شور انقلابی در شن‌های داغ عکا

شهروندان عرب – فلسطینی عکا معتقدند که حکومت اسراییل با اعمال سیاست های نژادپرستانه قصد دارند آنها را به تدریج از این مکان بیرون کنند .
این روند اینک باعث شده است که عکا اخیرا با یک شرایط حاد و بحرانی مواجه باشد.به گونه ای که همواره خطر برخورد و وخامت اوضاع در آن در کمین باشد که البته درگیریهای اخیر عکا بین فلسطینی ها و یهودی های افراطی نیز از این قاعده مستثنی نیست .
عکو ... شن داغ
به لحاظ تاریخی عکا از قدیمی ترین شهرهای فلسطین و راهبردی ترین آنها محسوب می شود که یکی از قبایل کنعانی در هزاره سوم پیش از میلاد آن را بنا نهاده و آنرا "عکو" یعنی شنهای داغ نامید .
این شهر به دشت های حاصلخیز، نخل های بلند، قلعه های رفیع، ساختمان های به سبک شرقی، گلدسته ها و برجهای سربلند ، گنبدهای گرد و درخشان در ساعات صبح و شام که تصویرشان در آبهای آبی دریا منعکس شده و منظره ای شگفت آور را خلق می کنند، مشهوراست.
در نتیجه همین زیبایی و موقعیت جغرافیایی، این شهر درطول تاریخ با حملات مستمر دشمنان مواجه بوده و بسیاری از فرماندهان چون تحتمس، سرگون، بختنصر، قمبیز، اسکندر، انتیوخوس، بومبی، و پس از آن معاویة، صلاح الدین أیوبی، ربکاردوس، إبراهیم باشا و دیگران بر عرصه آن تاخت و تاز کرده اند .
این شهر آثار فراوان باستانی و دینی را در خود جای داده است که از جمله آنها می توان به کنیسه و دیر سنت جرج، کنیسه قدیس یوحنا، کنیسه قدیس اندراوس، کنیسه پروتستانی، میادین سواران، طاق قدیس یوحنا الکریبتا، همچنین مسجد الجزاز، مسجد زاویه شاذلیه، مسجد زیتونیه، مسجد جامع ظاهر العمر ، جامع الرمل قدیمی ترین مسجد عکا ، جامع مجادله و جامع لبابیدی به عنوان تنها مسجد خارج از شهر اشاره کرد.
ناپلئون و عجز در برابر باروهای شهر
عکا همچنین به داشتن باروهایی سر به فلک کشیده متکی بر برجهای مراقبت عظیم ساخت حکومت امیر ظاهر العمر الزیدانی مشهور است و شکوه این برج و بارو زمانی به ظهور نشست که ارتش ناپلئون بناپارت در حمله سال 1799 فرانسه به این منطقه در برابر آن عاجز ماند.
زیدانی همچنین قلعه ای در شمال غربی شهر بنا کرده بود که در زمان عثمانی ها و تحت الحمایگی انگلیس به زندان بدل شد و دو مسجد و ساختمانی برای گردان ها به عنوان مرکز فرماندهان و نیز کنیسه ای برای اقلیت یهودی ساکن عکا در آن زمان و همچنین بازاهایی بنا کرد و شهر شاهد شکوفایی اقتصادی و صلابت نظامی بود.
بر اساس پژوهش های تاریخی، محاصره دریایی و زمینی عکا توسط ناپلئون همزمان با هجوم سنگین ارتش وی به باروها و دروازه ها و نیز قلعه ها و برجهای مراقبت یک ماه به طول انجامید ولی در نهایت وی با ارتش قوی خود به لطف استحکامات بی نظیر شهر و مقاومت جانانه اهالی آن و همبستگی آنان تحت فرماندهی جزار پاشا نتوانستند وارد این شهر شوند و در این میان انگلیس نیز به شدت بر سر گرفتن این شهر و دیگر مناطق خاورمیانه با فرانسه رقابت داشت و بر این رویداد تاریخی تاثیراتی گذاشت.
ناپلئون پس از آنکه مصر و دیگر مناطق فلسطین را به اشغال خود در آورده بود در برابر برج و باروی عظیم عکا به زانو درآمد و از شدت خشم کلاه خود را از بالای یکی از دیوارها به درون آن شهر انداخت چرا که رویای استیلا بر شرق را تباه شده یافته بود و ارتش وی شکست خورده بازگشت.
پس از این تاریخ جزار پاشا کلید شهر را به سلیمان پاشای عادل سپرد که وی نیز به تعمیر شهر و ترمیم دیوارها و قلعه ها پرداخت و پس از خود شهر را به عبدالله پاشا سپرد و در بین سالهای 1831 تا 1841 محمد علی پاشا والی مصر پس از آنکه باروهای بلند شهر مدت 5 ماه در برابر فرزند والی مصر یعنی ابراهیم مقاومت کرده بود ، عکا را اشغال کرد و البته 8 سال بعد این شهر بار دیگر تحت سیطره عثمانی در آمد .
