دکتر محسن اسماعیلی
پیشنهاد مناظره علمی میان دانشمندان ایران و غرب درباره موضوع حقوق بشر آزمونی دشوار برای مدعیان دموکراسی و جریان آزاد اطلاعات است، به ویژه آنکه مشروط به پخش مستقیم و سانسور نشده آن باشد. واقعیت آن است که غربیها زشتترین و شدیدترین جنایتها علیه بشریت را مرتکب شده و میشوند، اما به کمک بنگاههای عظیم رسانهای نه تنها مانع انعکاس مناسب این جنایتها شدهاند، بلکه توانستهاند خود را به عنوان مدعی حقوق و آزادیهای انسانی نیز بر افکار عمومی جهان تحمیل کنند.
مناظره در این باره باید در دو جنبه تئوریک و عملکردهای خارجی سامان داده شود. اما گذشته از مباحث علمی، نمونههای نقض حقوق بشر در غرب چندان آشکار و فراوان است که تهیه فهرستی طولانی از آن دشوار نیست.
کشتارهای جمعی در بوسنی، افغانستان و فلسطین و در سالهای اخیر در عراق و اخبار شرمآوری که از رفتارهای حیوانی با زندانیان گوانتانامو و یا ابوغریب به بیرون درز کرده است برخی از این نمونهها است.
با این حال نمونه آخری که این روزها اتفاق افتاد نیز جالب توجه است. در روزهای گذشته اعلام شد که به عامل سوءقصد به رونالد ریگان (رییسجمهور اسبق ایالات متحده) اجازه داده شد تا پس از 23 سال با خانوادهاش دیدار کند.
باید چند بار دیگر این خبر را با تامل خواند و خود را به جای آن زندانی فرض کرد، تا معلوم شود چنین رفتاری تا چه اندازه با موازین اخلاقی و انسانی فاصله دارد؛ 23 سال حبس (که هنوز ادامه خواهد داشت)، همراه با رفتاری که فعلاً همین یک مورد از آن فاش شده است، برای سوءقصدی نافرجام!
این در حالی است که طبق ماده 515 قانون مجازات اسلامی ایران هر کس به جان رهبر و هر یک از روسای قوای سهگانه و مراجع بزرگ تقلید سوءقصد نماید به حبس از سه تا ده سال محکوم خواهد شد. مقایسه این نمونه قانونی و نحوه اجرای آن در دو کشور میتواند موضوع یکی از بررسیها باشد تا معلوم گردد چرا امریکاییها باز هم با پررویی هر چه تمامتر مدعی حقوق زندانیها در ایران و برخی کشورهای دیگر میشوند.