بسماللهالرحمنالرحیم
وزرای خارجه پنج کشور دارنده حق وتو در شورای امنیت سازمان ملل و آلمان ، موسوم به گروه 1+5 اواخر هفته گذشته در پاریس گردهم آمدند و پس از استماع گزارش سولانا در جلسه ای به مدیریت کاندولیزا رایس وزیرخارجه آمریکا در بیانیه ای از ایران خواستند به پیشنهادهای هسته ای غرب « حتما » پاسخ مثبت دهد.
در این بیانیه ادعا شده که ایرانیها به هیچ وجه نشان نداده اند که آماده همکاری جدی در زمینه ماهیت پیشنهاد بسته پیشنهادی هستند. بیانیه سپس تصریح می کند « ایران در اتخاذ اقداماتی که برای آغاز مذاکرات ، ضروری است ، بویژه تعلیق کلیه فعالیتهای هسته ای کوتاهی کرده و به همین دلیل چاره ای جز بازگشت به شورای امنیت سازمان ملل وجود ندارد. »
در ادامه این بیانیه غیرحقوقی که با ماهیت تحکم آمیز و سیاسی همانند بیانیه های وزارت خارجه آمریکا علیه ایران صادر شده ، آمده است : « اگر ایران از اطاعت خودداری کند ، ما برای اتخاذ اقداماتی تحت ماده 41 فصل 7 منشور سازمان ملل اقدام خواهیم کرد .»
این بیانیه هرچند در پایان نشست گروه 1 +5 توسط « دوست بلازی » وزیر خارجه فرانسه به عنوان میزبان این نشست قرائت شد لکن به لحاظ ادبیات به کار رفته در آن که پیش از اجلاس ، توسط کاندولیزا رایس وزیرخارجه آمریکا به طور شفاهی بیان شده بود ، نشان داد که این بیانیه را باید حاصل نفوذ آمریکا بر دیگر اعضای این گروه تلقی کرد.
این بیانیه همانگونه که به لحاظ ماهیت ، کاملا آمریکایی است ، از جنبه محتوایی نیز دارای اشکالات بسیاری است . نخست آنکه هرگونه اراده ای را از طرف مقابل برای « قبول » ، « رد » و یا ارائه پیشنهاد سلب کرده و الزاما خواستار قبول بی قید و شرط بسته پیشنهادی با پیش شرط غیرقانونی مندرج در آن شده است . اینکه از ایران با قید کلمه « ضروری » خواسته شود که ضمن تعلیق کلیه فعالیتهای هسته ای با پیشنهادهای تشویقی این بسته که کاملا عوامفریبانه است موافقت کند والا با تابویی به نام شورای امنیت مواجه خواهد شد ، با هیچ یک از اصول مذاکرات دیپلماتیک سازگار نیست و نشان می دهد که هدف آنها از مذاکره ، صرفا پذیرش پیشنهادات آنان از سوی ایران است . ولی همانگونه که مقامات جمهوری اسلامی ایران تصریح کرده اند بسته پیشنهادی غرب هرچند نسبت به پیشنهادات قبلی آنان ، یک گام به جلو تلقی می شود ولی هرگز کامل و خالی از ابهام نیست و ایرادات اصولی آن باید در روند مذاکرات حل و فصل شود.
اما این بیانیه نشان داد که آمریکا که خود را سوار بر اجلاس پاریس و عملکرد گروه 1 +5 می داند ، هرگونه مذاکره را برخلاف اهداف خود دانسته و قائل به تداوم آن نیست . طبعا درصورت جا افتادن چنین روحیه ای ، هرگونه اقدام غیرمنطقی غرب می تواند مذاکرات را دچار مشکل کرده و در این میان بیش از هر کس طرفهای غربی زیان خواهند دید زیرا آنوقت باید پاسخگوی تغییر رویکرد طرف ایرانی نیز باشند.
نکته دوم اینکه بیانیه اخیر حاصل تلاش وسیع و رایزنیهای آمریکا و اجرای سیاست تطمیع برای همراه کردن برخی کشورهای عضو گروه 1 +5 با اقدامات واشنگتن بود که نشان داد که این کشورها هرگز قابل اعتماد نبوده و رای آنها قابل خرید و فروش است .
سومین نکته آنکه جمهوری اسلامی ایران همانگونه که تاکنون به اثبات رسانده از حق قانونی فناوری هسته ای خود دست بردار نیست و در مقابل هیچ تهدیدی هم کوتاه نخواهد آمد. ضمنا تهدید به ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت هم چیزی نیست که موجب وحشت ملت ایران باشد زیرا این ملت مقاوم نشان داده که از حقوق خود کوتاه نمی آید و اگر قرار بود در مقابل خواسته های آمریکا کوتاه بیاید ، دلیلی برای این انقلاب و پایداری در مسیر آن وجود نداشت.
به هر حال این بیانیه نیز مانند سایر بیانیه ها و اقدامات آمریکائیها صرفا در راستای پیچیده تر کردن موضع غرب در حل و فصل موضوع فعالیتهای هسته ای ایران صورت می گیرد و نشان می دهد آمریکا سعی دارد مشکل خود را با انقلاب اسلامی ایران به سایر کشورها نیز سرایت دهد.