محمود محمدی/نماینده مردم آباده
ملت، فرهنگ و تمدن ایران از کهنترین و ریشهدارترین و بالندهترین ملتها، فرهنگها و تمدنهای جهان است. قوام، توسعه و شکوفایی تمدن ایران ثمره مردمانی پرتحرک، جستوجوگر و دارای فرهنگی غنی است که در پرتو آیین آسمانی مبتنی بر حکمت و اعجاز قرآنی و انقلاب عدالتخواه اسلامی لیاقت و شایستگی خود را در عرصههای مختلف و آزمونهای دشوار به اثبات رسانده است.
اگر افلاطون برای جامعه بهتر بر حاکمیت فلاسفه و کنفوسیوس بر حاکمیت مردان برتر تاکید داشت ما این افتخار را داریم که امام بزرگ ما برای ساختن انسانهای برتر و جامعه بهتر حاکمیت فقها را توصیه کرد تا جامعه از سوء حکومت ناشی از ظلم و استبداد، قدرتطلبی، بیکفایتی و نابخردی و کژاندیشی در امان باشد و این کلام معصوم که فرمود «عدالت شریفتر و برتر است» بر مقدرات مردم و جامعه حاکم شود.
ما نسلی هستیم که تحولات و وقایع پیش از انقلاب، انقلاب، دفاع مقدس، سازندگی و آبادانی کشور عزیزمان ایران را در کارنامه زندگی خود داریم و همچنان در برابر مخاطرات آینده مسئولیت داریم.
این که دشمنان ایران تحولات و پیشرفتها در این کشور را کوچک میشمارند بر مردم ما پوشیده نیست اما ما باید مراقب باشیم خدمات گذشتگان را نفی نکنیم.
ما براساس آمار و ارقام توفیقات بزرگی در عرصه مبارزه با بیسوادی، توسعهنیافتگی، فقر و بیکاری داشتهایم.
اما نباید انکار کنیم که متناسب با رشد جمعیت، وعدههای مسئولین و نیاز و مطالبات مردم شرایط رشد فرهنگی و توسعه اقتصادی را فراهم نکردهایم و لازم است بیشتر و دقیقتر کار کنیم. ما در دهه بعد از انقلاب که درگیر دفاع مقدس و مبارزه برای اثبات موجودیت خود بودیم، تولید ناخالص داخلی کشورهای منطقه به 5/2 برابر افزایش یافت و این امر در شرایطی اتفاق افتاد که کشور پرجمعیت و جنگ زدهای چون ایران سیر نزولی قدرت را به سیر صعودی تغییر میداد اما امروز ما خود را برای یک جهش علمی، تکنولوژی و رشد و توسعه اقتصادی مهیا میکنیم.
ما اکنون دو مشکل در عرصه داخلی و خارجی داریم؛ مشکل داخلی به تفکر و روش کشورداری ما مربوط میشود و آن این که ما باید نظام سیاست داخلی را براساس رویکرد نخبهمحور که کارآیی و مطلوبیت را ملاک تشخیص و عمل قرار میدهد اداره کنیم. ما پیوسته از خاستگاه کارآیی و مطلوبیت سخن گفتهایم اما به خاطر جلب رضایتها آن را برنتابیدهایم و بهای آن را نیز پرداختهایم. این امر ما را در سرعت دادن به نظام لخت و کند بروکراتیک برای یک اقتصاد پویا و کارآفرین، فرهنگ تولید و محرومیتزدایی و نوعدوستی عاجز کرده است. نتیجه این شده است که هر چه از پایتخت دورتر میشویم بیکاری، فقر و محرومیت بیشتر و امنیت و حاکمیت قانون کمتر است.
مردم شریف ایران از هر قشر و طبقهای به طور کم و زیاد فشار اقتصادی، سردرگمی و بلاتکلیفی، ناامنی و بیثباتی را احساس میکنند و حق دارند پرسش کنند چرا این کشور ثروتمند که چشم طمع همه به آن دوخته شده این گونه اداره میشود؟!
از کنفوسیوس در مورد بقای حکومتها پرسیدند، گفت سه چیز است: اسلحه، آذوقه، اعتماد مردم به حکومت.
یکی از شاگردانش پرسید، اگر ضرورت ترک یکی از این سه عنصر پیش آید کدامیک را توصیه میکنی؟ گفت ترک آذوقه، زیرا برای دفاع از مردم و کشور نیازمند اسلحهایم.
دیگری پرسید اگر ضرورت ترک یکی دیگر از این دو پیش آید کدامیک را توصیه میکنی؟ گفت اسلحه، زیرا اگر اعتماد عمومی از حکومت سلب شود دیگر نه اسلحه و نه آذوقه هیچ یک به کار نمیآید.
ای عزیزان، مادر عمر خود این حکمت را تجربه کردهایم. دیدیم که شاه هم اسلحه داشت و هم آذوقه و هم حمایت بینالمللی، اما عزیز تنها با اعتماد مردم بنیان او را برانداخت.
بیایید عبرت و درس بگیریم، این قدر زندگی را گران نکنیم، ارزش کالاها و فرآوردههای صنعتی را از شأن و منزلت شهروندانمان بالاتر نبریم، دیر تصمیم و سردرگم نباشیم؛ مسئله قوام و انسجام نظام و مردم است. مگر نه این که در نظامهای ماتریالیستی ارزش انسانها به سپردههای بانکی، تجملات، رانت خواری و رابطه بازی آنها است، چرا سرمایههای ما به امارات فرار میکند و اگر سرمایهگذاری برای کارآفرینی از آن طرف بیاد آن قدر قواعد، سیستم و مدیریت مشکل ساز است که او را خسته و پشیمان میکند؟
من راهکار بهبود کشورداری را در حذف قوانین منسوخ و زائد، پیشگیری از آزمون و خطای مدیران از کیسه ملت و بازآفرینی و نوسازی نهادها و اصلاح روشهای کهنه و ناکارآمد و ایجاد یک سیستم کنترل ضربتی و فعال شدن نقش نظارت میدانم. اگر از این امور غفلت کنیم و خودمان را در نوسازی قوانین، مدیریت و نهادها متناسب با نیاز جامعه امروز و تحولات و مخاطرات آینده مهیا نکنیم آسیبپذیر خواهیم شد.
اما درباره سیاست خارجه، ایران با 15 کشور همسایه است و هر مسئله ایران به سرعت بینالمللی میشود، بنابراین ما یک کشور بینالمللی هستیم و لازم است به اعتبار و وجهه خود درمحیط بینالمللی توجه جدی داشته باشیم.
مهمترین مسئله و استراتژی ملی ما استفاده صلحآمیز از انرژی هستهای است که مسئلهای پیچیده و نیازمند یک مشی و دیپلماسی توافق جویی است و نه زور آزمایی و درشت گویی من پیشنهاد رئیس جمهور احمدینژاد برای مشارکت بخشهای خصوصی و دولتی کشورها برای غنیسازی را فرصتی جهت حل مسئله میدانم. در غیر این صورت دولت آقای احمدینژاد هیچ گونه تعهدی در برابر توافقنامه پاریس ندارد و ایران میتواند وضعیت تعلیق داوطلبانه را تغییر دهد و به قبل از توافقنامه پاریس برسد. اروپا و آمریکا نیز نگاه خود به این ملت متمدن را تغییر دهند و با فعالیت صلحآمیز هستهای ایران اغراق آمیز برخورد نکند.