اسد و سارکوزی در نشست پاریس، ژوئیه 2008
"سفر رییس جمهور فرانسه به سوریه تایید کنندهی این موضوع است که سیاستهای نیکولا سارکوزی برای در انزوا قرار دادن سوریه و رییس جمهور این کشور با شکست روبرو شده است."
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) روزنامهی هرالد تریبیون در گزارشی نوشته است: "اصل این سیاست در پایان سال 2004 زمانیکه جورج بوش و ژاک شیراک، رییسان جمهور آمریکا و فرانسه یک جبهه مشترک تشکیل دادند و تحت این جبهه خواستار خروج نیروهای سوریه از لبنان و خلع سلاح تمامی شبه نظامیان بویژه خلع سلاح نیروهای حزبالله شدند، پایه ریزی شد. این درخواست به دنبال قطعنامه 1559 شورای امنیت سازمان ملل در سپتامبر همان سال اعلام شد.
چند ماه بعد و پس از ترور رفیق حریری، نخست وزیر لبنان در 14 فوریه 2005، نیروهای سوریه مجبور شدند که از خاک لبنان خارج شوند و سازمان ملل نیز یک کمیسیون تحقیق در مورد ترور رفیق حریری تشکیل داد. آینده دولت سوریه در آن زمان به طور فزایندهای با شک و شبهات فراوان همراه بود.
بوش و شیراک که مدعی بودند سوریه در ترور رفیق حریری مقصر است تصمیم گرفتند که این کشور را تنبیه کنند که در این راستا از نظر سیاسی و اقتصادی دمشق را تحریم کردند. بوش نیز به شدت مدعی بود که سوریه بخشی از مجموعه کشورهای شرور است.
اما پس از گذشت سه سال به نظر میرسد که سیاست آنها با ناکامی همراه بوده است. یکی از دلایل این شکست عدم درک صحیح و شفاف سیاستهای دمشق بوده است. آمریکا که مدعی بود سوریه در درگیریهای داخلی لبنان نقش داشته است به این نتیجه رسیده که این درگیریها میان احزاب لبنانی است و سوریها نمیتوانند دخالت اصلی در این درگیریها داشته باشند. در لبنان حزبالله با ژنرال میشل عون، رهبر اصلی مارونیهاست و این موضوعی است که هرگز از نظر بوش یک امر خوشایند محسوب نمیشود.
کارشناسان پیشتر اعلام کرده بودند هر نوع راهحل سیاسی مسالمت آمیز در لبنان سازش در پی خواهد داشت و برای به اجرا در آوردن این سازش تعادل قدرت در لبنان یک امر حیاتی بوده است."
این گزارش افزوده است: "در این راستا سیاست دمشق چه بوده است؟ دمشق به این موضوع پی برده که نباید اقدامات شبیه دهه 90 را در لبنان انجام دهد چون اقدامات غیرسازنده سوریه در لبنان باعث خواهد شد تا بیروت به یک جبهه مخالف اصلی دولت سوریه تبدیل شود.
بشار اسد هم چنین پس از بازنگری در سیاستهای خود تصمیم گرفت که با اسراییل توافقنامه صلح به امضا برساند.
وی نگران آینده دولت خود است بنابراین برای اینکه مانع از ایجاد شرایطی شود که سوریه باز هم یک کشور شرور خوانده شود باید دمشق را در مسیر اصلاحات سیاسی، اقتصادی، آموزشی و در راستای گفتوگو با مخالفانش قرار دهد.
بشار اسد نسبت به این موضوع واقف شده که به شدت به صلح با دشمنانش نیاز دارد، این در حالی است که این سیاست اخیر اسد با سیاستهای مقامات ایران به طور کامل متفاوت بوده است.
در ماه مه اسراییل و سوریه اعلام کردند که مذاکراتشان را به طور غیر مستقیم آغاز کردهاند و در این راستا رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه نیز نقش میانجی را ایفا کرد.
اسد میگوید: پس از هشت سال وقفه در مذاکرات میان اسراییل – سوریه هیچ اعتمادی میان مقامات تل آویو و دمشق وجود ندارد. ما در حال بررسی اهداف اسراییل هستیم. ما به آنها اعتماد نداریم؛ آنها نیز به ما اعتماد ندارند. ما میخواهیم اطمینان حاصل کنیم که اسراییلیها آمادهی صلح و آماده خارج شدن از بلندیهای جولان میباشند.
صلح قطعی میان اسراییل-سوریه بدان معناست که صلح میان اسراییل-لبنان و راهحل نهایی برای مناقشه میان اسراییل-حزبالله حاصل خواهد شد. هم چنین به نظر میرسد که صلح میان سوریه-اسراییل به صلح میان اسراییل و تمامی همسایگانش منجر شود. این در حالی است که مناقشه فلسطین قطعا جدای از این موضوع خواهد بود."
هرالد تریبیون نوشته است: "آیا اروپا فرانسه و دولت بعدی آمریکا آماده هستند تا در این مسیر حرکت کنند؟
اسد از سارکوزی خواسته تا به وی کمک کند و در این مذاکرات نقش مهمی ایفا کند. اروپا نیز میتواند به نهایی شدن این روند کمک کند. اما باید پذیرفت که آمریکا هنوز نقش اصلی را در صلح با سوریه ایفا میکند.
همه طرفهای درگیر در موضوع صلح با سوریه باید بدانند که هیچ توافق نهایی حاصل نخواهد شد مگر خروج کامل اسراییل از بلندیهای جولان محقق گردد. از سال 2000 و پس از مذاکرات طولانی، توافق میان اسراییل و سوریه بسیار نزدیک بود به طوریکه تقریبا 80 درصد مشکلات میان دو طرف به خصوص در امور امنیتی که برای اسراییل مهم محسوب میشد، حل شد. درآخرین لحظات ایهود باراک، نخست وزیر آن زمان اسراییل از امضای این توافقنامه امتناع کرد و به خاطر ترس از بقای ائتلافش از این کار صرفنظر کرد.
لازم است اروپا و آمریکا، اسراییل را نسبت به این موضوع متقاعد کنند که خروج از بلندیهای جولان در ازای توافق صلح با سوریه ارزشمند است.
موضوع بعدی دربارهی توافق صلح احتمالی میان اسراییل و سوریه ادامه روابط میان دمشق – تهران خواهد بود. سوریه قطعا روابط گرمش را با ایران قطع نخواهد کرد. اما اگر توافق صلح حاصل شود طبیعتا تغییراتی در روابط میان تهران – دمشق ایجاد خواهد شد و سوریه قطعا به یک کشور معمولی برای ایران تبدیل میشود."