وعده آزادی دانشجویان زندانی فراموش نشود

 حمیدرضا شکوهی
در این دوره و زمانه وعده‌ها خیلی زود فراموش می‌شود. از وعده‌های انتخاباتی گذر می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌کنم که نه زمان مناسبی برای قضاوت درباره به نسیان سپردن آن است و نه موقعیت اطمینان‌بخشی. وعده دیگری در نظر من است که با وجود گذشت ماهها از تکرار آن، آن هم از سوی مقامات مسئول هنوز عملی نشده و آن هم وعده آزادی دانشجویان زندانی است.
اولین بار تابستان امسال بود که وعده آزادی دانشجویان زندانی داده شد. چند ماهی گذشت و نا‌هماهنگی میان قوه قضاییه و وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، دانشجویان دربند را همچنان منتظر نگاه داشت. یک‌بار گفته می‌شد فهرست ارائه شده از سوی وزارت علوم درباره دانشجویان زندانی کامل نیست و بار دیگر اعلام می‌شد که اطلاعات دستگاه قضایی هنوز کامل نشده. اما اطمینان به وعده مقامات مسئول موجب شد باور کنیم که 16 آذر همزمان با روز دانشجو شاهد آزادی دانشجویان زندانی خواهیم بود. اما آن روز در شرایطی سپری شد که سقوط هواپیمای حامل خبرنگاران و تصویربرداران در تهران، وضعیت کشور را دگرگون کرده بود.
روز دانشجوی امسال، همچنان فیلم صامت سیاه و سفیدی گذشت و دانشجویان زندانی در سلول‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های زندان نا‌امید از حال، به امید آینده منتظر ماندند. این بار وعده آزادی دانشجویان زندانی در یکی از اعیاد مبارک غدیر و قربان داده شده بود، اما وقتی این وعده هم عملی نشد، همگان به این موضوع اندیشیدند که شاید اصلاً عزمی برای آزاد کردن دانشجویان زندانی وجود نداشته باشد. اما عقل سلیم این چنین حکم نمی‌داد. اگر عزمی برای آزاد کردن آنها نباشد پس چرا مسئولان مکرر از آزادی آنها سخن می‌گویند؟ اگر قصد به فراموشی سپردن نام آنان باشد که مصداق مثل «از دل برود هر‌ آنکه از دیده برفت» در سکوت و بی‌خبری، آنها راحت‌تر فراموش می‌شوند.
پس چرا وعده آزادی دانشجویان زندانی مکرر تکرار می‌شود؟ در این احوالات سیر می‌کردیم که این بار از احتمال آزادی دانشجویان زندانی همزمان با سالگرد پیروزی انقلاب اسلامی سخن به میان آمد. امّا وقتی این وعده هم در میان خبرهای راهپیمایی مردم در حمایت از دستاوردهای انقلاب کمرنگ و فراموش شد دیگر کسی گلایه‌ای نداشت. قصد من این نیست که از دانشجویان دربند دفاع کنم و با نگارش یادداشتی شبیه به یک بیانیه، خواستار آزادی آنان شوم که این کار را در حیطه وظایف خود نمی‌دانم. امّا پرسش اینجاست که چرا مکرر، وعده آزادی دانشجویان را می‌شنویم و خبری از آزادی آنان نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌شود؟ آیا هنوز فهرست وزارت علوم کامل نشده یا اینکه بررسی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های دستگاه قضایی پایان نیافته است؟
بعید می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دانم که در شرایط کنونی آزادی دانشجویان زندانی خللی در امنیت کشور ایجاد کند و اطمینان دارم که مسئولانی که هر چند وقت یکبار وعده آزادی آنها را می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهند از این موضوع کاملاً اطمینان دارند که وعده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌ای اینچنین می‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌دهند. به هر حال برای این پرسش که چرا هنوز از آزادی دانشجویان زندانی خبری نیست هیچ پاسخی نمی‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌یابم. به جز اینکه منتظر بمانیم تا شاید در آستانه نوروز امسال، دانشجویان زندانی، فارغ از هر جرمی که مرتکب شده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌اند با عفو مسئولان ـ آنگونه که وعده داده شده بود ـ به آغوش خانواده‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های خود باز گردند.