پاکستان کشوری است که با حدود 840 هزار کیلومتر مربع وسعت و بیش از یکصدو سی میلیون نفر جمعیت، در قاره آسیا در مجاورت مرزهای شرقی جمهوری اسلامی ایران, قرار گرفته است.
این کشور از شمال و شمال غرب به افغانستان، از شرق به هندوستان، از غرب به ایران و از جنوب به اقیانوس هند محدود می شود.
پاکستان در سال 1947 به دنبال اقدامات جنبش «مسلم لیک» به رهبری محمد علی جناح, از شبه قاره هندوستان جدا شد. این کشور ابتدا از دو بخش شرقی و غربی تشکیل شده بود. بنگلادش در آن زمان تحت نام «پاکستان شرقی» بخشی از خاک پاکستان فعلی محسوب می شد ولی در سال 1972 به دنبال گسترش جنبش قومی بنگال ها، با حمایت نیروهای هند، از خاک پاکستان جدا شد و به عنوان «بنگلادش» استقلال یافت.
پاکستان از 4 ایالت بلوچستان، پنجاب، سند و سرحد تشکیل شده که زیر نظر حکومت مرکزی اداره می شوند. شهرهای کراچی، لاهور، راولپندی و مولتان، از جمله پرجمعیت ترین شهرهای این کشور محسوب می شوند.
صنایع نساجی، شیمیایی، مواد غذایی، سیمان و کاغذسازی در پاکستان رونق خاصی دارد. همچنین گندم، برنج، کتان و کنف از محصولات عمده کشاورزی این کشور هستند. 12 درصد نیروی فعال این کشور در بخش صنعت و 55 درصد آن در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند.
حکومت پاکستان در ابتدا به دلیل ساختاری که از سالهای سلطه انگلستان باقی مانده بود از نوع فرمانداری کل بود ولی از سال 1956 به جمهوری تغییر نظام یافت.
در پاکستان طبق قانون اساسی ارتش مافوق قوای سه گانه کشور است به همین دلیل دست کم 25 سال از عمر 52 ساله پاکستان، قدرت مستقیما در اختیار ارتش بوده است. طی این مدت تا کنون 4 بار ارتش اقدام به کودتا کرده است.
اولین کودتا در تاریخ 5آبان1337 از سوی ژنرال محمد ایوب خان علیه اسکندر میرزا, رئیس جمهور وقت پاکستان صورت گرفت و وی را وادار به استعفا ساخت. ژنرال اسکندر میرزا اولین رئیس جمهور پاکستان بود که پس از تغییر نظام سیاسی حاکم بر این کشور از فرمانداری به جمهوری در 1335، به این سمت منصوب شده بود. وی تا پیش از احراز این سمت, فرماندار کل پاکستان بود. ژنرال ایوب خان پس از این کودتا، سمت نخست وزیری پاکستان را نیز بر عهده گرفت و در کشور حکومت نظامی برقرار کرد. اولین جنگ عمده هند و پاکستان بر سر کشمیر در دوران حکومت ایوب خان به وقوع پیوست. ژنرال ایوب خان در سال 1334 رسما به ریاست جمهوری پاکستان برگزیده شد. اما خود وی 10 سال پس از آغاز حکومت خود قربانی یک کودتای نظامی دیگر شد. این کودتا که در حقیقت به منزله دومین کودتای نظامی در پاکستان می باشد، در سوم فروردین 1348 توسط ژنرال یحیی خان به وقوع پیوست و سبب سقوط ایوب خان گردید. یحیی خان در زمان کودتا ریاست ستاد ارتش پاکستان را بر عهده داشت. او نیز پس از به دست گرفتن قدرت اقدام به برقراری حکومت نظامی در کشور نمود. جدا شدن بنگلادش از پاکستان مهمترین رخداد دوران حکومت ژنرال یحیی خان به شمار می رود.
یحیی خان پس از عهده داری زمام امور نام رسمی کشور را «جمهوری فدرال اسلامی پاکستان» تعیین نمود. ژنرال یحیی خان قربانی کودتای دیگری نشد، اما پس از جدا شدن بنگلادش از خاک پاکستان از مقام خود در 29 آذر 1350 استعفا داد و در جریان انتخاباتی که مقدمات آن را خود وی فراهم کرده بود, ذوالفقار علی بوتو در تاریخ 14 تیر 1356 قربانی کودتای نظامی ژنرال ضیا» الحق رئیس وقت ستاد ارتش پاکستان گردید. بوتو پس از این کودتا بازداشت شد و در 15 فروردین 1358 علی رغم درخواست های بین المللی اعدام شد. ضیا» الحق که کودتایش علیه بوتو، سومین کودتای نظامی در تاریخ پاکستان محسوب می شود، پس از اعدام بوتو اکثر احزاب سیاسی پاکستان را منحل کرد و فعالیت های سیاسی در کشور را ممنوع نمود. او پس از 11 سال حکومت سرانجام روز 26 مرداد 1367 به اتفاق 29 نفر از همراهانش از جمله آرنولد رافل، سفیر آمریکا در پاکستان و ژنرال هربرت واسون نماینده اصلی پنتاگون در اسلام آباد, در یک سانحه هوایی جان خود را از دست داد. پس از او به ترتیب غلام اسحاق خان، فاروق احمد لغاری و رفیق تارر، روسای جمهوری پاکستان بوده و محمد خان جونجو، غلام مصطفی جاتویی، بی نظیر بوتو و نواز شریف، عهده دار سمت نخست وزیری پاکستان بوده اند که البته در مورد هر یک از دو نفر اخیر، این مسوولیت دوبار تکرار شده است. چهارمین کودتای نظامی در پاکستان، کودتای «پرویز مشرف» بود که روز سه شنبه 20 مهر ماه 1378 به وقوع پیوست. وی که در خارج از کشور به سر می برد به محض شنیدن خبر بر کناری خود توسط نوازشریف، به پاکستان بازگشت و نیروهای نظامی این کشور را به خیابان ها آورد و نواز شریف را در محل سکونتش محبوس نمود.