ایسنا- «امسال نیز مانند سالهای گذشته ملت آمریکا با آتشبازیهای گسترده به استقبال سال روز استقلال کشور خود رفتند اما همزمان با این آتشبازیهای گسترده، آمریکا به آتشبازیهایی از نوع دیگر در دیگر نقاط جهان روبهرو شد؛ آتشبازیهایی که از نوع خطرناک برای بشریت بود و براساس واژهنامهی سیاسی جهان در چارچوب رقابتهای تسلیحاتی تعریف میشود.» جیمز بنکرتون، تحلیلگر روزنامهی لس آنجلس تایمز با ارایهی تحلیلی تحت عنوان "رقابت تسلیحاتی جهان و همزیستی مسالمتآمیز" مینویسد: «همزمان با چهارم ژوئیه سال روز استقلال آمریکا، کرهی شمالی به نوع دیگری به استقبال این روز تاریخی رفت و با انجام آزمایشهای موشکی جدید نقطهی تحول جدیدی در تاریخ رقابتهای تسلیحاتی جهان به ثبت رساند. گروههای فلسطینی نیز این بار برای مقابله با اسراییل از نوع موشکهای جدید استفاده کردند و مناطق اسراییلی را در چهارم ژوئیه با این موشکهای جدید هدف قرار دادند و باید در انتظار آتشبازیهای جدیدتری در چهارم ژوئیه سال آینده باشیم. بیشک در آینده نزدیک شاهد بسیاری از تغییر و تحولات جهانی در فنآوری نظامی خواهیم بود، فنآوری که به زودی در قالب سلاحهای جدید به بازارهای جهانی وارد خواهد شد و اندکی بعد از این سلاحهای پیشرفته حتی در جنگهای داخلی نیز استفاده خواهد شد. مطمئنا همه رقابتهای تسلیحاتی اتحاد جماهیر شوروی و عمو سام را به خاطر دارند؛ رقابتهایی که با فروپاشی شوروی در دهه 90 متوقف شد، زیرا دیگر این کشور قدرت حضور در این رقابتهای تسلیحاتی را نداشت.
این رقابتها همچنان حتی بدون حضور شوروی ادامه یافت و کشورهای دیگری جایگزین اتحاد جماهیر شوروی شدند و به رقابت باآمریکا پرداختند، هر چند این کشورها در ابتدای این رقابتها نمیتوانستند با فنآوری پیشرفته نظامی عموسام به رقابت کامل پردازند اما از تمام امکانات خود برای انجام تغییر و تحولات ریشهای در نظام فنآوری نظامی خود استفاده کردند و همین امر بود که منجر شد بسیاری از این کشورها مسیر تولید سلاح هستهیی و دستیابی به قدرت هستهای را ابتدا به صورت مخفیانه بعد به صورت علنی طی کنند.» تحلیلگر روزنامه لسآنجلس تایمز در ادامه میآورد: «آیا تاکنون کسی این سوال را از خود پرسیده است که چرا ژاپن با آمریکا در عراق همکاری میکند و این همکاری را به نحو احسن با دولت آمریکا ادامه میدهد. واقعیت آن است که ژاپنیها برای سرکوب شورش در عراق و یا حتی برای برقراری دموکراسی در این کشور با آمریکا همکاری نمیکنند بلکه کشور ژاپن به دنبال تحقق امر دیگری است؛ امری که با موافقت بوش و حمایتهای او ممکن است برای دولت ژاپن محقق شود. ژاپن به دنبال آن است که چراغ سبز لازم برای تشکیل ارتش خاص خود و بعد از آن نیروی نظامی خاص خود را از واشنگتن دریافت کند و پس از آن بستر لازم جهت ورود به رقابتهای تسلیحاتی را مهیا کند و به جهان تسلیحات هستهای و غیرهستهای بپیوندد.
بوش بر این اعتقاد است که ژاپن درصدد مسلح کردن خود جهت پیوستن به جنگ با تروریسم جهانی است و این کشور میخواهد با استفاده از قدرت نظامی خود در جنگ با تروریسم جهانی مشارکت کند، اما این اعتقاد کاملا نادرست است.» بنکرتون مینویسد: «ژاپنیها بیشتر از همسایگان نزدیک خود که شامل کشورهای سرسختی چون کره شمالی است، نگرانند. ژاپن تنها نگران قدرت هستهای کره شمالی نیست زیرا دشمنی تاریخی توکیو و سئول از قدرت هستی کره شمالی برای ژاپنیها خطرناکتر است. ژاپن از اتحاد دو کره بیشتر نگران است تا سلاحهای هستهیی کره شمالی و یا قدرت نظامی کره جنوبی زیرا در صورتی که دو کره متحد شود قدرت هستهیی و فنآوری نظامی آنها نیز یکی خواهد شد و دیگر کسی انتظار نخواهد داشت که آزمایش موشکی تائه پودونگ یا سامسونگ حتی به صورت جزیی نیز با شکست روبرو شود.