طی دوران گذشته عکا شاهد دیانت های سه گانه و همچنین اثار گروه ضاله بهاییان بوده که تاکنون نیز نشانه های آن به نحو گویایی در شهر قابل رویت است. از جمله آن می توان به مساجد اسلامی بزرگ ، کنیسه ها ، خانه عبود پایه گذار محله های مسیحی و همچنین باغ محل قبر بهاء الله بهایی اشاره کرد.
پس از جنگ جهانی اول فلسطین تحت الحمایه انگلیس شد و نیروهای بریتانیا بدون مواجهه با مقاومت عکا را تحت تصرف خود گرفتند تا از آن تاریخ یعنی 23 سپتامبر 1918 یهودیان کم کم به سمت فلسطین سرازیر شوند .
عکا به دست اسرائیلی‌ها می‌افتد
با افزایش مهاجرت یهودیان به فلسطین در دوران قیمومیت بریتانیا، درگیری ها و برخوردها بین گروهکهای صهیونیستی و انقلابیون عرب و فلسطینی بالاگرفت و سرانجام گروهک ها به کمک ارتش انگلیس در بسیاری از مناطق پیروز شدند و بر بسیاری از شهرک ها و روستاهای ساحلی از جمله شهر عکا که انقلابیون در آن جنگی تمام عیار را به مدت 22 ساعت در برابر یهودیان ادامه دادند، حاکم گشتند. جنگی که انقلابیون عرب سرانجام در نیمه شب 18 می 1948 به دلیل افت روحیه و نرسیدن کمک و مهمات مجبور به تسلیم شدند.
صبح فردا در شهر حکومت نظامی اعلام شد و برخی از ساکنان به لبنان مهاجرت کردند و حدود 15 هزار نفر در شهر ماندند و فلسطینی ها که قبل از اشغال اکثریت بودند و یک اقلیت کوچک یهودی در عکا را میزبانی می کردند، پس از اشغال به یک اقلیت بدل شدند و پس از یوم النکبه (روز اشغال فلسطین) به سه هزار تن کاهش یافتند. این جمعیت تا سال 1965 به پنج هزار تن رسیدند. با توجه به سیاست هدفمند کوچ اجباری از سوی اسرایئل و نیز نرخ پایین زاد و ولد در بین زنان فلسطینی این رقم تا امروز با روند کندی رشد کرده و این روزها حدود 17 هزار نفر یعنی یک سوم کل جمعیت شهر را تشکیل می دهد که بیشتر آنها نیز در بخش قدیمی شهر ساکن هستند. جایی که از فقر رنج می برند، اجازه ساخت و ساز یا حتی تعمیر خانه ها را ندارند و می توان با گشت و گذاری کوتاه در شهر فرق بین محله های عربی و یهودی را مشاهده کرد. به گونه ای که محله های عربی به شدت ویرانه و فقیر هستند و برخی خانه ها در حال فروریختن است .
اتهام‌های دائمی و... شور انقلابی
در نتیجه شرایط مذکور فلسطینیان این شهر حکومت صهیونیستی را متهم به در پیش گرفتن سیاست اخراج اجباری خود کرده اند. این رویکرد زمانی افزایش یافت که پلیس اسرائیل به ادعای اینکه یک جوان فلسطینی در شب غفران یهودی (عید آمرزش) با خودروی خود وارد محله یهودی شده، به سرکوب اقدامات جوانان فلسطینی پرداخت. براساس آموزه های یهودیان هیچ یهودی (نه هیچ بشری) حق برگزاری مراسم یا ماشین سواری در این روز را ندارد.
در ادامه این ماجرا به سرعت شایع شد که جوان فلسطینی کشته شده و بلندگوی مساجد این موضوع را به اطلاع مردم رساندند. در نتیجه صدها جوان فلسطینی به خیابان ها ریختند و با جوانان و افراطیون یهودی درگیر شدند.درگیریها ادامه یافت تا آنکه پلیس هم پس از سه ساعت وارد صحنه شد و شماری از فلسطینی ها را بازداشت کرد .
ناظران معتقدند تا زمانی که حکومت اسرائیل این طرز برخورد را با ساکنان فلسطینی شهر عکا پیش گرفته باشد و آنان را به حاشیه براند و حقوقشان را سلب نماید باید انتظار داشت عکا نیز با آنکه تحت حاکمیت اسرائیلی ها است، همچون سایر مناطق فلسطینی در معرض درگیری ها و تشدید برخوردها تا حد یک جنگ قرار داشته باشد و جوانان آن همچون مبارزان غزه و کرانه باختری شور انقلابی و دفاع از آرمان فلسطین را در خود حفظ کرده باشند.