آپارتاید صهیونیسم

رژیم صهیونیستی پس از اشغال فلسطین، اخراج 700هزار فلسطینی از خانه هایشان و تصرف و اشغال اراضی فلسطینیان، هنوز هم با تعداد قابل توجهی از فلسطینیان داخل مرزهای سرزمین اشغالی مواجه است. این رژیم که در دستیابی به آرزوی دیرین خود پیرامون تشکیل کشوری کاملاً یهودی شکست خورده به منظور مجبور کردن شهروندان غیریهودی به ترک اراضی اشغالی، به اعمال قوانین نژادپرستانه اقدام کرده است.
بسیاری از گروه های حمایت از حقوق بشر بارها اعلام کرده اند که قوانین موجود در کرانه باختری و غزه نژادپرستانه است. مجازات عمومی مردم، انهدام منازل، احداث شهرهای یهودی نشین، گران بودن قیمت آب و برق برای فلسطینیان از حاکمیت آپارتاید در اراضی اشغالی خبر می دهند.
با توجه به مسائل فوق چشم پوشی جهان نسبت به نابرابری هایی که در حق فلسطینیان روا می شود، بسیار عجیب است. امروزه حقوق مردم فلسطین در اراضی اشغالی بیش از سال1967 پایمال می شود و این مسئله با ساختار حکومتی رژیم صهیونیستی ارتباط مستقیم دارد. وقتی از اسرائیل به عنوان یک «کشور یهودی» نام برده می شود، ممکن است چنین برداشت شود که اکثریت آن را یهودی ها تشکیل می دهند. این برداشت کاملاً صحیح است، اما نکته دیگری نیز وجود دارد. به عقیده صهیونیست ها منظور از یک کشور یهودی این است که تمام یهودیان حق مهاجرت به اسرائیل را دارند در حالی که هیچ غیریهودی حق زندگی در این کشور را ندارد (مگر آنکه با یک یهودی ازدواج کند). بنابراین اسرائیل نه تنها به خارجیان غیریهودی بلکه به ساکنان و شهروندان غیریهودی آن نیز تعلق ندارد.
در واقع کشور یهودی، ملیت اسرائیلی را به رسمیت نمی شناسد و در کارت های شناسایی اسرائیلی، ملیت دارنده کارت نیز ذکر می شود. اما در میان 140ملیتی که رژیم صهیونیستی آنها را به رسمیت می شناسد، ملیت «اسرائیلی» به چشم نمی خورد.
در واقع کارت های شناسایی صادره از سوی این رژیم، نژاد صاحبان کارت ها را نشان می دهد. یعنی با توجه به این کارت ها می توان فهمید صاحبان آن عرب، یهود، دروز و... هستند. این مسئله نشان می دهد که رژیم صهیونیستی تمایل دارد یهودی ها را از غیر یهودی ها تفکیک کند. البته برای رژیم صهیونیستی مذهبی بودن یهودیان و ایمان به دین یهود اهمیتی ندارد. یک یهودی فقط به صرف آن که مادری یهودی داشته باشد، خود یهودی به شمار می آید. مهم نیست این فرد عرب، آمریکایی، آسیایی، آفریقایی یا سوئدی باشد.
یک یهودی فقط باید خون یهودی داشته باشد. رژیم صهیونیستی می پندارد حقوق یهودیان باید از حقوق غیربهودی ها متفاوت و مجزا باشد. اگر رژیم صهیونیستی به برتری یهود به غیر یهود معتقد نبود، هرگز در اراضی اشغالی قوانین نژادپرستانه وضع نمی کرد.
بازماندگان یهودی جنگ جهانی دوم خواستار جبران خسارت های مالی وارد آمده از سوی نازی ها هستند، در حالی که خود آنها هم اکنون در اراضی فلسطینیان که آن را اشغال کرده اند، زندگی می کنند. گویی قوانین بین المللی درباره وطن یهودی ها صدق نمی کند. یهودیان رژیم صهیونیستی در سراسر جهان به جز «بیت المقدس» از دمکراسی و برابری حقوق انسان ها دفاع می کنند. مفهوم اصلی صهیونیسم این است: «کشوری یهودی فقط متعلق به یهودیان.»
در قانون اساسی رژیم صهیونیستی آمده است احزابی که با ماهیت کشور اسرائیل به عنوان کشوری یهودی مخالف هستند، حق شرکت در انتخابات را ندارند. به عبارت دیگر کسانی که عقیده دارند اسرائیل منحصراً به یهودی ها تعلق ندارد و متعلق به تمام ساکنان آن می باشد، حق شرکت در انتخابات را ندارند.
«اسرائیل شاهاک» در کتاب خود تحت عنوان «تاریخ یهود، مذهب یهود- اهمیت تاریخ سه هزار ساله» با حمایت از ایده های «بن گوریون» پیرامون دلایل برپایی جنگ سوئز از سوی اسرائیل به منظور احیای پادشاهی حضرت «داوود» و «سلیمان» در اراضی که از آنها در کتاب مقدس یاد شده است، اظهار می دارد باید کشور یهودیان در اراضی فوق احیا شود. وی عقیده دارد سیاست های اصلی اسرائیل باید برمبنای «ایدئولوژی یهودی» طراحی شوند.
منظور این نویسنده و دیگر صهیونیست ها از «ایدئولوژی یهودی» یا یهودیت این است که فقط یهودیان حق سکونت در کل اراضی فلسطین را دارند. در 80درصد اراضی خطوط مرزی 1967 خرید و اجاره زمین از سوی غیریهودیان» ممنوع است. حدود 7/93 درصد از اراضی اسرائیل به دولت اسرائیل و «سازمان توسعه و صندوق ملی یهودیان» تعلق دارد. این اراضی که صهیونیست ها هم اکنون آن را دارایی ملی خود می نامند درگذشته به فلسطینیان تعلق داشت و صهیونیست ها آنها را به تصرف خود درآوردند. هم اکنون تنها 5/3درصد در اراضی فلسطین در اختیار فلسطینیان است.
