حسین شاه حسینی از فعالان سیاسی دهه های 20 به بعد ایران در مصاحبه ای مفصل با روزنامه جام جم در مهرماه 1381، اظهارات قابل تأملی در مورد علل اعدام طیب حاج رضایی و حاج اسماعیل رضایی ایراد کرد. ایشان ضمن اشاره به خدمات اجتماعی درخشان حاج اسماعیل که بعضا با همکاری مرحوم طیب صورت می گرفت، از اقدامات مهم حاج اسماعیل رضایی مبنی بر برگزاری جشن باشکوه نیمه شعبان در اواسط دهه1330 در خیابان آزادی (آیزنهاور قدیم) روبروی کارخانه پپسی کولا متعلق به بهاییان (به مالکیت ثابت پاسال بهایی) یاد کردند که جنبه چالش با بهاییت داشت و به گمان ایشان، این امر در دستگیری و اعدام فجیع حاج اسماعیل بی تأثیر نبود. به گفته شاه حسینی:
«... یکی از خدمات حاجی که خیلی هم مهم بوده و نشان از غیرت و حمیت دینی آن مرد دارد، این است که اولین باری که در زمان شاه، مردم تهران در مقابل کارخانه پپسی کولا (متعلق به بهاییان) برنامه گذاشتند و به مناسبت تولد امام زمان(عج) در نیمه شعبان. از میدان 24اسفند (انقلاب فعلی) تا آخر پپسی کولا را چراغانی کردند، تمام هزینه چراغانی و جشن را حاج اسماعیل رضایی داد... قصه مال قبل از سال 1340 است. زمانی که مراجع تقلید، خرید و فروش و مصرف پپسی کولا را (به علت وابستگی آن به فرقه ضاله و صرف بخشی از درآمد آن در راه مبارزه با اعتقادات مذهبی شیعیان) تحریم کردند، حاج اسماعیل رضایی دامن همت به کمر زد و تظاهرات باشکوه مذهبی علیه بهاییها را سامان داد. حاج اسماعیل در بنای مسجد صاحب الزمان(عج) نیز که آنجا ساخته اند، نقش اساسی داشت. من فکر می کنم علت اصلی دستگیری حاج اسماعیل در 15خرداد، همان مقابله با بهاییها در قضیه پپسی کولا و تأسیس مسجد صاحب الزمان(عج) بود. حاج اسماعیل در بنای مسجد صاحب الزمان(عج) واقع در خیابان آزادی فعلی نیز نقش اول را داشت. در طول بنای آن مسجد، او حتی یک روز هم نمی گذاشت کار تعطیل شود. با همت او، آن مسجد، ضرب الاجلی ساخته شد... شب نیمه شعبانی که برنامه چراغانی خیابان آزادی انجام شد، باور بفرمایید از سر میدان 24 اسفند (میدان انقلاب کنونی) تا جلو ساختمان پپسی کولا، دو طرف خیابان ملت ایستاده بودند و از «سرتا اینجا حجله گذاشته بودند و بعد مسجد را افتتاح کردند و آقای خوانساری (فرزند مرحوم آیت الله سیدمحمد تقی خوانساری) را بردند آنجا نماز بخواند. در آن شب، شاید بالغ بر 3خروار شکر، شربت درست شده بود و سراسر خیابان، تغار شکر گذاشته بودند و بچه ها به همه می دادند. این امر منشأ کینه دستگاه (بهاییت) به حاج اسماعیل رضایی شد... ایادی دستگاه ظاهرا بیش از هر چیز، به علت نقشی که او علیه بهاییها در چراغانی و بنای مسجد صاحب الزمان(عج) داشت، از شخص وی انتقام گرفتند...»(1)
