یک کارشناس سوییسی گفت: ایران به عنوان عضوی مهم در منطقه میتواند نقش مهمی را ایفا کند و باعث بهبود همکاریهای منطقهای شود. نباید فقط به تهدیدات نگاه کنیم، بلکه باید وجوه مشترک موجود را در نظر بگیریم. ناتو و کشورهای منطقه منافع مشترکی دارند.
به گزارش خبرنگار سیاسی - خارجی خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، آرنولد لتهولد، سخنران سوییسی در آغاز سخنرانی خود در پانزدهمین همایش بینالمللی آسیای مرکزی و قفقاز با عنوان "گسترش ناتو به اوراسیا: ابعاد و پیامدها" با تاکید بر اینکه مساله گسترش ناتو در اوراسیا یکی از مهم ترین مسایلی است که میتوانست در این کنفرانس مطرح شود گفت: پیش از آغاز سخنان خود مایلم به دو نکته اشاره کنم. اول اینکه ما درباره کدام ناتو صحبت میکنیم، سازمانی که کشورهای عضو آن هستند یا 49 کشوری که مشارکت در مورد صلح را به وجود آوردند و سوییس نیز عضوی از آن است؟ آیا باید بین فعالیتهایی که ناتو انجام میدهد و فعالیتهایی که به طور یکجانبه توسط اعضا انجام میگیرد تفاوت قائل شویم؟
وی ادامه داد: شواهد نشان میدهد که مرز بندی برای این امر کار آسانی نیست. نکته دوم مشکلی است که ما در تعریف کلمه گسترش داریم، گسترش معمولا به صورت یکجانبه مطرح میشود. اما گسترش ناتو در منطقه براساس موافقتهای دوجانبه بوده است و کشورها خود خواستار این توسعه بودند. این مردم منطقه هستند که درباره چگونگی همکاریها تصمیم میگیرند. اگر به نرمهای ناتو در زمینه امنیت و صلح نگاه کنیم نتیجه میگیریم که از طریق همکاری میتوان به این اهداف دست یافت. این امر به سازگاری با منشور سازمان ملل بستگی دارد که بر اساس آن باید به نسلهای کنونی احترام گذاشت و از استفاده از زور خودداری کرد.
وی در ادامه صحبتهای خود گفت: ناتو علیرغم چارچوب عمدهاش تمرکز بیشتری بر روی مبارزه با تروریسم، منع اشاعه تسلیحات هستهیی و ... متمرکز است، اگر به مشارکت صلح دست یابد می تواند بر مسایل امنیتی دیگری همچون آموزش قوانین بشر دوستانه، سیاست های امنیتی برای دیپلماتها،خدمات امدادی و کنترل نیروهای نظامی تاکید کند.
این سخنران سوییسی در ادامه گفت: به نظر من در بسیاری از موارد همکاری ناتو از همکاری کشوری همچون ایران با، برای مثال، سازمانی چون سازمان منع گسترش تسلیحات هستهیی متفاوت نیست. بسیاری از این همکاریها منافع بسیاری از کشورها از جمله استفاده از انرژی و مبارزه با قاچاق مواد مخدر را تامین میکند. از طرفی اگر به مزایایی که این همکاریها به دنبال دارند دقت کنیم متوجه میشویم که کشورها فرصتی برای مقایسه خود با عملکردهای جهانی و حکومتگری و دستیابی به امنیت بیشتر برای همه کشورهای منطقه خواهند داشت.
وی در ادامه سخنان خود گفت: سوالی که در این جا مطرح میشود این است که چه کسانی درباره همکاریهای امنیتی در کشورهای منطقه تصمیم میگیرند؟ آیا روند تصمیم گیری نهادینه است یا خیر؟ در چارچوبی که کنترل کافی در آن وجود ندارد همواره خطر شکست و انحراف همکاریهای امنیتی وجود دارد. گاهی شاهد آن هستیم که جامعه نوعی مشروعیت را برای سیاستگذاران خود قائل نیست. هرگاه حکومت داری در کشوری ضعیف باشد تهدیدی برای خود و منطقه خواهد بود.
وی در پایان صحبتهای خود گفت: ایران به عنوان عضوی مهم در منطقه میتواند نقش مهمی را ایفا کند و باعث بهبود همکاریهای منطقهای شود. اگر هدف این است که به یک ساختار پایدار امنیتی در منطقه دست یابیم نباید فقط به تهدیدات نگاه کنیم. بلکه باید به ورای شکستهایی که در منطقه شاهد آن بودیم و کارهای متکبرانهای که از غربیها سرزده است نگاه کنیم و وجوه مشترک موجود را در نظر بگیریم. ناتو و کشورهای منطقه منافع مشترکی دارند.