طبق قوانین «صندوق ملی یهود»، فقط افراد یهودی حق زندگی در زمین های متعلق به این سازمان را دارند. اما در سال های اخیر برخی از فلسطینیان موفق شده اند از طریق اقدامات قانونی اجازه زندگی در اراضی متعلق به این صندوق را کسب نمایند.
حال این سؤال مطرح است که اگر زندگی فلسطینیان در اراضی اسرائیل هیچ مشکل و منع قانون درپی ندارد، چرا آنها حق زندگی در 83 درصد اراضی اسرائیل را ندارند؟ تنها جواب منطقی برای این سوال تمایلات نژادپرستانه رژیم صهیونیستی است. صاحبان یهودی اراضی اشغالی به اعراب ساکن این اراضی زمین اجازه نمی دهند.
این سیاست نژادپرستانه در سراسر اراضی اشغالی، از جمله «بیت المقدس»، به چشم می خورد. اظهارات شارون مبنی بر این که رژیم صهیونیستی پیرامون بیت المقدس با اعراب هیچ مذاکره ای نمی کند و این شهر پایتخت اسرائیل است و تا ابد در اختیار یهودیان می باشد، به خوبی نشانگر سیاست های نژادپرستانه این رژیم است.
مجلس اسرائیل در سال 1980 قانونی را به تصویب رساند و اعلام کرد بیت المقدس به طور کامل دراختیار اسرائیل و پایتخت دایمی آن می باشد. دیوار حائل اسرائیلی ها در شرق بیت المقدس نماد آپارتاید صهیونیسم محسوب می شود.
فلسطینیانی که در بیت المقدس به دنیا آمده اند و در حال حاضر خارج از این شهر زندگی می کند، حق بازگشت ندارند، در حالی که یهودیانی که هرگز در این شهر زندگی نکرده اند، می توانند در صورت تمایل به بیت المقدس بروند. سکوت روزنامه ها و مطبوعات اروپایی و کشورهای آمریکای شمالی در این باره سوال برانگیز و قابل تامل است.
متعاقب سیاست های نژادپرستانه رژیم صهیونیستی، وضع اقتصادی فلسطینیان با بحران اساسی روبرو شده است. بیش از نیمی از خانواده های فلسطینی (48 درصد) و 60 درصد از کودکان در فقر به سر می برند.
علاوه بر قوانین منع خرید و اجاره اراضی اشغالی از سوی فلسطینیان، قوانین اجتماعی دیگری نیز وجود دارد که نمایانگر سیاست های نژادپرستانه رژیم صهیونیستی می باشد. به عنوان مثال، مطابق قوانین مدنی این رژیم فلسطینیانی که از خانواده های خود جدا افتاده اند حق ندارند برای زندگی درکنار آنها به محل سکونت خانواده خود باز گردند. اما یهودیان سراسر جهان از زمان تولد حق ورود به اسرائیل را دارند. همچنین طبق قوانین رفاه اجتماعی اسرائیل تنها افرادی که در ارتش خدمت کرده اند حق استفاده از تمام خدمات رفاه اجتماعی را دارند. اما مساله این جاست که اعراب حق خدمت درارتش و در نتیجه استفاده از خدمات رفاهی را ندارند.
اکنون این سوال مطرح می شود که چرا با وجود این بی عدالتی ها باز هم رژیم صهیونیستی از سوی رسانه ها غرب تنها کشور دموکراتیک خاورمیانه نامیده می شود و چرا هیچ روزنامه ای درباره سیاست های تبعیض نژادی این رژیم سخن نمی گوید؟
در پاسخ به این سوال باید گفت رسانه های غربی در طول 60 سال اخیر از اسرائیل تصویری مثبت ارائه داده اند و محدودیت های غیر یهودیان در خاک اسرائیل چنان غیرمنطقی است که کسی آن را باور نمی کند. دلیل دیگر اغماض روزنامه نگاران در این باره، ترس از عکس العمل حامیان صهونیست ها است. امروزه دفاع از حقوق فلسطینیان مشکلات فراوانی را برای رسانه ها ایجاد می کند و صهیونیست ها چنین رسانه هایی را به «غرض ورزی» متهم می نمایند.
رسانه ها اجازه دارند جنایت های مناقشه اعراب و اسراییل را تا حدی که «مغرضانه» و «ضد اسرائیلی» نباشد، تحت پوشش خبری قرار دهند. اما افشای آپارتاید رژیم صهیونیستی و برنامه های نژادپرستانه آن ممنوع است.
«دزموند توتو»، اسقف و برنده جایزه صلح نوبل، با اشاره به اینکه رژیم صهیونیستی با حمایت مستقیم آمریکا به حیات و فعالیت های نژادپرستانه خود ادامه می دهد، گفت: «مردم آمریکا از انتقاد از اسرائیل می ترسند، چرا که حامیان صهیونیست ها بسیار قدرتمند هستند. اما سرانجام چه خواهد شد؟ دنیا به خداوند تعلق دارد و ما در جهانی اخلاقی زندگی می کنیم. در گذشته دولت های آپـارتاید قدرت زیادی داشتند. اما هم اکنون تمام آنها نابود شده اند. هیتلر، موسولینی، استالین، پینوشه و میلو سویچ بسیار قدرتمند بودند، اما سرانجام در آغوش خاک جای گرفتند.»