۱۴ و ۱۵ اوت مصادف بود با سالگرد استقلال پاکستان و هند. در ماه اوت ۱۹۴۷ دو کشور هند و پاکستان استقلال خود را به دست آوردند اما موضوع کشمیر باعث شد تا دو کشور تازه استقلال یافته درگیر تنش هاى مختلف و یک جنگ ناخواسته شوند. به گزارش ایسنا جدایى هند و پاکستان از یکدیگر در سال ۱۹۴۷ یکى از بزرگترین موج هاى مهاجرت در تاریخ را به دنبال داشت به طورى که بیش از ۱۰ میلیون نفر از مرزهاى دو کشور عبور کردند.
هند در سال ۱۹۴۷ از انگلیس استقلال یافت و هند مستقل به نخست وزیرى جواهر لعل نهرو از رهبران آزادى خواه آن شکل گرفت. همزمان با آن پاکستان نیز از هند جدا شد و پاکستان مستقل به رهبرى محمد على جناح تشکیل شد. سلطه انگلیس بر شبه قاره هند طى سال هاى گذشته این منطقه را به دو بخش تقسیم کرده و هند را در بخش شرقى و پاکستان را در بخش غربى شبه قاره قرار داده بود. یعنى در واقع هندو ها و مسلمانان این شبه قاره را ازهم جدا کرد و ازهمان زمان تنش و درگیرى میان هندو ها و مسلمانان آغاز شد تا جایى که این منطقه شاهد یکى از خون بارترین درگیرى هاى قومى در جهان بود. سیاست انگلیس براى استقرار مسلمانان در غرب شبه قاره که موجب تشکیل کشور پاکستان شد، بعد ها کشور بنگلادش را نیز بوجود آورد.
تقسیم شبه قاره به دو کشورهند و پاکستان به تشدید ناآرامى ها و حرکت جمعى هندو ها، سیک ها و مسلمانان به مناطق مختلف دو کشور جدید منجر شد که با درگیرى و خشونت همراه بود. ظهور این دو کشور استقلال یافته در اواسط اوت ۱۹۴۷ (۱۴ و ۱۵ اوت) باعث شورش و تنش هاى قومى و مذهبى به خصوص میان مسلمانان و هندوها شد که از آن زمان تاکنون ادامه دارد. پس از استقلال این دو کشور، هند و پاکستان موفقیت ها و ناکامى هایى داشته اند. وینستون چرچیل، نخست وزیر پیشین انگلیس به هنگام تقسیم شبه قاره هند گفت: انگلیس این شبه قاره را به افرادى واگذارمى کند که تا چند سال دیگر نامى از آنها باقى نمى ماند.
از زمان استقلال این دو کشور افراط گرایى و خشونت هاى مذهبى هر دو کشور هند و پاکستان را با مشکلات و خطرات جدى روبرو کرده است. تنش ها در کشمیر که بخشى از آن در اختیار هند و بخشى در اختیار پاکستان است هنوز اگر چه با شدت کمتر در مقایسه با گذشته ادامه دارد، اما خشونت هاى مذهبى در مناطق قبیله اى و ایالت سر حد پاکستان هم چنان ادامه دارد و در مواردى به پایتخت نیز کشیده شده است. در عین حال تنش هاى فرقه اى در مناطق شرق و شمال شرق هند نیز هرازگاهى اتفاق مى افتد. با این اوصاف و با توجه به پیچیدگى هاى سیاسى اقتصادى و اجتماعى عصر جدید، نمى توان به آینده هند و پاکستان با خوشبینى زیاد نگریست.
استقلال پاکستان
هنگامى که ماهاتما گاندى، رهبرفقید هند و محمد على جناح رهبر فقید پاکستان در سال ۱۹۴۲ میلادى پس از آغاز جنگ جهانى دوم با یکدیگر دیدار کردند هر دو در یک نقطه توافق داشتند که منطقه شبه قاره هند را از یوغ و سلطه استعمار انگلیس آزاد کند. این دو شخصیت سیاسى بزرگ با دو مذهب متفاوت اما یک استراتژى مشترک مبارزه سیاسى خود را براى رهایى از استعمار انگلیس شدت بخشیدند. پاکستان در ۱۴ اوت سال ۱۹۴۷ و اندکى پس از جنگ جهانى دوم که به دگرگونى ساختار سیاسى بخش وسیعى از خاورمیانه و جنوب شرق آسیا منجر شد توانست استقلال خود را به دست آورد. در کسب استقلال این کشور محمد على جناح که یکى از شخصیت هاى ملى و علمى برجسته پاکستان بود، با وجودى که اعتقادى به درگیرى هاى نظامى نداشت از طرق تحرکات سیاسى و بهره گیرى از شرایط اقلیمى موجود در آن زمان توانست در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ میلادى استقلال پاکستان را از هند اعلام کند که این امر با استقبال گسترده کشورهاى اسلامى روبرو شد.
