از زمانی که تونی بلر، نخستوزیر سابق انگلیس قدرت را واگذار کرده، گزینههای محدودی برای پر کردن جای خالی بهترین دوست جورج بوش مطرح بودهاند. دالایی لاما، رهبر معنوی تبتیها به تازگی به واشنگتن سفر کرد و پس از دیدارهایی گرم و صمیمانه در کاخ سفید مدال طلای کنگره آمریکا به وی هدیه داده شد. آلن جانسون سرلیف، رئیسجمهور لیبریا نیز اخیرا به پاس تلاش و زحماتش به عنوان نخستین رئیسجمهور زن در این کشور مفتخر به دریافت مدال افتخار ریاست جمهوری آمریکا شد. این در حالی است که بازیگران کلیدی عرصه بینالمللی هیچگاه در مسیری که به دیدار با جورج بوش، مسوول جنگ در عراق منتهی میشود، گام ننهادهاند؛ به جز یک سیاستمدار یعنی «نیکولا سارکوزی».
روزنامه دیلیتلگراف در گزارشی نوشته است: «نیکولا سارکوزی»، رئیسجمهور فرانسه در تابستان گذشته چند هفته پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری کشورش عازم آمریکا شد و در اقامتگاه خانوادگی بوش اکنون روابط دوستانه فرانسه و آمریکا نه تنها مستحکم شد، بلکه در سایه دیدارهای رسمی پر زرق و برق جلال بیشتری گرفته است. جورج بوش، رئیسجمهور آمریکا و همسرش در کاخ سفید میزبان نیکولا سارکوزی بودند که اخیرا از همسرش سیلسیلیا متارکه کرده است. سارکوزی به همراه بوش از مونت ورنون، زادگاه جورج واشنگتن بازدید کردند. وی سپس در نشست مشترک کنگره آمریکا در فرصت نابی که صرفا به دوستان مخصوص اعطا میشود، به ایراد سخنرانی پرداخت.
این گزارش میافزاید: «حامد کرزای، رئیسجمهور افغانستان و قبل از آن «تونیبلر» نخستوزیر سابق انگلیس سیاستمدارانی بودند که از فرصت سخنرانی در صحن کنگره آمریکا برخوردار شده بودند. دعوت از نیکولا سارکوزی نشان میدهد که تا چه حد گوردون براون، نخستوزیر کنونی بریتانیا خود را از دولت جورج بوش دور کرده است اما سخنرانی که سارکوزی ایراد کرد همچنین اهمیت تفاوتهای موجود میان رهبر فرانسه و بلر را بیش از پیش هویدا ساخت. این مساله بیتردید پیشرفت چشمگیر در بهبود روابط پاریس و واشنگتن را پس از اختلافات بسیار بر سر جنگ در عراق منعکس میکند.
سارکوزی 52 ساله متعلق به نسلی است که برخلاف اسلاف خود دارای ویژگی آمریکا ستیزی نیست. رئیسجمهور فرانسه که در کشورش به «سارکوزی آمریکایی» معروف است و با فرهنگ آمریکایی نیز مشکلی ندارد این کشور را بخاطر انرژی، خوشبینی و اتحادیه تجاریاش ستوده است.
ماجرای زندگی پر فراز و نشیب سارکوزی، فرزند یک مهاجر مجارستانی و مادری یهودی که سرانجام به کاخ الیزه راه یافته است با داستان دو وزیر با پیشینهای متفاوت که نماد برنامههای اصلاحاتی سارکوزی محسوب میشوند و رئیسجمهور فرانسه را در سفر به واشنگتن همراهی کردند، عجین شده است. رشیدا داتی، وزیر دادگستری که پدر و مادرش اصالتا مراکشی و الجزایری بودهاند و همچنین کریستین لاگارد، وزیر دارایی فرانسه که مدت 5 سال در شیکاگو به سر میبرده، همراهان سارکوزی بودند. لاگارد اظهار داشته که فرانسه باید کمر همت بسته و در کار و تلاش راه و رسم آمریکاییها را در پیش گیرد. سارکوزی در سخنرانیاش به ارزشهای مشترک دو کشور و انقلابهای تاریخی فرانسه و آمریکا اشاره کرد و بار دیگر بر علاقمندیاش برای بازگشت فرانسه به ساختار فرماندهی ناتو تاکید کرد.
دیلیتلگراف نوشته است: «با این حال سخنرانی سارکوزی برخلاف بلر بیانیه دوستی و مودت با وفاداری بیچون و چرا نبود. رئیسجمهور فرانسه در عینحال به لزوم ایفای نقش چشمگیر آمریکا در جهت حل مشکل تغییرات آب و هوایی اشاره کرد و از آمریکایی خواست که به اختلافات طرفین احترام بگذارند. استفن فلاناگان، کارشناس امنیت ملی در مرکز مطالعات بینالملل و استراتژیک در واشنگتن معتقد است: سارکوزی در تلاش است در مقطع کنونی بسیار محتاطانه عمل کند. وی به وضوح اعلام کرده که برقراری روابط سازندهتر با واشنگتن را خواستار است اما این به معنای سر سپردگی در برابر مسائلی که نزد فرانسه مهم است، نیست. سارکوزی نزد رئیسجمهور آمریکا در زمینه مسائل خاورمیانه از جایگاه و ارزش زیادی برخوردار است. سارکوزی، برنار کوشنر، وزیر خارجه سوسیالیست خود را به عراق اعزام کرد، مضاف بر اینکه در خصوص برنامه هستهای ایران و انفعال اتحادیه اروپا مقابل تهران مواضعی تند و قاطعانه اتخاذ نمود. برعکس بریتانیا در قبال تهران مواضعی متعادلتر اتخاذ کرده است و این برای رئیسجمهور آمریکا که لفاظیهای خود را علیه ایران شدت بخشیده، خبر خوبی نیست؛ در حالی که بوش در حال چیدمان مجدد دوستان اروپایی خود است.
سارکوزی شاید تنها گزینه مناسب برای پر کردن جای خالی بلر باشد. وی شکاف ایجاد شده را پر کرده و در مواقع بحرانی نیز حمایتهای مبرمی کرده است. شاید گفتن این مطلب جالب باشد که بوش اکنون بیش از هر زمان دیگری به بودن سارکوزی در کنار خود نیاز دارد.