به گفته رئیس آکادمی مسائل ژئوپلیتیکی روسیه، مسئله استقلال کوزوو، در واقع تحقق مرحلهای از عملیات راهبردی طولانی مدتی از سوی آمریکاییان است که باید در نهایت باعث به بی ثباتی کشیده شدن اروپا شود.
لئونید ایواشف، رئیس آکادمی مسائل ژئوپلیتیکی روسیه در مصاحبه ای اختصاصی با پایگاه تحلیلی«اوترا» در رابطه با علت تمایل غرب برای ایجاد اهرم وخامت اوضاع در مرکز اروپا خاطر نشان ساخت: «همواره چنین بوده در شرایطی که صرف پول و یا نیروی نظامی نتواند کارآمد باشد، ایجاد هرج و مرج می تواند منجر به هدایت امور به سمت مورد دلخواه شود.»
به گفته سرهنگ ایواشف، «کوزوو، در واقع تحقق مرحله ای از عملیات راهبردی طولانی مدتی است که باید منجر به بی ثباتی در اروپا شود. این قاره در حال حاضر در حال صرف انرژی خود برای فایق آمدن بر اختلاف نظری که در رابطه با به رسمیت شناختن کوزوو بین کشورها به وجود آمده و همچنین سرو سامان دادن به روابط با روسیه است. آمریکاییان اروپا را مجبور کرده اند که زیر بار مشکلات زانو خم کند.» وی افزود، «این مشکلات ظرف یک سال بوجود نیامده اند و در دهه 80 بود که طرحهای اولیه آن ریخته شده است. طرح همانند سازی مسلمانان در اروپا موفق نشد، با اعطای این امکان به مسلمانان برای ایجاد یک جامعه، با استفاده ازبی اعتبار ساختن آنان و اساس فرهنگی که باعث اعتراض می شود.»
این کارشناس مسائل ژئوپلیتیکی می گوید: «در حال حاضر در روسیه نیز همان روندی در حال شکل گیری است که در سالهای 1960 در اروپا پیاده شد، زمانی که کشورهای اروپایی فعالانه از نیروهای ارزان قیمت کار کشورهای «جهان سوم» دعوت می کردند تا کارهای سخت و کثیف را انجام دهند ودر شرایطی مناسب به زندگی بپردازند.»
به گفته وی، «ما نیز همین راه را در پیش گرفته ایم. استفاده از نیروی کار ارزان قیمت به منزله سود هنگفت در تجارت است و این هم به منزله پس زدن نیروی عظیم لابی در دولت، دومای دولتی و شورای فدراسیون خواهد بود.»
ایواشف در خصوص برخورد دولت روسیه با مسائل مربوط به آبخازی، اوستیای جنوبی و پریدنسترویه خاطر نشان ساخت، «روسیه با به رسمیت شناختن این سه جمهوری، مجبور به رسمیت شناختن قره باغ کوهستانی نیز می شود و این به منزله تیرگی روابط با مولداوی و آذربایجان خواهد بود. علاوه بر این با این اقدام در عمل استقلال کوزوو را هم به رسمیت شناخته است. نباید فراموش کرد که چنین روند حوادثی می تواند در کالینینگراد و سایر مناطق روسیه نیز تحریک کننده باشد.»
وی در خصوص انتظاراتی که از نشست سران ناتو در بوخارست می رود، گفت: «اگر در نشست سران ناتو در ماه آوریل گرجستان رسما به این سازمان دعوت شود، این مسئله منجر به مشکل جدی امنیتی برای روسیه خواهد شد. البته دعوت از گرجستان به معنای عضویت در ناتو نیست، و به این کشور زمانی داده می شود تا خود را به سطح استانداردهای ناتو برساند، زیر ساختارهایی برای استقرار نیروهای ناتو ایجاد نماید و مناقشات منطقه ای خود را حل و فصل نماید. احتمالا گرجستان به تنهایی به جنگ با جمهوری های خودخوانده نخواهد رفت و نیروهای ناتو نیز به این درگیریها کشیده می شوند.»
به عقیده ایواشف، این مسئله روسیه را به سمت به رسمیت شناختن سریع استقلال آبخازی و اوستیای جنوبی سوق می دهد که منجر به توافقاتی در زمینه همکاریهایی از جمله در زمینه نظامی بین طرفین خواهد شد و بدین ترتیب پای روسیه نیز به این درگیریها باز می شود.