گزارشها حاکی از آن است که آمریکا میخواهد ملامحمد عمر را عفو و نامش را از فهرست افراد تحت تعقیب حذف کند تا مقدمه مذاکره با گروه طالبان و فرصت خروج نیروهای آمریکایی و نیروهای همپیمان با آمریکا را از افغانستان فراهم کند. عبدالرحمن المزینی، خبرنگار شبکه العربیه در اسلامآباد گفت عملا گزارشهایی وجود دارد که نشان میدهد واشنگتن احتمالا به حذف ملامحمد عمر را از فهرست افراد تحت تعقیب میاندیشد تا شرایط مذاکره با طالبان را فراهم سازد.
وی افزود؛ واقعیت آن است که برخی از ناظران میگویند احتمالا در داخل دولت آمریکا درباره این موضوع سردرگمی وجود دارد و دولت این کشور گاهی از احتمال لغو نام ملامحمد عمر از فهرست افراد تحت تعقیب سخن میگوید و گاهی نیز این را تکذیب میکند.
وی افزود دولت آمریکا چندین بار، مذاکره بین نمایندگان و افراد نزدیک به طالبان را هدایت کرده است.
سیاست جدید
المزینی درباره این تناقض و اینکه آیا واشنگتن در قبال طالبان سیاست جدیدی را در پیش گرفته است یا خیر گفت: تحلیلگران معتقدند به دولت آمریکا سیاست جدیدی را پیش گرفته است تا از یک طرف شراکت و ائتلاف بین جنبش طالبان و شبکه القاعده را از بین ببرد و از طرف دیگر در بین اعضای گروه طالبان اختلاف بیندازد و افرادی را که در گروه طالبان احتمالا با حضور و فعالیت در خاک افغانستان مخالفند و به کار سیاسی تمایل دارند جذب کند.
المزینی افزود هم در دولت آمریکا در ارتباط با نحوه تعامل با طالبان سردرگمی و بیبرنامگی وجود دارد و هم دولتهای پاکستان و افغانستان برای گشودن باب گفتوگو با طالبان تلاش میکنند تا حداقل برخی از رهبران متمایل به گفتوگو و مخالف با حضور در خاک افغانستان را جذب کنند.
در عین حال سفیر آمریکا در کابل خواستار آشتی گروههای متخاصم افغان شد و تصریح کرد؛ روند آشتی باید توسط افغانها و بدون دخالت جامعه بینالملل صورت گیرد.
به نوشته شماره روز گذشته روزنامه لوموند در اینترنت، در حالی که هشت روز به انتخابات ریاست جمهوری آمریکا باقی مانده است ویلیام وود قصد ندارد درباره بررسی مجدد سیاست آمریکا در افغانستان که چند هفتهای است در واشنگتن مطرح شده اظهارنظر کند. اما سفیر آمریکا در کابل انتظار ندارد تغییرات اساسی در سیاست کلی آمریکا صورت گیرد و به «انتقال آرام» از جرج بوش به جانشینش در پرونده افغانستان باور دارد.
باید دید ژنرال دیوید پترائوس فرمانده مرکزی عملیات آمریکا در عراق و افغانستان که 31 اکتبر مسئولیت جدید خود را به عهده میگیرد و هوادار رویکردی کمتر نظامی و بیشتر سیاسی در پرونده افغانستان است، پس از دیدار و مشورت با رئیس جدید کاخ سفید میتواند برتری دیدگاه خود را به اثبات برساند.
ویلیام وود با این حال میداند که ژنرال پترائوس برای اهداف خود منابع بیشتری درخواست خواهد کرد. او روی آموزش ارتش و پلیس افغانستان تاکید دارد و روی تقویت حکومت محلی به ویژه با قبایل تاکید دارد.
سفیر آمریکا که محل اقامت وی در منطقه حفاظت شده کابل قرار دارد میداند که نکته آخر تا حدودی متناقض است. زیرا تقویت قبایل خطر مشروعیت بخشیدن مجدد «جنگسالاران» را که حامد کرازی رئیسجمهور افغانستان تلاش داشت آنها را به حاشیه بکشاند به دنبال دارد.
ویلیام وود میگوید: آنچه که ما در نظر داریم روابط بسیار نزدیک میان دولت و قبایل محلی است و به معنی اراده برای مسلح کردن قبایل یا شبهنظامیان نیست.
