زوال حاکمیت دلار

ترجمه و تنظیم: مژگان نژند
«او.سی.سی» (Comptroller of the Currency)، نخستین نهاد مسئول نظارت بر امور بانک ها، در 30 ژوئن 2008 اعلام داشته بود که بانک های بازرگانی آمریکا به میزان 182100 میلیارد دلار مشتقات و سرمایه گذاری جانبی دارند. آخرین گزارش این نهاد (30 سپتامبر 2008) میزان این مشتقات را برای «جی پی مورگان چیز» (JP Morgan Chase)، 43 میلیارد دلار و برای «سیتی گروپ» (Citi Group) 17500 میلیارد دلار عنوان می دارد. مبالغ ذکر شده حقیقتاً هنگفت به نظر می رسند و این در حالی است که، نهادهای مالی با یکدیگر در تعامل بوده و از هم تأثیر می پذیرند. نتیجه آن که، اکنون شاهد انفجار این نظام از درون هستیم. «وارن بوفه» که ثروتمندترین مرد جهان تلقی می شود، اعلام داشته است: «مشتقات و سرمایه گذاری های جانبی سلاح های مالی کشتار جمعی هستند.» و «پل جوریون»، از نادر اقتصاددانانی که بحران کنونی را پیش بینی کرده بود، در 24 نوامبر اظهار می دارد: «نمی دانم آیا آقای اوباما متوجه این موضوع هست که کشوری ورشکسته را به ارث خواهد برد؟!»
معهذا، اوضاع وخیم تر از آن است که تصور می رود. در برابر فاجعه ای که در راه است، برخی خواستار تاسیس ساختاری مشابه با اتحادیه اروپا هستند (چیزی که از مدت ها قبل نیز پیش بینی شده است): اتحادیه آمریکای شمالی (NAU) که شامل ایالات متحده، کانادا و مکزیک و دارای واحد پولی مشترک خواهد بود.
ماجرای اتحاد قاره آمریکای شمالی در سال 1912 و در کتابی با عنوان «فیلیپ درو، اداره کننده»، نوشته سرهنگ «هاوس»، مشاور رئیس جمهور «ویلسون»، ریشه می گیرد.
- اول ژانویه 1994: قرارداد «نفتا» به امضا می رسد، و «نفتا» معاهده ای است که یک منطقه تجارت آزاد میان سه کشور آمریکای شمالی یعنی مکزیک، ایالات متحده و کانادا پدید می آورد.
- سپتامبر 1999: «جی هربرت گرابل»، اقتصاددان کانادایی، کتابی تحت عنوان «ماجرای آمرو» منتشر می سازد که همان اندیشه را از سرمی گیرد و حتی از واحد پولی مشترکی برای سه کشور به نام «آمرو» (Amero) نام می برد. درحال حاضر، تصاویری از «آمرو» در شبکه اینترنت جریان دارد که اثر هنرمندی به نام «دانیل کار» است.
-اوت 2001: ماجرای «اتحادیه آمریکای شمالی» و «آمرو» هنگامی وضوح بیشتری می یابد که «رابرت ای پاستور» کتاب خود را تحت عنوان «به سوی جامعه آمریکای شمالی» منتشر می سازد. محور این کتاب را ایجاد یک تمامیت سیاسی با یک واحد پولی تشکیل می دهد که جایگزین دلار آمریکا، پزو مکزیک و دلار کانادا خواهد بود. و این درحالی است که «رابرت ای.پاستور» یک فرد معمولی نبوده، بلکه سفیر آمریکا در پاناما و مشاور سابق مبارزات انتخاباتی «جان کری» و استاد «امریکن یونیورسیتی» واشنگتن است. وی مدیرعامل «کمیسیون اصلاحات انتخابات فدرال» جیمی کارتر و جیمز بیکر سوم و رئیس «گروه کاری تحقیقات پیرامون آمریکای شمالی شورای روابط خارجی» (CFR)، نیز هست.
«رابرت ای پاستور» از دیگرسو به معاونت گروه کاری ویژه تعیین و تدارک ساختارهای «اتحادیه آمریکای شمالی» در بطنCFR منصوب شده است.
