مصطفی کواکبیان / دبیر کل حزب مردمسالاری
بودجهای که دولت پیشین برای احزاب به یادگار مانده بود فراموش شده است هر چند که باز هم امید کمرنگی وجود دارد که این بودجه در صحن علنی مجلس و در پیشنهادات نمایندگان لحاظ شود. این یک خبر است و در کنار آن هم خبری دیگر وجود دارد و آن اینکه برای هیاتهای مذهبی بودجههای زیادی اختصاص یافته است. گروه دوم را میتوان ذیحق دانست اما چرا احزاب کشور تا این اندازه مورد بیمهری دولت و مجلس قرار میگیرند.
آیا این نحوه برخورد دولت و مجلس هفتم با یارانه احزاب در کنار بودجههای کلان برای تمامی نهادها و مراکز دیگر آموزش مناسبی برای این مجلس در نگاه به مقوله توسعه ساس و تقویت احزاب است. بدون شک اگر کشور در اندیشه توسعه ساسی و بر این باور است که احزاب میتوانند مهمترین نهاد زمینهساز توسعه سیاسی به شما آیند، باید گفت که بیتوجهی مجلس هفتم نسبت به حذف بودجه احزاب هرگز از خاطره فعالان سیاسی شکور، احزاب و تشکل های سیاسی فراموش نخواهد شد.
جای شگفتی فراوان است؛ افرادی که از قبل کارهای حزبی و تشکیلاتی اما بدون تابلوی حزب به مقامی رسیدهاند به جایگاه احزاب در کشور بیتوجهی میکنند. البته این در شرایطی است که هیچ دستگاهی در کشور از حقوق احزاب دفاع نمیکند و بارها گفته میشود که مدیران جامعه نباید وابسته به هیچ حزب و گروهی باشند و در چنین شرایطی شاهدیم که افراد، وابستگی حزبی خود را مخفی میکنند و به صورت باندی و جناحی در جایگاه مدیریت حضور دارند. جالب اینکه وزارت کشور در حالی که متولی صدور مجوز احزاب است و برای خود حق نظارت بر کار احزاب را قائل است وقتی که فصل بودجه رسیده است به احزاب و نهادهای مدنی بیتوجهی میکند.
همیشه بر این باور بودهایم که تخصیص یارانه راهحل نهایی تقویت بنیه احزاب نیست و برای درازمدت حتی نسبت به آن منتقد بودهایم که موجب وابستگی احزاب به دولت میشود. اما برای کوتاهمدت تا آن زمان که احزاب ما رشد کافی پیدا کنند بر این باورم که چنین کمکهایی باید صورت گیرد و با بررسی تجربه کشورهای دیگر میتوان روند تخصیص این بودجه را بهینه کرد چه در کشوری مانند فرانسه با این نگاه که بودجه مربوط به عموم مردم است و احزاب و برنامههایشان باید در خدمت مردم باشند، اختصاص بودجه صورت میگیرد.