محمد على جناح شخصیتى بود که به عنوان یک شخصیت برجسته اسلامى با درک عمیق مسایل سیاسى و اهمیت استراتژیکى تشکیل یک دولت مستقل اسلامى بروز کرد. محمد على جناح توانست از طرق محبوبیت و نفوذ گسترده در جامعه پاکستان ساختار جمعیتى این کشور را هماهنگ کرده و این کشور را به سمت توسعه و فناورى هدایت کند. پاکستان داراى تمدن آسیایى (فارس) بود و یکى از تمدن ها پس از میان رودان و مصر تمدن دوره ایندوس بود. ناحیه اى که پاکستان را در بر مى گیرد تاریخچه گسترده اى دارد که با تاریخ هندوستان، ایران و افغانستان اشتراک دارد. پاکستان در ۱۴ اوت ۱۹۴۷ با دو جناح داراى اکثریت مسلمان در قسمت شرقى و شمال غربى مناطق آسیاى جنوب تشکیل شد که توسط هند که اکثریت آن هندو بودند از هم جدا شد و از استان هاى بلوچستان (پاکستان) بنگلادش شرقى، استان مرزى شمال غرب، پنجاب غربى و سند تشکیل شد. پس از استقلال پاکستان و به علت تنش هاى فرقه اى و اختلاف بر سر جامو و کشمیر اولین جنگ کشمیر (۱۹۴۸) شکل گرفت که تفرقه هاى اقتصادى و سیاسى در پاکستان شرقى منجر به سرکوبى ها و تنش هاى شدید سیاسى گردید که نهایتاً به جنگ آزادسازى بنگلادش و جنگ ۱۹۷۱ هند و پاکستان و نهایت جدا شدن پاکستان شرقى به عنوان کشور مستقل بنگلادش انجامید. حکومت غیر نظامى از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۷۷ توسط ذوالفقارعلى بوتو تا زمانى که خلع و توسط یک جنایت قضایى در سال ۱۹۷۹ به دست ژنرال محمد ضیا الحق اعدام شد، از سر گرفته شد. ضیاء الحق سومین رئیس جمهور نظامى شد. سیاست هاى سکولار (غیر دینى) پاکستان با معرفى قوانین اسلامى شریعت توسط ضیاء از بین رفتند و این روند تأثیرات مذهبى و دینى بر جامعه شهرى و هم چنین نظامى را افزایش داد. با مرگ ژنرال ضیاء در حادثه سقوط هواپیما در سال ،۱۹۸۸ بى نظیر بوتو دختر ذوالفقار بوتو به عنوان اولین نخست وزیر زن پاکستان انتخاب شد.
استقلال هند
در نیمه شب ۱۵ اوت سال ۱۹۴۷ هند استقلال یافت. امروز پس از چندین دهه از استقلال این کشور و رهایى از سلطه استعمار انگلیس، هند به بزرگترین دموکراسى دنیا تبدیل شده است و با رشد اقتصادى سریع در چند سال اخیر قصد دارد به یکى از غول هاى اقتصادى جهان در قرن ۲۱ تبدیل شود. هند کشورى است که با وجود تمام تفاوت ها همچنان به دموکراسى پایبند است. هیچ کشورى دیگرى در جهان وجود ندارد که تمام این فرقه هاى مختلف را با زبان هاى گوناگون و تفاوت هاى مذهبى و فرهنگى را در کنار تنوع جغرافیایى و تفاوت توسعه اقتصادى در آغوش داشته باشد.
