علی خلیلی پوردارستانی
اصلاحات اگرچه هنوز یک جبهه متحد نیست تا مرامنامه مشخصی داشته باشد اما اصلاحات اندیشه های والای انسان های فرهیخته ای است که به فردایی بهتر می اندیشند و این ممکن و میسر نیست مگر آنکه در کوره راه هایی پرفراز و نشیب آبدیده شویم. پیروزی زودرس ممکن است ما را در مقاطعی موفق جلوه دهد اما چون در کادرسازی ها و در اجرا مجبور هستیم به مثابه یک شرکت سهامی رفتار کنیم، در درازمدت طعم شیرین موفقیت بر کاممان ماندگار نخواهد بود. بهتر آن است هر حزبی، سازمانی، تشکیلاتی و حتی افراد برنامه شان را ارائه دهند و بر مبنای آن برنامه، مردم نیز گرایش های خود را نشان دهند. تصور می کنم به جای آنکه از آمدن یا نیامدن شخصیت های محترم و موجه دلگیر یا شادمان شویم از همه شخصیت های فرهیخته که می توانند در سلامت انتخابات دخیل باشند، بخواهیم که سلامت انتخابات را تضمین کنند و این خواسته را به شکل یک خواسته همگانی و ملی درآوریم که مخالفان اندیشه های ما هم بتوانند در جمهوری اسلامی از امکانات برابر برای ساختن ایرانی آزاد و آباد بهره بگیرند؛ آنها هم کاندیدا معرفی کنند و در انتظار حمایت آرای مردم باشند.
چه زیبا خواهد بود که سردمداران، دولتمردان و حاکمیت جمهوری اسلامی ایران با اقتدار توام با غرور ملی از ثبات جمهوری اسلامی سخن به میان آورند و به تمام دنیا با غرور و سرافرازی اعلام کنند که نگران از رای مردم نیستند و آنچه که مردم برگزینند و بپذیرند به آن تن می دهند و آن را توتیای چشم خواهند کرد حتی اگر جمع آن آرا سازگار با ساز و کارهای موجود نباشد. و راستی را، چه می شود اگر ما هم بپذیریم که حق تصمیم امروز و فردا را به امروزیان و فردائیان وانهیم حتی اگر ما خوشمان نیاید. به راستی چه می شود اگر آقای کروبی بیاید و آقای خاتمی هم و آقای... و آقایان دیگر هم... تا لااقل در فردایی بهتر برای ایرانی آبادتر و سربلندتر آقای کروبی با تیمی از همفکران خود برای اداره بهتر مملکت بیایند و جناب آقای خاتمی نیز از همفکران و هم اندیشان خود بهره بگیرند و دیگرانی نیز همچون دیگران، آن بکارند و آن بدروند.
تمرین حقوق شهروندی به مثابه دیکته ای است که باید نوشته شود و ای بسا که غلط گیر آن نیز باید با سعه صدر اجازه دهد تا گاهی زیرچشمی به دفتر همشاگردی نگاهی کرد، شاید که اشتباه او ما را نیز به اشتباه بیندازد و ای بسا اینکه با نگاه به بغل دستی قبل از دریافت نمره، غلط یا اشتباه خود را نیز اصلاح کرده باشیم. مگر قرار است که همه جمعیت ایران در پی <من> باشند تا به اصلاح طلبی یا اصولگرایی شهره شوند؟ یعنی نمی شود که مردم آن کنند که خود به آن رسیده باشند و اگر آن کردند که با خواسته های <من> سازگاری نداشت، توپ و تانک بر سرش آوار کنیم که... شاید - که نه - حتما یکی از نشانه های رشد مدنیت تحمل آرای مخالفان و دگراندیشان است؛ آنان که سلیقه های سیاسی- اجتماعی و اقتصادی شان حتی نوع نگاه شان به جهان هستی، با اندیشه های <من> هماهنگ نیست ولی <من> جانم را می دهم تا آنان اندیشه هایشان را به میان مردمی ببرند که به تعبیری ولی نعمت همه ما هستند. اگر آقای کروبی بیاید و باید هم که بیاید و صدالبته هم که می آید، می خواهم بدانم آمدن جناب آقای کروبی چه ارتباطی با آمدن یا نیامدن آقای خاتمی دارد؟ چه ایرادی دارد آقای کروبی بیاید و بگوید چه خواهد کرد تا دیگرانی که در این میدان می خواهند گوی رقابت را از ایشان بربایند به نسبت او بگویند که <چه > هایی خواهند کرد. چه بگویم، چه ایرادی دارد تا آقای کروبی بیاید و از قضای روزگار- اتفاقا- هم آقای خاتمی، این بار بی پیش شرط و بی هیچ پیش نیازی از هر اما و اگر از حمایت های آنچنانی و پنهانی مثل خیلی های دیگر از شهروندان محترم این سرزمین اهورایی که می خواهند رئیس جمهور شوند اما اجازه شرکت در این مسابقه را نمی گیرند، بیاید و خود را مانند بقیه بپندارد، تا بداند که چگونه باید از فیلترهای گزینشی شورای محترم نگهبان عبور کند؛ خویش را مانند سایرین بداند تا بتواند به هیچ قول و قراری حتی اگر قرار است ناجوانمردانه با دستان رقیب، شخصیتش در مظان اتهام و اما و اگر قرار گیرد و هتک حرمتش کنند. او بیاید و مانند سلف سابق خود تحمل کند که چه ها به بر کرسی نشسته قبلی اش که نگفتند؛ اما او با همه اینها می آمد تا آمده باشد. مگر قرار است که برای شرکت در مسابقه انتخاب بهترین خدمتگزار چهارساله مردم، همه با هم برای یک نفر آستین بالابزنند؟!
بهتر آن است که بزرگان رفتاری درخور بزرگی خود داشته باشند. منع آقای کروبی یا قهر ایشان به جهت اعلام آمادگی برای خدمتگزاری به این مردم بزرگ نمی تواند نشانه خوبی برای بزرگی و منش آزادگی باشد اینکه هیچ کس به میدان درنیاید تا <کسی و عزیزکرده ای> پیروز بی رقیب در میدانی بی حریف باشد، شایسته ادعای بزرگی بزرگان نیست. استقبال کنیم جناب آقای کروبی بیاید و بزرگان دایره خدمت هم در این میان حضور بیابند و آنگاه که در این عرصه رقابت و رفاقت همه حضور داشتند و صیانت آرای مردم نیز حفظ شد، به یقین هر کس که نفر اول شد، نفر اول انتخابات بزرگ مردم ایران زمین خواهد بود و این آن است که عین تکثر آرا است.