مهدی مروتی
تصاویر تکاندهندهای که طی هفته گذشته از زندان «بگرام» در افغانستان نشان داده شد بار دیگر ماهیت پلید حامیان حقوق بشر و حقوق انسانها! را برای همگان نمایان ساخت. زندانیانی که همانند دوران بردهداری به پای آنها رنجیرهایی محکم وصل شده بود. تصویر سگی که در حال گاز گرفتن پای یک بیگناه بود و صدای فریاد آن زندانی در میان خندههای بیشرمانه سربازان آمریکایی زندان محو شده بود. تصویر جمعیت زیادی که در انتظار سرنوشت نامعلوم خود به سر میبردند.
نام «بگرام» برای اولین بار به صورتی جدی و تکاندهنده در مقاله «جان پیلگر» روزنامهنگار ضد جنگ در روزنامه «گاردین» منتشر شد. مردمی که در مقابل اشغالگران در عراق یا افغانستان ایستادگی میکنند به بهانه «حمایت از تروریسم» توسط نیروهای اشغالگر از همسر و فرزندان خود جدا شده و به «بگرام» در نزدیکی کابل منتقل میشوند. «بگرام» حکم یک جهنم را برای این افراد بیگناه دارد بسیاری از این افراد از طریق فرودگاه بگرام به خلیج گوانتانامو فرستاده میشوند تا در آن جا تحت شدیدترین شکنجههای روحی و جسمی قرار گیرند.
سرنوشت نامعلوم این افراد و سکوت محافل بینالمللی با یکدیگر توام شدهاند تا فضایی مرموز در داخل این زندان مخوف شکل گیرد. هماکنون «بگرام» نیز خود به زندانی و شکنجهگاهی سخت برای شهروندان «افغانی» و «عراقی» تبدیل شده است.
«ریل برمر»، «تامی فرانک» و «دونالد رامسفلد» از جمله کسانی بودند که در بدو حملات نظامی کاخ سفید به عراق مسئولیت طراحی شکنجههای گوناگون علیه این کشورها را بر عهده گرفتند. فاجعه «ابوغریب» یکی از کوچکترین جنایات این افراد در عراق به شمار میرفت. جنایات بزرگتر کاخ سفید علیه بشریت در چهره نسلهای بعدی تولید یافته در عراق و افغانستان هویدا میشود.
سلاحهای میکروبی و شیمیایی به کار رفته در این دو کشور در آیندهای نه چندان دور آثار مخرب خود را بر نسلهای عراقی و افغان خواهد گذاشت. متاسفانه هیچ نهاد مسئولی نیز از جمله سازمان ملل متحد در این باره پاسخگو نخواهد بود. هماکنون کودکان ناقصالعضو تولد یافته در هیروشیما و ناکازاکی که در اثر عوقب بمباران هستهای این دو شهر ژاپن ـ باید زندگی سخت و دردناکی را سپری کنند هیچ پاسخی برای پرسش همیشگی خود در آینده نخواهند داشت: چه جریانی ؟؟؟ این همه درد و رنج ماست؟
«بگرام» در خاک افغانستان قرار دارد اما جای میزبان و غریبه در آن جابه جا شده است! در «بگرام» نیروهای آمریکایی با وقاحت تمام در جلوی دربهای ورودی زندان میایستند و مردمی را که متعلق به آن دیار هستند را زیر مشت و لگد خود قرار میدهند. اعطای مدالهای شجاعت و افزایش حقوق و مزایای این سربازان که اغلب به معضلات روحی و روانی دچار هستند و همانند عروسکهای خیمهشب بازی از سوی رامسفلد و رایس هدایت میشوند. نتیجه کار آن هاست. هر اندازه که شکنجه بیشتر بر روی افراد بیگناه اعمال شود شکنجه گران در دستگاه جمهوری خواهان آمریکا موقعیت بهترین کسب میکنند.
محاکمه بیسر و صدا و صوری عامل اصلی شکنجه زندان ابوغریب باعث تشویق شکنجه گران به ادامه آزاد و اذیت زندانیان شده است. سگهای وحشی نیز در این زندانها تحت فرمان سربازان آمریکایی آماده هستند به اذیت و آزار زندانیان بپردازند. ابتلا به انواع امراض و بیماریهای ناشی از محیط کثیف و نا امن «ابوغریب»، «گوانتانامو» و «بگرام» در انتظار بیگناهانی است که حضور بیگانه در سرزمین آبا و اجدادی خود را نمیپسندند.
آمریکا در راستای زیرپا گذاشتن حداقل حقوق انسانها تنها جریان جنایت کار در جهان است. جنایات واشنگتن در افغانستان و عراق تا اندازهای است که نمیتوان آنها را برشمرد.
هماکنون همه «بگرام» را نیز میشناسند. مکانی که دو عنصر تهاجم و خشونت در سرتاسر آن موج میزند و مردم افغان در صورت مخالفت با اشغال کشور خود باید سالهای نامعلومی از عمر خود را در آن ؟؟؟ کنند. جنایتکاران دنیا تحت لوای شعارهای مضحک مانند «دموکراسی»، «حقوق بشر» و «مبارزه با تروریسم» بدترین شکنجهها را علیه بشریت اعمال میکنند. شکنجههایی که بالاخره روزی توسط مظلومان عالم به شکل کامل پاسخ داده خواهند شد و جنایتکاران به سزای اعمال خود خواهند رسید.