آن تنهایی و این عزت

سیدعباس علیجانی
چاپ کاریکاتورهای توهین آمیز در یک روزنامه دانمارکی و سپس پخش آن توسط نروژی ها خشم جهان اسلام را برانگیخته و کار را به جایی رسانده است که کالاهای دانمارکی در کشورهای اسلامی تحریم شده و آتش آن می رود تا رشته روابط دانمارک ـ و حتی غرب ـ را با جهان اسلام بسوزاند.
در این میان روزنامه دانمارکی و دولت آن کشور که ظرف پنج ماه گذشته با بهانه آزادی اندیشه، از این کاریکاتورها حمایت کرده بودند، 30 ژانویه 2006 برابر با 10 بهمن ماه 1384 ذلیلانه مجبور به عذرخواهی و پوزش از جهان اسلام شدند.
جالب تر آنکه دولت انگلیس به دست و پا افتاده تا از موج بیداری مسلمین به نفع خود بهره ببرد. سخنگوی آن دولت، یعنی رادیو استعماری بی بی سی در خبری نقل کرد که: «روز سه شنبه نمایندگان پارلمان بریتانیا قانونی را به رای خواهند گذاشت که ابراز انزجار از مذاهب را یک جرم می داند، هدف از پیشنهاد این طرح، گسترش حمایت قانونی از پیروان مذاهب و غیرقانونی کردن تحریک احساسات مذهبی است» (سایت بی بی سی سه شنبه 31 ژانویه 2006 ساعت 19:17)
به راستی چه اتفاقی افتاده است که دولتهای مدعی آزاداندیشی که از هر اهانت کننده به اسلام حمایت می کردند و کسانی را که در کشورهای غربی به ارزشهای مسلمین می تاختند و مورد تشویق قرار می دادند، امروز مجبور به محکوم کردن (حداقل ظاهری) این کاریکاتورها شده اند و نه تنها از آن حمایت نمی کنند بلکه آن را محکوم نیز می کنند و با دست پاچگی قانونی را علیه بی حرمتی به مذاهب به مجلس می برند (هرچند نباید فریب آنان را خورد و آن را جدی گرفت).
یک فلاش بک؛
حالا به قول فیلمسازان، بد نیست یک فلاش بک به سالهای دهه 60 بزنیم و فقط به یک سناریو از آن روزها نگاه بیندازیم تا وضعیت امروز را به خوبی درک کنیم.
در آن سال فردی بدنام و هجوگو با قلمی بسیار ابتدایی و سخیف مطلبی علیه پیامبر گرامی اسلام حضرت محمد بن عبدالله(ص) نوشت و نام آن را «آیه های شیطانی» گذاشت. غربی ها و در راس همه انگلیس به او جایزه دادند، در جهان اسلام مسلمانان بصورت خودجوش به راه افتادند. آن روز در میان دولتهای اسلامی، تنها یک مرد تنها، به نام امام خمینی(ره)، با نوشتن چند سطر نامه، تمام منافع مادی و حیثیت کشور و ملت خویش را در گرو این دفاع گذاشت و مردانه اعلام کرد «سلمان رشدی مرتد است و باید اعدام شود». بسیاری در جهان اسلام نه تنها از او دفاع نکردند بلکه محکومش کردند!! و تندرو و افراطی اش خواندند، حتی در داخل کشور خود ما، عاقل نماها چه ها که نگفتند.
در آن روزگار، دولتهای غربی یک پارچه علیه ایران به راه افتادند و دولتهای اسلامی و عربی به دفاع از ایران نیامدند و غربیهای دیکتاتور سفارتخانه های خود را در تهران تعطیل کردند و رفتند و...
اما امروز؟! این پارلمان انگلیس است که با شکستی آشکار و ذلیلانه، اقدام به نوشتن قانونی علیه بی حرمتی به مذاهب می کند!! و دیگر دولت های غربی نیز، بالاجبار عذرخواهی می‌کنند.
به راستی چه اتفاقی افتاده است؟! آن همه تنهایی و غربت، و این همه بزرگی و عزت در اردوگاه مسلمین؟! جز آن که وعده الهی تحقق یافته است که «وکان حقاً علینا نصرالمؤمنین».
آن روزها بسیاری از جمله حزب های وابسته گرای داخلی ما را محکوم کردند و امروز هم در قضیه دانش صلح آمیز هسته ای همان افراد مرعوب غرب، ما را سرزنش می کنند، غافل از آنکه مقاومت ما در این ماجرا ظرف 15 سال آینده می تواند انحصاری بودن دانش در دست غارتگران غربی را بشکند... الیس الصبح بقریب؟! دیوار غرب شکسته است، نمی‌بینید؟!