* آیا غرب و دولت افغانستان باید به دنبال مذاکره یا مصالحه با طالبان باشند؟
** نه. ما چنین رویکردی نداریم. پرزیدنت حامد کرزای هم خودش موضع کابل را اعلام می کند. ما باید اول متوجه باشیم که مشکل افغانستان راه حل نظامی ندارد. این خیلی مهم است.
وقتی که ما اوایل امسال نیروهایمان را در افغانستان تقویت می کردیم، کنفرانس پاریس را با حضور 80 کشور برگزار کردیم. پول زیادی جمع آوری شد. ما یک کنفرانس جامعه مدنی در افغانستان برگزار کردیم که در آن NGO های بین المللی و نهادهای سازمان ملل شرکت داشتند و آنها پذیرفتند در فعالیت های نظامی و غیرنظامی همکاری کنند. آمریکا در ابتدا با این مساله مخالف بودند، اما رابطه دو طرف طوری است که آنها به ما اطمینان دارند و ما هم همین طور. آنها کلمه <افغانی شدن- > مثل <جهانی شدن- > را پذیرفته اند، یعنی قدرت را به افغان ها واگذار کنیم. دوستان ما این مساله را آن اوایل نمی پذیرفتند.
در کنفرانس جامعه مدنی ما خیلی صریح درمورد راه حل های سیاسی، در مورد افغانی شدن و در مورد پیکار با فساد حرف زدیم. این فساد، فساد طالبان نیست، فساد دولت کابل است. ما در مورد مواد مخدر حرف زدیم، ما استراتژی تازه ای را در پیش خواهیم گرفت، چون پیروزی، پیروزی نظامی نیست.
* پس رویکرد غرب عوض شده است؟
** بله. ما کنفرانس پاریس را در ژوئن برگزار کردیم و تغییرات ادامه دارد و هنوز تمام نشده است. خب... به عنوان اولین نشانه، در 29 آگوست، سربازان فرانسوی که مسوول امنیت کابل بودند، ماجرا را به افغان ها واگذار کردند. در مناطق مرکزی هم که فعلاتوسط فرانسه، ایتالیا و ترکیه اداره می شود، ما پیش از ماه ژوئن همه مسوولیت ها را به افغان ها واگذار می کنیم. ارتش افغانستان در حال حاضر 55 هزار نفر نیرو دارد و تا پایان سال جاری میلادی این به 75 هزار نفر خواهد رسید. ما به 100 تا 120 هزار نیروی افغانی نیاز داریم و در حال برنامه ریزی برای این امر هستیم. ما مسوولیت کشور را اندک اندک به دولت افغانستان واگذار می کنیم و قصدمان این نیست که بر طالبان پیروز شویم، چون طالبان خود افغانستان است. همین خانواده های افغان هستند که طرف دولتند یا طرف طالبان. اعضای طالبان خانواده دارند، دوست و آشنا دارند، هم ولایتی هایی دارند. من اینها را می دانم، من 8 سال در بیمارستان ها و دیگر مناطق افغانستان به سر برده ام. این کشور هیچ وقت مطیع هیچ نیرویی نشده و شکست نخورده است. ارتش بریتانیا از بین رفت، 160 هزار نیروی روس شکست خوردند. بگذارید هدف مان پیروزی سیاسی نباشد. ما باید کمک کنیم دوستانمان در افغانستان قدرت را در دست بگیرند و این یک استراتژی جدید نظامی- مدنی است. من نمی گویم که باید سربازانمان از افغانستان عقب نشینی کنند، ما تعداد آنها را اخیرا افزایش داده ایم. قدرت پلیس، ارتش و سازمان های غیردولتی افزایش پیدا خواهد کرد.
* فکر می کنید جنگ عراق کی به پایان برسد؟
** هر وقت که عراقی ها قدرت را در دست بگیرند، درست مثل ماجرای افغانستان. یک تئوری پرداز قدرتمند، ژنرال دیوید پترائوس در آنجا مسوول بود و من با او بسیار حرف زده ام. وقتی جنگ در آنجا تمام می شود که عراقی ها، از هر قوم و نژادی، مسوولیت کامل کشورشان را در دست بگیرند، با دیدگاه خاص شان در مورد حقوق بشر، فرهنگ، اجتماع و دموکراسی. آنها مثل ما نیستند اما این مشکلی ندارد، قابل قبول است و این روند دارد اتفاق می افتد.
آخرین باری که به عراق رفتم متوجه شدم که جنوب کشور کاملاتوسط عراقی ها اداره می شود. به علاوه پناهندگان عراقی به کشور بازمی گردند. نوری مالکی، نخست وزیر عراق، به من گفت که سنی ها به دولتش بازگشته اند و اینها نشانه های خوبی هستند. نمی گویم همه چیز به خیر و خوشی تمام شده اما صراحتا اعلام می کنم اوضاع بهتر شده است و آنچه که از ژنرال پترائوس شنیدم واقعا امیدوارکننده بوده است. او می داند که ارتش آمریکا یک وظیفه مهم دارد؛ باید به عراقی ها کمک کنیم که قدرت و مسوولیت را در دست بگیرند. این حیاتی است. یک روز هم نباید صبر کنیم، همین امروز. این روند ممکن است چند سالی طول بکشد اما اوضاع بهتر می شود.