ما به هیچ عنوان نمیخواهیم جنگسالاران را مجددا تقویت کنیم. او گفت: من به تقویت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی میاندیشم؛ این به معنی ایجاد دوباره ظرفیت نظامی مستقل نیست.
ویلیام وود این ایده را که ناتو در موقعیت تدافعی قرار گرفته رد کرد و گفت: آمریکاییها در ابتدا میخواستند رد پای کوچکی در این کشور برجای گذارند اما مشکل اینجا است که افغانستان امروزه بسیار قوی شده و دشمنانش نیز قدرتمند شدهاند. اگر طالبان از مبارزه شورشی به تروریسم روی آوردهاند این نشاندهنده اعتراف به ضعف است.
ناتو و گروههای آمریکایی عملیات «آزادی تغییرناپذیر» میتوانند هر منطقهای را در هر زمان در افغانستان کنترل کنند؛ اما این به عهده سربازان نیست که از این مناطق حفاظت کنند بلکه این وظیفه دولت و پلیس افغانستان است.
سفیر آمریکا در افغانستان با اشاره به آماری که واشنگتن درباره اعزام نیروی کمکی به این کشور ارائه داده است (12 هزار سرباز) میگوید: هر نیروی کمکی در واقع نیروی کمکی برای ارتش افغانستان است. اگر بپذیریم که 10 هزار سرباز آمریکایی به این کشور اعزام شود با این حال این رقم یک ششم ظرفیتی است که برای ارتش ملی افغانستان (رساندن شمار نیروها از 65 هزار نفر به 125 هزار نفر) در نظر گرفته شده است.
این دیپلمات آمریکایی که میانجی رویکرد جدید آمریکا در این درگیری است و همواره مخالف طرح «آشتی» بوده است میگوید: آمریکا همواره میدانسته است که درگیری افغانستان، نزاع میان برادران دشمن است و نهایتا باید در این زمینه تفاهم و آشتی صورت گیرد.
ویلیام وود میافزاید: براساس قانون اساسی و قدرت حاکم، افراد وابسته به القاعده نمیتوانند شامل مذاکرات شوند. این مسئله تنها مربوط به نیروهای طالبان افغان است که حقیقتا خواستار توقف جنگ باشند. نهایتا اینکه روند آشتی باید توسط افغانها و بدون دخالت جامعه بینالملل صورت گیرد.
مواد مخدر
سفیر آمریکا در خصوص مبارزه با مواد مخدر در افغانستان میگوید: باید برنامههای وسیعی برای مبارزه با مواد مخدر در پیشگیریم. بازداشت قاچاقچیان، ضبط مواد مخدر، مبارزه با پول مواد مخدر، نابود کردن آزمایشگاهها، تقویت سیاست ریشهکنی داوطلبانه در این چارچوب قرار دارد. ویلیام وود که در فاصله سالهای 2003 تا 2007 سفیر آمریکا در کلمبیا، کشوری که درگیر مواد مخدر است بوده معتقد است:وضعیت افغانستان با کلمبیا متفاوت است. او میگوید اگر بتوان 35 هزار تروریست را در کلمبیا بازداشت کرد دلیلی ندارد که بتوانیم همین نتایج را در افغانستان به دست آوریم.
ناتو نیز قبل از تصمیم برای مبارزه با کشست خشخاش سالها نظارهگر بود. او میگوید: تنها 10 درصد از هروئین مصرفی در آمریکا از افغانستان تامین میشود (باقی از آمریکای لاتین وارد این کشور میشود) در حالی که 80 درصد هروئین مصرفی در اروپا از این کشور است. او میگوید: این برعهده دولتهای اروپایی است که چرا مبارزه با این امر تا این حد به تاخیر افتاده است. ویلیان وود به مسئله «خسارتهای جنبی» یعنی قربانیان غیرنظامی بمبارانها که مسئلهای اساسی به شمار میرود واقف است. او معتقد است مطبوعات در اینزمینه بزرگنمایی میکنند. او میگوید: در سال 2008 نیروهای آمریکا بیش از 600 حمله شبانه داشتهاند که تنها چند حادثه منجر به کشته شدن غیرنظامیان شد. او میداند که جنگ طولانی است زیرا افغانها به حفظ درههای خود در برابر هر دشمنی شهرت دارند.
او با نتیجهگیری از چنین وضعی میگوید: راهحل نظامی برای این درگیری وجود ندارد، اما راهحل غیرنظامی نیز وجود ندارد: پاسخ به تروریسم، امیدوار کردن مردم است.