-23 مارس 2005: «مشارکت برای امنیت و رفاه (PSP) در چهارچوب قرارداد «نفتا» در «واکو» مکزیک به امضا می رسد، که در عمل بمنزله سند غیررسمی تولد «اتحادیه آمریکای شمالی» است.
در سال های 2007 و 2008، دو اجلاس سران در «مونته بلو» و «نیواورلئان» بر روابطی که این سه کشور را پیوند می دهند، تأکید می ورزند.
بنابراین، فاجعه اقتصادی جاری موقعیتی مناسب و نعمتی برای تسریع این حرکت و قبولاندن «اتحادیه آمریکای شمالی» به شهروندان مکزیکی، کانادایی و آمریکایی و نیز مرحله اساسی نظم نوین جهانی است که برای خانواده «بوش» بسیار عزیز است.
اما، این احتمال وجود دارد که بسیاری از شهروندان این کشورها که مورد مشورت قرار نگرفته و در جریان امور قرار داده نشده اند، این وضعیت را نپذیرند و ازاین رو، بیم شورش های بسیار می رود. بدینسان، «ایمانوئل والرستین»، پژوهشگر بخش جامعه شناسی دانشگاه «ییل» و رئیس سابق «انجمن بین المللی» جامعه شناسی (که بوضوح یک هرج و مرج طلب خطرناک نیست) در 11 اکتبر 2008 به روزنامه «لوموند» فرانسوی می گوید: «فعلاً و تا زمانی که این طرح به اجرا درآید، پیامدهای سیاسی بحران کنونی عظیم خواهد بود، چراکه اربابان نظام تلاش خواهند کرد مسئولان و مقصرانی برای فروپاشی برتری خود بیابند. فکر می کنم که نیمی از مردم آمریکا آنچه را که در حال وقوع است، نپذیرند. بنابراین، منازعات داخلی در آمریکا که در حال تبدیل شدن به بی ثبات ترین کشور جهان به لحاظ سیاسی است، افزایش خواهد یافت. و فراموش نیز نکنید که ما، آمریکایی ها، همگی مسلح هستیم...»
سال 2009 به دلیل وسعت و گستردگی بحران اقتصادی و به ویژه سیاسی ناشی از نابودی کشور آمریکا، سال بروز تمامی خطرات ممکن خواهد بود، و این امکان کاملاً وجود دارد که در این صورت «باراک اوباما» آخرین رئیس جمهور آمریکا باشد.
برای جمع بندی پیرامون فاجعه اقتصادی جاری، از خواننده دعوت می شود به این اظهارات «جی.کی گالبریت»، اقتصاددان کانادایی و مشاور «روزولت» و «کندی»، رؤسای جمهور اسبق آمریکا، بدقت توجه نشان دهد، چراکه همه چیز را خلاصه می کند:
«اقتصاد بازار پیوسته میراثی کهن توصیف می شود. و این درحالی است که درواقع، یک کلاهبرداری عظیم، و یا به طور دقیق تر، خطایی است که از سوی همگان پذیرفته شده است. متأسفانه، غالب افراد اقتصاد را در کتاب های درسی می آموزند که هنوز نیز بر دگم های تولید رقابتی اموال و خدمات و توانایی خرید بدون مانع، تأکید می ورزند. درواقع، برای تعیین آنچه مردم خریداری می کنند، می خورند و می نوشند، صرفا بیش از یک یا تعدادی خریدار به اندازه کافی قدرتمند و قانع کننده نمی تواند وجود داشته باشد.»
و این جمع بندی را می توانید در مقاله ای تحت عنوان «دروغ های تازه کاپیتالیسم» تماما بخوانید که مصاحبه ای است با «جان کنت گالبریت» که در مجله «نوول ابسوارتور» فرانسوی به چاپ رسیده است.
«آمرو»، واحد پولی جدید آمریکا
به ادعای سایت های اینترنتی روس، آمریکا سخت در حال تدارک «آمرو»، واحد پولی جدید است که قرار است پس از فروپاشی دلار، پول مشترک ایالات متحده، کانادا و مکزیک باشد. چرا که، بی ثباتی اوضاع مالی در جهان، سقوط بهای نفت و افزایش بدهی خارجی آمریکا می تواند سرانجام اعتبار دلار را به عنوان ارز عمده کره زمین نابود سازد. ذکر این نکته بیهوده است که مقامات آمریکایی شایعات رایج در این زمینه را مردود می شمارند و پیوسته وعده می دهند که دلار را کماکان در جایگاه «پولی رایج و معتبر» حفظ خواهند کرد.
