تبار را به همبستگی در این برهه حساس و تعیینکننده دعوت کند. پترسن در پیام خود از سیاستمداران و مردم کوزوو خواست تا خویشتن دار باشند و پختگی و خردمندی از خود نشان دهند. در حال حاضر سیاستمداران زیادی در کوزوو هستند که امیدواری بالایی برای جانشینی روگوا دارند. اما از قرار معلوم رئیس پارلمان یعنی «نزهت داسی» از شانس بیشتری نسبت به دیگران برای جانشینی رئیسجمهور فقید برخوردار است.
«داسی» خود یکی از اعضای حزب روگوا یعنی «جامعه دموکراتیک کوزوو» است. البته وی چهره پرجنجال و ستیزه جویی نیز هست. به عقیده بسیاری از کارشناسان او از کاراکتری مقتدر برخوردار بوده و میتواند رقیب مناسبی برای مخالفان روگوا باشد. رهبر ۳۷ ساله اپوزیسیون کوزوو یعنی «هاشم تاسی» هم رویای جانشینی روگوا را در سر میپروراند و نماینده جناح رادیکال آلبانیاییتبارهای کوزوو به شمار میآید. این سیاستمدار جوان در سال ۱۹۹۸ و در کسوت رهبر یکی از گروههای شورشی پای در صحنه سیاسی کوزوو گذاشت. هاشم تاسی به دلیل شرکت در اعمال تروریستی، به صورت غیابی در صربستان محاکمه و به ۲۳ سال زندان محکوم شده است. این رهبر مخالف به احتمال قوی از پشتیبانی دیگر احزاب تندرو نیز برخوردار است، احزابی که همواره مخالف مشی مسالمتآمیز روگوا بودند و تنها راه رسیدن به استقلال را جنگ مسلحانه میدانند.
دیگر کاندیدای مطرح هم یکی از مدیران رسانهای کوزوو یعنی «سوروی» و حزبش «اورا» است. سوروی ۴۳ ساله سعی میکند تا خود را سیاستمداری واقعگرا معرفی کند و از همین ویژگی برای به دست آوردن آرای بیشتر استفاده کند. او از هموطنانش خواسته است که نه تنها باید آرمان رسیدن به استقلال را حفظ کنند، بلکه علاوه بر آن باید به فکر بازسازی اقتصاد ویران کوزوو نیز باشند. دیگر کاندیدای مطرح، نخست وزیر فعلی یعنی «بایرام کوزومی» است. این سیاستمدار ۴۵ ساله از زمان قرار گرفتن در راس دولت در بهار ۲۰۰۵ به عنوان یکی از امیدهای آینده عرصه سیاسی کوزوو معرفی شده است.