اما سندی تکان دهنده از ساواک این تحلیل حسین شاه حسینی از ماجرای اعدام طیب حاج رضایی و حاج اسماعیل حاج رضایی را تایید می کند ضمن اینکه به ماجرایی دهشتناک تر از اصل قضیه یعنی اعدام و قتل آن دو پاکباز اشاره داشته و تاکید دیگری بر عمق نفوذ عوامل صهیونیسم جهانی و فرقه بهاییت در ارکان امنیتی و نظام رژیم پهلوی و به خصوص شخص شاه می کند. در این سند ضمن انتساب عامل اصلی اعدام طیب حاج رضایی و حاج اسماعیل رضایی به محفل بهاییان و اشخاص متنفذ آنها از جمله ثابت پاسال، قتل این دو نفر را نتیجه انتقام بهاییان از مسلمانان به خاطر مخالفت ها و ضدیت های مداومشان با این فرقه دانسته است و افزون بر آن برای نخستین بار به طور مکتوب و مستند، روایتی از نفوذ جریان بهاییت در اساسی ترین اقدامات ضداسلامی شاه همچون تصویبنامه انجمن های ایالتی و ولایتی و قضیه اصلاحات ارضی را عرضه می دارد:
«... موضوع: بهاییان تاریخ وصول خبر: 44.11.5
با یکی از بهاییان که در شرکت ملی نفت کار می کند برحسب تصادف برخورد کردم. او می گفت که ثابت پاسال سرمایه دار معروف، مجرم واقعی اعدام طیب بوده و این طور شرح می داد که ثابت پاسال به حضور اعلیحضرت همایون، شرفیاب، به عرض رسانیده که طیب مسبب خراب کردن گورستان بهاییان و گلستان جاوید شده. برای تکمیل این اطلاع از سوابق ذهنی که در تابستان گذشته از سروستانی، کارمند فرهنگ داشتیم که می گفت بهاییان، انتقام حظیره القدس که چند سال قبل، مسلمان ها خراب کردند، از مدرسه فیضیه قم گرفتند و از چند ماه قبل از... از بهاییان شیراز شنیدم که می گفت ما نه فقط انتقام گذشته را گرفتیم، بلکه موضع بهایی را تا مرحله اصلاحات ارضی ادامه دادیم. می خواست موضوع اصلاحات ارضی را یک موضوع امری و پیش گویی شده تلقی کرده و آن را از بهاییان بداند. به طور کلی بهاییان بحران های چند ماه گذشته ایران و اختلافات دولت و روحانیون ... بهاییان در لندن می دانند...»(2)
اگرچه در مورد اصلاحات ارضی و طراحی لوایح ششگانه یا همان انقلاب به اصطلاح سفید شاه و ملت، اسناد انکارناپذیری از نشریات خود صهیونیست ها (برخی از آنها در ابتدای همین بخش آمد) و کتبی مانند «یادنامه» (خاطرات مئیر عزری، نخستین سفیر اسراییل در ایران) موجود است که به طراحی و اجرای کانون های جهانی صهیونیسم اشاره دارد. سیاست «تقسیم اراضی» حکومت پهلوی در نهایت، در دوران طولانی دولت امیرعباس هویدا، بسیاری از اعضای فرقه بهائی و دیگر صهیونیست ها را به بزرگ مالکان ایران بدل ساخت. کار به جایی رسید که محسن پزشکپور، نماینده آخرین دوره مجلس شورای ملی حکومت پهلوی، در جلسه طرح و بررسی لایحه بودجه سال 1357 گفت: «... در مسیر اصلاحات ارضی یک فئودالیسم جدید به وجود آوردند... زمین را به روستاییان صاحب نسق دادند و بعد با برنامه کشت و صنعت از آن ها گرفتند و آن وقت آن زمین ها را به دست عده معدودی دادند... این زمین ها را به نام ملی شدن از هزار نفر گرفتند و به یک نفر (مثل هژبر یزدانی بهایی) دادند...»