بهرصورت، اسکناس های «آمرو» فاقد پرتره روسای جمهور آمریکا خواهند بود و بیشتر به روبل های بیلو روسیه شباهت خواهند داشت. به عنوان نمونه، تصویری از یک گوزن بر روی اسکناس 50 آمرویی نقش گرفته است، در حالی که هرمی متعلق به سرخپوستان مکزیک می تواند بر روی اسکناس 200 آمرویی مشاهده گردد.
«آمرو» الگوی اتحادیه اروپا و «یورو» آن را پی می گیرد و این اندیشه را به همراه می آورد که واحد پولی جدیدی ممکن است از سوی آمریکا، کانادا و مکزیک و در چهارچوب «اتحادیه آمریکای شمالی» برگزیده شود که دولت «بوش» آن را در سال 2005 در چارچوب «مشارکت برای امنیت و رفاه آمریکای شمالی» (PSP) بنیان نهاده است.
در 6 آوریل 2005، خزانه داری آمریکا ایجاد «گروه کاری سرویس-های مالی» را اعلام داشت و هدف از تاسیس آن را، کمک به طرح های «رفاهی» قرارداد «PSPس عنوان کرد. طبق بیانیه مطبوعاتی «گروه کاری سرویس های مالی» خزانه داری آمریکا، این گروه گفته است «نقشی حساس را در PSP ایفا خواهد کرد.»
توطئه گرایان مدعی اند که دولت های آمریکا، کانادا و مکزیک هم اکنون در حال اتخاذ اقداماتی به منظور جریان چنین واحد پولی در چهارچوب «اتحادیه آمریکای شمالی» هستند. هیچ کدام از اعضای هیچ یک از دولت های ملی تصمیم ایجاد چنین نهادی و یا رواج چنین پول مشترکی را رسما اعلام نداشته است.
اندیشه یک اتحادیه شمال آمریکایی در سطح پولی برای نخستین بار در سال 1999 از سوی «هربرت جی. گرابل»، اقتصاددان کانادایی مطرح گردیده است. وی که شخصیت مهم یک گروه تعمق محافظه کار به نام «موسسه فریزر» (Fraser Institute) است، در سال 1999- سالی که «یورو» به پولی مجازی تبدیل شد- کتابی منتشر ساخته که «ماجرای آمرو» نام دارد. «موسسه سی.دی. هوو»، غول فکری دیگر کانادا، به نوبه خود پیشنهاد می-کند پول مشترکی میان کانادا و ایالات متحده آمریکا رواج یابد. اما، پس از انتشار گزارش، گروه های ناسیونالیست چپ میانه در کانادا مخالفت خود را با هرگونه اتحاد پولی ابراز داشتند، چرا که آن را اقدامی از سوی شرکت های آمریکایی به منظور دستیابی به منابع طبیعی کانادا و در عین حال، از بین بردن خدمات اجتماعی این کشور، قلمداد می کردند. «شورای کانادائیان»، یک گروه دفاع مترقی متشکل از 100 هزار عضو، د راین ارتباط اعلام می دارد که یکی از مسائل عمده اش، تهدید یک «جذب عمیق» است.
دکتر «رابرت پاستور» در کتابی که در سال 2001 انتشار یافت، توصیه می کرد که یک پول مشترک باید اساس یک «همکاری اقتصادی کلان» را میان سه کشور قرارداد نفت (تجارت آزاد در آمریکای شمالی) بنیان نهد. معهذا، «گروه کاری مستقل پیرامون آمریکای شمالی» سال 2005 که وی ریاست آن را برعهده داشت، ایجاد یک پول مشترک را توصیه نمی کرد، و «پاستور» در بخش افکار اضافی و مخالف به هیچوجه توصیه نمی کند که ایجاد یک پول مشترک یک هدف باشد.