* آقای دکتر احمدینژاد در سفر دورهای اخیر خود به کشورهای حاشیه خلیج فارس (امارات متحده عربی و عمان) طی سخنرانی آمادگی تهران را برای از سرگیری روابط دیپلماتیک کامل با مصر اعلام کرد به طوری که رئیسجمهور گفت، اگر مصر اعلام آمادگی کند تا پایان وقت اداری همان روز سفارتخانه ایران در قاهره را برپا میکند. تحلیل و ارزیابی شما از عملکرد دولت در این قضیه چیست؟
** البته این نکته را باید اشاره کرد که موضوع برقراری ارتباط دیپلماتیک و روابط فیمابین مختص دولت نهم نیست و آقای احمدینژاد هم اولین کسی نیست که به دنبال این موضوع است بلکه در دولتهای قبل هم این مسئله مطرح بوده است. به هر حال شرایط و تحولات منطقهای و بخصوص جهان اسلام بهگونهای است که بیش از هر زمان نیازمند وحدت و یکپارچگی است. شما میبینید که جهان اسلام از هر سو چه از بعد نظامی و چه از بعد فرهنگی و رسانهای مورد تهاجم بیامان استکبار جهانی قرار گرفته است که هدفی جز متلاشی کردن جهان اسلام و در نهایت حذف اسلام از صفحه روزگار را ندارد. در مقابل این تهاجم غولآسا و ویرانگر تنها وحدت جهان اسلام است که قادر به رویارویی است. جمهوری اسلامی ایران با شناخت دقیق از وضعیت موجود خواستار برقراری رابطه با مصر شده است. مصر یک کشور تاثیرگذار در جهان عرب است و نقش موثری میتواند در امنیت و ثبات منطقه ایفا کند. ایران نیز بهعنوان یک قدرت منطقهای مطرح است. قطعا ارتباط سازنده و دو طرفه ایران و مصر میتواند علاوهبر تامین منافع هر دو کشور به تامین منافع جهان اسلام نیز کمک کند. منتها سران مصر باید در این زمینه اهتمام بیشتری نشان دهند و حسننیت جمهوری اسلامی ایران را با حسننیت پاسخ دهند.
* با توجه به اهمیت ویژه ارتباط ایران و مصر در شرایط فعلی، به نظر میرسد که عواملی مانع از تحقق این مهم هستند. قطعا مصریها نیز به اهمیت این ارتباط پی برده بودهاند اما در نوع رفتار خود به گونهای وانمود میکنند که تمایل چندانی برای مذاکره با ایران ندارند. این رفتار دوگانه مصریها را چطور مورد ارزیابی قرار میدهید؟
** مصر در منطقه یک دوست صمیمی برای آمریکا به شمار میرود و آمریکا سالانه کمکهای بلاعوضی به سران مصر میدهد که این موضوع آنها را برای برقراری ارتباط با ایران محافظهکار و محتاط کرده است. آمریکا، جمهوری اسلامی را دشمن اول خود در منطقه میداند و از تمام امکانات خود از جمله امکانات منطقهای برای ضربه زدن به ایران بهره میبرد. اما آنچه مسلم است اینکه مصریها به لزوم و اهمیت ارتباط با ایران پی بردهاند. امنیت نیاز ضروری کشورهای منطقه است و این مهم جز در پرتو وحدت و هماهنگی کشورهای منطقه فراهم نخواهد شد و مصر به این موضوع واقف است. به نظر من پیششرط گذاشتن مصریها برای مذاکره با ایران ناشی از همان روحیه محافظهکاری و محتاطانه آنهاست. چرا که این پیششرط غیرمنطقی و غیردیپلماتیک است و اگر قرار باشد پیششرطی در این زمینه ارائه شود قطعا جمهوری اسلامی ایران پیششرطهای بیشتری خواهد داشت اما ایران بدون پیششرط دست دوستی بهسوی کشورهای اسلامی از جمله مصر دراز کرده است و خواهان اتحاد جهان اسلام است. دو ملت ایران و مصر از اشتراکات فراوانی برخوردارند و به همین دلیل این ارتباط دیر یا زود باید برقرار شود و به نظر من این موضوع نیاز به زمان دارد تا بعضی مشکلات بر سر راه ارتباط دو جانبه رفع شود اما یادمان نرود که قدرتهای بیگانه حاضر در منطقه این ارتباط را برنخواهند تابید.