طبق شواهد و اسناد باقیمانده، همین زمین ها بود که توسط کارشناسان کشاورزی اسراییل مورد بهسازی و بهره برداری مطلوب قرار می گرفت. مئیر عزری در همان کتاب «یادنامه» از جمله این زمینداران بزرگ پس از اصلاحات ارضی به خانواده خسروانی (که بهایی بودند و در مقاماتی همچون ریاست ستاد ارتش و وزارت کار و کشور حضور داشتند) اشاره می کند که صاحب چندین روستا در محلات و خمین بودند، همچنین خانواده سپهبد باتمانقلیچ که مالکیت 35 دهکده کوچک و بزرگ را در نقاط مختلف داشتند و یا ملک تاج علم (همسر اسدالله علم) که زمین های وسیعی از پدرش قوام الملک در اختیار داشت، مورد اشاره عزری قرار می گیرند که زمین هایشان با استفاده از کارشناسان اسراییلی به بهره برداری مطلوب دست یافت.
آیا در واقع طرح اصلاحات ارضی، ادامه همان طرح 8 ماده ای نبود که عزیزالله نعیم (رئیس سازمان صهیونیست ایران در زمان رضاخان) برای تصرف زمین های کشاورزی ایران توسط یهودیان مهاجر به دربار شاه داده بود؟ طرحی که پس از آن، کانون های صهیونیستی به طور مداوم در پی راهی برای نفوذ در سیستم کشاورزی و زمینداری ایران بودند و با نظر می آید با طرح اصلاحات ارضی به این خواسته خود تا حدودی دست یافتند. اسناد و شواهد تاریخی متعددی از ارتباط سران فرقه بهاییت با اعضای خاندان روچیلد، گردانندگان و سرمایه گذاران اصلی کانون جهانی صهیونیسم حکایت دارد. همذات پنداری بهاییان با یهودیان صهیونیست، آنچنان بود که بسان آنان، که فلسطین را ارض موعود خود برمی شمردند، بهاییان نیز همواره از سرزمین ایران به عنوان ارض موعودشان نام برده و در آرزوی تصرف این سرزمین و نابودی اسلام و شیعه در ایران، خواب ها و تاریخ های موعود بسیار دیده و نوشتند که به فضل الهی هیچکدام تعبیر نشد.
طبق اسناد موجود در سال 1322 شمسی که مطابق با سده اول بهاییت بود، در کتاب های بهاییان پیش بینی شده بود که با پایان قرن اول بهاییان، پیروزی آن آغاز خواهد شد. لذا محافل بهاییان، فعالیت و تبلیغات خود را به سرحد امکان رساندند. در یکی از دستورات شوقی افندی، رهبر بهاییان آمده بود:
«... قبل از انقضای قرن اول تکثیر مراکز و محافل در مدن و قرای در هر یک از ایالات، مهد امرالله است. مساعی فوری و مستمر، منظم و دلیرانه ضروری. ملاء علی برای تضمین فتح و ظفر مهیا. احیاء فتوحات باهره را به کمال اشتیاق منتظرم...»(3)
به دنبال این دستور از رهبری بهاییان در عکای اسراییل، محفل بهاییان در ایران در بخشنامه ای به تاریخ چهاردهم تیر 1322 مطابق با سیزدهم شهرالرحمه سال صدم بهاییان به بهاییان اعلام کرد که:
«... برای وصول به سرمنزل مقصود باید در این چند ماه محدود که از آخرین سال قرن اول دوره بهایی باقی مانده، به همتی بی نظیر و فعالیتی بی مثیل مراحل باقیه را بپیمایند و در این سبیل بی نهایت جدیت و مداومت نمایند تا دستور مطاع مقدس به نحو اکمل و اتم اجرا و تنفیذ گردد...»(4)
چارتر و نقشه گرافیکی که از سوی محفل بهاییان برای تسخیر ایران طراحی و ابلاغ شده بود، مبتنی بر 19 دستور بود که در بالای این دستورات، جمله ای از شوقی افندی نقش بسته بود که:
«...قیام و خروج و هجوم و جوش و خروش و کفاح و تسخیر مدن و فتح اقطار و غلبه بر جهان و جهانیان است...»(5)
از جمله وظایف 19گانه محفل روحانی ملی ایران در اجرای نقشه دهساله شان چنین جملاتی آمده است:
«...تأسیس شعبه محفل روحانی ملی بهاییان ایران در اسراییل
2-ساختمان اولین شرق الاذکار ایران در تهران
3-تأسیس مطعبه ملی بهایی...
