هشتاد و یک میلیون نفر از جمعیت 160 میلیون نفری پاکستان که میتوانند رأی بدهند برای انتخاب 272 نماینده مجلس ملی، به انتخابات فراخوانده شدند.
همچنین تعداد 60 کرسی نمایندگی برای زنان و 10 کرسی در مجلس برای اقلیتهای مذهبی دیده شده است. بیش از 000/60 صندوق رأی در این انتخابات در سراسر کشور پاکستان آماده شده بود و انتخابات مجلس از پی چند ماه فضای پرتنش و آشوب که منجر به قتل «بینظیر بوتو» رهبر حزب مردم شد، انجام گرفت. سه عنوان، اول برپایی دولتی غیرنظامی و مردمی، دوم تجدیدنظر در ساختار و قوانین قضایی و بازگشت رئیس دیوان عالی کشور که از طرف ژنرال مشرف عزل شده است، و سوم و شاید مهمترین شعار، فقرزدایی از پاکستان از شعارهای عمده و اصلی در این انتخابات بود.
اکنون انتخابات پایان یافته است و بازنده اصلی در این انتخابات پرویز مشرف و احزاب همراه او هستند. دو حزب مردم و مسلم لیگ، یعنی حزب خانم بینظیر بوتو و دیگری حزب نوازشریف برنده اصلی انتخاباتاند. حزب مردم را «زرداری» همسر بوتو و حزب مسلم لیگ را «نوازشریف» نخستوزیر سابق پاکستان رهبری میکنند. هر دو رهبر بلافاصله بعد از پیروزی یک جمله را تکرار کردند، مشرف باید خاموشی و سکوت پیشه کند و در انتظار باشد که کنار گذاشته شود. برای برکناری مشرف بعنوان رئیسجمهور پاکستان دوسوم آراء نمایندگان مجلس نیاز است که دستیابی به آن علیرغم ائتلاف دو حزب مشکل به نظر میرسد. اگرچه در محاسبه تعداد آراء دو حزب که اکنون با یکدیگر ائتلاف کردهاند، بسیاری دستیابی به دوسوم آراء را امکانپذیر میدانند. ائتلاف رسمی دو حزب مردم و مسلملیگ در مصاحبه مطبوعاتی مشترک، «زرداری» از حزب مردم و نواز شریف، دیروز اعلام شد. در پاکستان 106 حزب کوچک و بزرگ رسمیت دارند.
مشرف نیز با قبول شکست انتخاباتی گفت: با مجلس آینده همکاری خواهد کرد و با تبریک پیروزی دو حزب در انتخابات فعلاً سکوت کرده است. در این میان، آمریکائیهای نگران از سقوط مشرف، به سرعت «جان کری و جوزف بایدن» دو سناتور مشهور و رهبران شورای عالی سیاست خارجی آمریکا در کنگره را به پاکستان فرستادند. آنها در روز چهارشنبه گذشته با اغلب سیاستمداران برجسته پاکستان از آنجمله با رهبران دو حزب مردم و مسلم لیگ ملاقات کردند و بر ادامه کار و باقی ماندن پرویز مشرف بر مصدر قدرت تأکید کردند.
از روز پنجشنبه، موضوع برکناری مشرف پس از تشکیل مجلس، اندک، اندک رنگ باخته و شعار ائتلاف دو حزب مردم و مسلم لیگ، تعریف مجدد حدود اختیارات رئیسجمهور و عدم دخالت ژنرال مشرف در اداره کشور از طریق دولت غیرنظامی و قانونی شده است. مشرف نیز فعلاً و شاید به ناچار «سکوت» کرده است. تا قبل از انتخابات موج قدرت نظامی و ارتش به رهبری ژنرال مشرف در پاکستان حرف آخر را میزد و جریان امور را هدایت میکرد، اما، امروز پس از انتخابات؛ ائتلاف دو حزب مردم و مسلم لیگ پس از پیروزی در انتخابات و کسب اکثریت قاطع آراء برای تشکیل مجلس، سکاندار مدیریت و سیاست پاکستان شده است.
بسیاری از تحلیلگران و نویسندگانی که درباره پاکستان قلم میزنند، خود را از آیندهنگری روشن برای پاکستان، حتی آینده نزدیک دور نگهداشتهاند و با طرح این پرسش که آیا پاکستان آرامش مییابد؟ تردید خود را بازگو میکنند. دلایل چنین تردیدی بر این نکات استوار است:
1- ارتش هنوز قدرت اول در پاکستان است. اگرچه هدایت سیاسی ژنرال مشرف شکست خورده است اما نتایج این انتخابات سایه شوم کودتای دیگر را نشان میدهد که بسیاری از سیاستمداران و کسانی که میخواهند پاکستان دارای مدیریت و دولتی غیرنظامی باشد، از آن نگرانند. ژنرالهای ارتش، امروز عصبانی از نتایج انتخابات، شاهد آشوبهای فراگیر در پاکستان و شکاف مردم و ارتش هستند. نتیجه انتخابات برای آنها تلخ، اما هنوز قابل پذیرش نیست.
2- بسیاری از کارشناسان سیاسی، ائتلاف دو حزب مردم و مسلم لیگ را شکننده ارزیابی میکنند. اگرچه اینبار این هر دو حزب دریافتهاند که بقاء سیاسی آنها در پاکستان امروز و در حالی که ژنرال مشرف خود را از پی شکست انتخابات عمومی زخمی میبیند، به ائتلاف بستگی دارد. ائتلاف شعار اصلی خود را چرخش پاکستان از مدیریت و اداره نظامی به غیرنظامی و از طریق احزاب سیاسی قرار داده است. نکته مهم، در صحنه بودن مردم است و نقطهعطفی که ترور «بینظیر بوتو» در پاکستان بطور عمومی و بصورت ملی در میان مردم به وجود آورده است.
3- ارتش و ژنرالهای پاکستانی و بخصوص ژنرال مشرف، امروز دریافتهاند که دو حزب مردم و مسلم لیگ کاملاً سوار بر موجاند و هرگونه تقابل با آنها مساوی با تقابل با مردم خواهد بود.
ارتش در پاکستان دارای اهمیت خاص است، بخصوص که همواره موضوع هند و کشمیر در صدر اخبار پاکستان است و ارتش در این کشور حافظ استقلال کشور است. این حداقل پیشبینی را میتوان داشت که تشکیل دولت، تغییر در ساختار قوه قضائیه، تبصره بر قدرت رئیسجمهور و ژنرال مشرف و تعدیل آن، در دستور کار قرار خواهد گرفت. اما این پرسش که آیا پاکستان کشور همسایه و دوست ما، به آرامش دست پیدا خواهد کرد؟ هنوز در حد آرزو و امید همه دوستداران مردم پاکستان است.