افرایش اقدامات مداخله جویانه اشغالگران غربی در عراق و آشکارتر شدن ماهیت اهداف استعماری آنها , سرانجام رهبران شیعه را که به دلیل مصلحت اندیشی و پرهیز از اوجگیری تنش های داخلی تاکنون سیاست خویشتنداری در پیش گرفته بودند , به تجدید نظر واداشت و در اولین اظهار نظر دراین ارتباط , سید عبدالعزیز حکیم رهبر ائتلاف یکپارچه درباره روی آوردن شیعیان به رویارویی مسلحانه علیه اشغالگران هشدار داد. این اظهارات آقای حکیم را باید اولین هشدار صریح در باره توطئه هایی دانست که از طرف اشغالگران و برخی گروههای عراقی تحت حمایت آنها در جهت ضایع نمودن حقوق شیعیان در حکومت آتی در جریان است .واقعیت این است که اشغالگران برای پیاده کردن اهداف توسعه طلبانه خود دولت مستقل متشکل از شیعیان را مانع اهداف خود می دانند و برای جلوگیری از شکل گیری دولتی شیعه که خارج از کنترل آنهاباشد از چندی قبل وارد عمل شده اند.
کارشکنی در اعلام نتایج انتخابات که موجب شد نتایج با یک تاخیر طولانی اعلام شود , اعمال نفوذ و تعییر در نتایج انتخابات که منجر به کاسته شدن 10 کرسی متعلق به ائتلاف یکپارچه شد , اصرار بر تشکیل دولت بر اساس « توافق » گروهها و نه بر پایه نتیجه انتخابات , دخالت در تعیین پنج وزیر وزارتخانه های حساس عراق و سرانجام مخالفت با نخست وزیر ابراهیم جعفری , همگی در راستای سیاست مداخله گرانه اشغالگران و تضعیف ائتلاف شیعیان قرار دارد.
این در حالی است که برخی گروههای عراقی همسو با اشغالگران و با حمایت پشت پرده آنها و با سو برداشت از خویشتنداری شیعیان , در جهت امتیازگیری و سهم خواهی بیش از حق قانونی خود , ائتلاف شیعیان را تحت فشار قرار داده اند و درخواست غیرقانونی برای کنار گذاشتن ابراهیم جعفری از نامزدی نخست وزیر در همین راستا قرار دارد.
موضع گیری اخیر سیدعبدالعزیز حکیم را باید واکنشی هرچند دیرهنگام ولی مناسب دانست که به ویژه در این مقطع حساس و در آستانه تشکیل دولت جدید الزامی بود. تردید نیست که رقابت سیاسی در عراق به دلیل حضور اشغالگران از مسیر سالم خارج شده و در چینن فضایی هر گونه خویشتنداری بیش از اندازه , شیعیان را از دستیابی به موقعیت وحقوق حقه و بایسته خود محروم خواهد ساخت و کوتاه آمدن ائتلاف شیعیان در برابر درخواست های غیرقانونی اشغالگران و گروههای زیاده طلب , آنها را گستاخ تر خواهد ساخت و در آینده دامنه مطالبات غیرمنطقی آنها گسترش خواهد یافت .
با این حال واقعیتی که نباید مورد غفلت قرار گیرد این است که مشکل اصلی عراق , وجود اشغالگرانی است که تنها به اهدف خود می اندیشند و هرگز در پی مصلحت ملت عراق نمی باشند و تا زمانی این اشغالگران از عراق رانده نشده اند در این کشور همچنان روابط غیرسالم و معیارهای مبتنی بر زور و منفعت طلبی قدرتها حاکم خواهد بود و روند امور به مجرای طبیعی باز نخواهد گشت . این نکته ای است که در پیام سید عبدالعزیز حکیم نیز به درستی به آن اشاره شده است .