"از زمانی که تونی بلر، نخست وزیر سابق انگلیس قدرت را واگذار کرده، گزینههای محدودی برای پر کردن جای خالی بهترین دوست جورج بوش مطرح بودهاند. دالایی لاما، رهبر معنوی تبتیها به تازگی به واشنگتن سفر کرد و پس از دیدارهایی گرم و صمیمانه در کاخ سفید مدال طلای کنگرهی آمریکا به وی هدیه داده شد.
الن جانسون سرلیف، رییسجمهور لیبریا نیز اخیرا به پاس تلاشها و زحماتش به عنوان نخستین رییسجمهور زن در این کشور مفتخر به دریافت مدال افتخار ریاست جمهوری آمریکا شد. این در حالی است که بازیگران کلیدی عرصهی بینالمللی هیچ گاه در مسیری که به دیدار با جورج بوش، مسوول جنگ در عراق منتهی میشود، گام ننهادهاند؛ به جز یک سیاستمدار یعنی نیکولا سارکوزی."
به گزارش خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) روزنامهی دیلی تلگراف در گزارشی نوشته است: «نیکولا سارکوزی، رییسجمهور فرانسه در تابستان گذشته چند هفته پس از پیروزی در انتخابات ریاست جمهوری کشورش عازم آمریکا شد و در اقامتگاه خانوادگی بوش اکنون روابط دوستانهی فرانسه وآمریکا نه تنها مستحکم شد، بلکه در سایهی دیدارهای رسمی پر زرق و برق جلال بیشتری گرفته است. جورج بوش، رییسجمهور آمریکا و همسرش در کاخ سفید میزبان نیکولا سارکوزی بودند که اخیرا از همسرش سیلسیلیا متارکه کرده است. روز چهارشنبه نیز سارکوزی به همراه بوش از مونت ورنون، زادگاه جورج واشنگتن بازدید کردند.
وی سپس در نشست مشترک کنگرهی آمریکا در فرصت نابی که صرفا به دوستان مخصوص اعطا میشود، به ایراد سخنرانی پرداخت.»
ین گزارش میافزاید: «حامد کرزای، رییسجمهور افغانستان و قبل از آن تونی بلر، نخست وزیر سابق انگلیس سیاستمدارانی بودند که از فرصت سخنرانی در صحن کنگرهی آمریکا برخوردار شده بودند. دعوت از نیکولا سارکوزی نشان میدهد که تا چه حد گوردون براون، نخست وزیر کنونی بریتانیا خود را از دولت جورج بوش دور کرده است اما سخنرانی که سارکوزی ایراد کرد همچنین اهمیت تفاوتهای موجود میان رهبر فرانسه و بلر را بیش از پیش هویدا ساخت. این مساله بیتردید پیشرفت چشمگیر در روابط پاریس و واشنگتن را پس از اختلافات بسیار بر سر جنگ در عراق منعکس میکند.
سارکوزی 52 ساله متعلق به نسلی است که برخلاف اسلاف خود دارای ویژگی آمریکا ستیزی نیست. رییسجمهور فرانسه که در کشورش به "سارکوزی آمریکایی" معروف است و با فرهنگ آمریکایی نیز مشکلی ندارد این کشور را بخاطر انرژی، خوشبینی و اتحادیهی تجاریاش ستوده است. ماجرای زندگی پر فراز و نشیب سارکوزی، فرزند یک مهاجر مجارستانی و مادری یهودی که سرانجام به کاخ الیزه راه یافته است با داستان دو وزیر با پیشینهای متفاوت که نماد برنامههای اصلاحاتی سارکوزی محسوب میشوند و رییسجمهور فرانسه را در سفر به واشنگتن همراهی کردند، عجین شده است.
رشیدا داتی، وزیر دادگستری که پدر و مادرش اصالتا مراکشی و الجزایری بودهاند و همچنین کریستین لاگارد، وزیر دارایی فرانسه که مدت 5 سال در شیکاگو به سر میبرده، همراهان سارکوزی بودند. لاگارد اظهار داشته که فرانسه باید کمر همت بسته و در کار و تلاش راه و رسم آمریکاییها را در پیش گیرد. سارکوزی در سخنرانیاش به ارزشهای مشترک دو کشور و انقلابهای تاریخی فرانسه و آمریکا اشاره کرد و بار دیگر بر علاقمندیاش برای بازگشت فرانسه به ساختار فرماندهی ناتو تاکید کرد.»
دیلی تلگراف نوشته است: «با این حال سخنرانی سارکوزی برخلاف بلر بیانیهی دوستی و مودت با وفاداری بیچون و چرا نبود. رییسجمهور فرانسه در عین حال به لزوم ایفای نقش چشمگیر آمریکا در جهت حل مشکل تغییرات آب و هوایی اشاره کرد و از آمریکاییها خواست که به اختلافات طرفین احترام بگذارند. استفن فلاناگان، کارشناس امنیت ملی در مرکز مطالعات بینالملل و استراتژیک در واشنگتن معتقد است: سارکوزی در تلاش است در مقطع کنونی بسیار محتاطانه عمل کند.
وی به وضوح اعلام کرده که برقراری روابط سازندهتر با واشنگتن را خواستار است اما این به معنای سر سپردگی در برابر مسائلی که نزد فرانسه مهم است، نیست. سارکوزی نزد رییسجمهور آمریکا در زمینهی مسائل خاورمیانه از جایگاه و ارزش زیادی برخوردار است. سارکوزی برنار کوشنه، وزیر خارجهی سوسیالیست خود را به عراق اعزام کرد، مضاف بر اینکه در خصوص خطرات احتمالی دستیابی ایران به تسلیحات هستهیی و انفعال اتحادیهی اروپا علیه این کشور مواضعی تند و قاطعانه اتخاذ نمود. برعکس بریتانیا در قبال تهران مواضعی متعادلتر اتخاذ کرده است و این برای رییسجمهور آمریکا که لفاظیهای خود را علیه ایران شدت بخشیده، خبر خوبی نیست؛ در حالی که بوش در حال چیدمان مجدد دوستان اروپایی خود است.
آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان روز جمعه وارد واشنگتن میشود و به نظر میرسد بحث در خصوص برنامههای هستهیی ایران محور مذاکراتشان باشد. سارکوزی شاید تنها گزینهی مناسب برای پر کردن جای خالی بلر باشد. وی شکاف ایجاد شده را پر کرده و در مواقع بحرانی نیز حمایتهای مبرمی کرده است. شاید گفتن این مطلب جالب باشد که بوش اکنون بیش از زمانی به سارکوزی نیاز دارد.»