4-تأسیس موقوفات ملی بهایی به وسیله محافل روحانی ملی بهاییان عربستان، افغانستان و ترکیه
5-بنای مرقد حرم حضرت باب در شیراز
6-خرید اماکن متبرکه اسلامبول
7-تأسیس محکمه ملی در کابل افغانستان
8-تشکیل لجنه تبلیغ آسیا
9-تأسیس مؤسسه مطبوعات ملی بهایی در تهران
10-تأسیس محکمه ملی بهایی در تهران
براساس چنین اسنادی و مجموعه ای معتنابهی از مدارک تاریخی کتبی و شفاهی موجود و منتشر نشده داخلی و خارجی، که اغلب از جانب خود محافل بهایی و صهیونیستی انتشار یافته، تردیدی در عزم این کانون ها برای تصرف سرزمین ایران و تبدیل آن به اسراییل دوم باقی نمی ماند. آنچه که هدف اصلی فرقه مزبور در کتاب هایشان و صحبت های سرانشان، آمده است.
در اینجاست که بیشتر و بیشتر به هوشمندی و روشن بینی حیرت انگیز حضرت امام خمینی(ره) واقف می شویم که ایشان از همان نخستین روزهای اعلام تصویبنامه انجمن های ایالتی و ولایتی، آن را نقشه و توطئه صهیونیست ها و عوامل داخلی شان تحت عنوان فرقه بهاییت، دانستند و در همان اولین اعلامیه علنی خود، نسبت به خطر صهیونیسم و پایگاه داخلی شان یعنی بهاییان هشدار دادند. همچنان که درباره اصلاحات ارضی و لوایح ششگانه با همین حدت و شدت درمورد نفوذ بهاییان به عنوان عناصر اصلی صهیونیسم در ایران به ملت و علماء و سایر آزادیخواهان، اخطار نمودند. اشارات مکرر حضرت امام به خطر فرقه بهاییت به مثابه بازوی داخلی صهیونیسم جهانی در اغلب اعلامیه ها و اطلاعیه هایی که صادر می کردند و یا در خلال سخنرانی هایی که ایراد می فرمودند، نشانگر جدی بودن نفوذ و رسوخ اعضای مؤثر فرقه مزبور در ارکان سیاسی و اقتصادی مملکت و به خصوص در رأس حکومت پهلوی است.
اما 15 خرداد 1342 نشانگر عزم جزم ملت مسلمان ایران به رهبری حضرت امام خمینی(ره) با این نفوذ و سیطره جهنمی و اقدامات ضدایرانی- اسلامی بود که در بهمن 57 به ثمر و نتیجه نشست.
15خرداد نمایش خونینی از غلیان احساسات دینی مردم مسلمان ایران بود که پایه های سلطنت محمدرضا پهلوی را به لرزه درآورد. لرزه ای که تا 22بهمن 1357 امتداد یافت و به سرنگونی رژیم سلطنتی در ایران انجامید.
15خرداد عملاً نشان داد که ماهیت نهضت آغاز شده مردم ایران، صددرصد اسلامی است و رهبر بلامنازع و تردیدناپذیر آن، مرجع عالیقدر شیعه، حضرت امام خمینی است.
15خردادبه طور عینی و عملی معلوم ساخت که راه مبارزه با نظام طاغوت جز یک نهضت عمیق اسلامی- مردمی نیست که به وسیله مرجعیت عالی شیعه و براساس ولایت فقیه رهبری گردد و کادرهای آن را روحانیت مبارز تشکیل دهند و اعضایش مردم مسلمان کوچه و بازار و شهر و روستا باشند. مبارزه ای که اساس آن، حضور مستمر مردم در سراسر و تمامی لحظاتش است و در متن زندگی مردم به پیش خواهد رفت.