جنبش استقلال هند
جنبش استقلال هند، سلسله اى از انقلابات بود که توسط مردم هند و در جنگ با امپراطورى بریتانیا بر سر استقلال سیاسى هند صورت گرفت. این جنبش از شورش ۱۸۵۷ شروع شد و اواسط ۱۹۴۰ با جنبش خروج از هند به رهبرى ماهاتما گاندى و تسخیر هند بریتانیا توسط ارتش ملى هند به رهبرى سوبهاش چاندرا بوز اوج گرفت. آزادى نهایى در ۱۵ اوت ۱۹۴۷ انجام شد. مبارزات این جنبش با بسیارى از وقایع تاریخى و یگانه شناخته مى شوند. براى مثال اولین و بزرگترین مقاومت غیر خشونت آمیز توده اى که در آن ۵۰ میلیون نفر از ۱۹۱۸ تا ۱۹۴۵ به رهبرى مهاتما گاندى شرکت کردند در سال هاى قبل گاندى دست به تظاهرات مسالمت آمیز و اعتصاب غذا هاى بسیارى زده بود تا بتواند براى هندوستان یک شرایط خودمختارى مشابه مستعمره هاى اروپایى نشین بریتاینا مانند کانادا یا استرالیا به دست آورد. گاندى براى این که کار به جنگ کشیده نشود، به نایب السلطنه هند هشدار داد که اقدام نافرمانى مدنى آتى با هدف کسب استقلال خواهد بود. در ۱۲ مارس ۱۹۳۰ گاندى محل اقامتش در احمدآباد را همراه با ده ها نفر از پیروان و انبوه خبرنگاران ترک کرد. او در ۶ آوریل ۱۹۳۰ به ساحل اقیانوس هند رسید او داخل آب رفت و با دستانش اندکى نمک جمع آورى کرد. با این حرکت نمادین، گاندى هموطنانش را تشویق کرد تا انحصار حکومت استعمارى در توزیع نمک را نقض کنند. در ساحل هزاران نفر از طرفداران گاندى از حرکت وى تقلید کردند. از کراچى تا بمبئى هندى ها با گرم کردن آب شور و بخار شدن آن در مقابل دیدگان بریتانیایى ها نمک مورد نیازشان را جمع آورى مى کردند. ماموران حکومت استعمارى بیش از ۶۰ هزار نفر را براى این کار زندانى کردند.
این حکومت، گاندى را نیز دستگیر کرد و او مدت ۹ ماه زندانى شد و سرانجام نایب السلطنه هند به ناتوانى خود در تحمیل این قانون بریتانیایى پى برد. او تسلیم مبارزه گاندى شد و تمام زندانیان را آزاد کرد. پس از آن بود که گاندى در حرکتى مسالمت آمیز با هدف کسب استقلال هند راهپیمایى نمک را آغاز کرد. این راهپیمایى منجر به لغو انحصار نمک توسط حکومت استعمارى انگلیس شد، این حرکت نمادین سرآغاز فصل جدیدى براى کسب استقلال هند بود. گاندى توانست با مبارزه منفى مسالمت آمیز امپراطورى استعمارى بریتانیا را شکست داده و سرانجام هند را به سوى استقلال رهنمون سازد. در سال ۱۹۴۷ رهبران هند اداره کشور تازه استقلال یافته اى را آغاز کردند که یک میلیون نفر جان خود را از دست داده بودند، ۱۳ میلیون نفر آواره بودند و روپیه واحد پول هند ارزشى نداشت و درگیرى هاى فرقه اى همچنان به مجروح شدن انسان هاى بى گناه مى انجامید. هند به جاى آنکه به نام اتحاد، تفاوت ها را سرکوب کند از این تفاوت ها به طور سازمان یافته استفاده کرد. براى بدست آوردن چنین دموکراسى رهبران هند بسیار تلاش کردند. ماهاتما گاندى پدرهندوستان، دموکراسى را به هند قبولاند. جواهر لعل نهرو اولین نخست وزیر هند که طولانى ترین دوره نخست وزیرى در هندوستان نیز از آن اوست در تمام طول زندگى سیاسى خود اصول دموکراسى را به مردم کشورش یاد داد، دیکتاتورها را تحقیر مى کرد و عملکرد مجلس را محترم مى شمرد و طرفدار قانون اساسى بود. به عنوان یک نخست وزیر نهرو دموکراسى نوپاى هند را به خوبى تربیت کرد با وجود آنکه وى هیچ رقیب سرسختى نداشت اما هرگز فراموش نکرد که قدرت را از مردم هند گرفته است.
هندوستان از تمامى چالشهایى که پس از استقلال با آن روبرو بوده سربلند بیرون آمده، در هندوستان جایى که ۸۱ درصد جمعیت آن را هندو ها تشکیل مى دهند تمامى اقشار جامعه از مسلمان و کاتولیک از زن و مرد مى توانند پست هاى کلیدى را عهده دار شوند این در حالى است که آمریکا قدیمى ترین دموکراسى جهان هنوز رئیس جمهور زن ، سیاه پوست و غیر مسیحى به خود ندیده است. دموکراسى براى تمام هندى ها فضایى براى نشان دادن هویت خود به وجود آورده است. چنین ایده اى کشورى را به وجود آورده است که سزاوار این است هر ساله سالگرد استقلال خود را به بهترین شکل جشن بگیرد.