1381
21 و 22 آذر: عکسهای ماهوارهای که از تلویزیونهای آمریکا پخش شده، توجه اذهان بینالمللی را در خصوص دو سایت هستهای ایران [یکی در اراک و دیگری در نطنز] جلب کرد.
20 بهمن: محمد خاتمی، رئیسجمهور وقت، اعلام کرد که کشورش سوخت اتمی تولید خواهد کرد تا در آینده بتواند در مراکز اتمی غیرنظامی خود استفاده کند.
2 اسفند: محمد البرادعی، رئیس آژانس اتمی، به منظور اطمینان حاصل کردن از ماهیت غیر نظامی برنامه اتمی ایران، از تهران دیدار میکند. [آغاز بازرسیهای آژانس اتمی]
1382
29 خرداد: آژانس اتمی از ایران میخواهد تا پروتکلی رابه پیمان منع گسترش اتمی بیفزاید.
4 شهریور: گزارشی از آژانس اتمی حاکی از آن است که اثراتی از اورانیوم غنیشده به میزانی که بسیار بالاتر از مصارف غیر نظامی بوده، مشاهده شده است.
21 شهریور: آژانس اتمی تا آخر ماه اکتبر به ایران فرصت میدهد تا ثابت کند که در حال دستیابی به سلاح اتمی نیست.
29 مهر: به دنبال سفر همزمان سه وزیر امور خارجه انگلستان، فرانسه و آلمان به ایران، که برای اولین بار رد تاریخ این کشور انجام گرفت، جمهوری اسلامی کلیه خواستههای آژانس اتمی را میپذیرد: همکاری داوطلبانه با آژانس، نظارت آژانس بر تأسیسات هستهای، متوقف نمودن فعالیتهای غنیسازی اورانیوم و متعهد شدن نسبت به امضای پروتکل اضافه شده به پیمان منع گسترش اتمی.
19 آبان: گزارش دیگری از آژانس حاکی از آن است که در حال حاضر هیچگونه مدرکی دال بر ساخت سلاح اتمی توسط ایران وجود ندارد. ایالات متحده این نتیجهگیری را نادرست اعلام میکند.
27 آذر: دولت تهران پروتکل اضافه شده به پیمان منع گسترش اتمی را در وین به امضا میرساند.
1383
15 فروردین: مقامات ایرانی منکر داشتن تأسیسات اتمی مخفی میشوند و اظهار میدارندکه راهاندازی سایت تبدیل اورانیوم اصفهان به صورت آزمایشی، تعهدات ایران را نسبت به پیمان عدم گسترش اتمی نقض نمیکند.
1 خرداد: آژانس اتمی بار دیگر تأکید میکند که نشانههای جدیدی از اورانیوم غنیشده به میزان بسیار بالا را کشف کرده است.
28 خرداد: آژانس اتمی، متنی را تصویب میکند که طی آن چگونگی همکاریهای ایران را به شدت مورد انتقاد قرار میدهد.
27 شهریور: این آژانس مجدداً خواستار توقف کلیه فعالیتهای مربوط به غنیسازی اورانیوم میشود.
30 شهریور: ایران اعلام میکند که تبدیل 37 تن سنگ معدن اورانیوم را آغاز کرده است.
24 مهر: طی توافقنامه پاریس، ایران موافقت میکند تا کلیه فعالیتهای غنیسازی خود را متوقف کند و در عوض از اروپاییها قول همکاری در زمینههای اتمی، بازرگانی و سیاسی را میگیرد.
1 آذر: عملیات متوقفسازی کلیه فعالیتها اجرا میشود.
9 آذر: ایران اعلام میکند که فعالیتهای غنیسازی مدتداری را آغاز خواهد کرد و هرگز از آن منصرف نخواهد شد.
22 آذر: آغاز مذاکرات رسمی با سه قدرت اروپایی.
24 بهمن: ایران انصراف از ساخت رآکتور آب سنگین را که صرفاً مصارف نظامی دارد، نمیپذیرد و این در حالی است که اروپا پیشنهاد ساخت یک رآکتور آب سبک را به تهران داده بود.
1384
10 اردیبهشت: ایران اعلام میکند که ظرف چند روز آینده تبدیل اورانیوم را در سایت اصفهان از سر خواهد گرفت.
21 اردیبهشت: اروپاییها به ایران اخطار میدهند که در صورت انجام این کار، پرونده ایران به شورای امنیت ارسال خواهد شد.
29 اردیبهشت: تهران اطلاع میدهد که تصمیم خود را عوض نخواهد کرد.
4 خرداد: مقامات ایرانی قبول میکنند که قبل از اتخاذ هر تصمیمی، تا ماه اوت به اروپا فرصت دهد تا پیشنهاد همکاری خود را به طور مفصل و جزء به جزء به ایران تسلیم کند.
10 مرداد: ایران به اطلاع آژانس اتمی میرساند که تصمیم دارد سایت اصفهان را مجدداً راهاندازی کند و طی همان روز تدارکات لازم برای این کار را میبیند.
13 مرداد: اروپاییها از آژانس اتمی میخواهند تا فوراً فراخوانی برای ایران ارسال کند.
14 مرداد: ایران پیشنهاد 34 صفحهای اروپا را غیرقابل قبول و توهینآمیز دانسته و آن را نمیپذیرد. اروپا در این پیشنهاد همچنین مخالفت خود را با فعالیتهای غنیسازی ایران اعلام داشته بود.
17 مرداد: ایران تبدیل اورانیوم را در اصفهان از سر میگیرد.
2مهر: شورای حکام آژانس اتمی حکمی را به تصویب میرساند که طی آن از ایران میخواهد به میز مذاکره باز گردد.
3مهر: ایران حکم شورای حکام را رد میکند و مفاد این حکم را سیاسی، غیر منطقی و غیر قانونی تلقی میکند.
5مهر: تهران در پاسخ به حکم تصویب شده توسط شورای حکام، تهدید میکند که در صورت ارسال پرونده به شورای امنیت، فعالیتهای غنیسازی خود را آغاز خواهد کرد.
15 مهر: جایزه نوبل در صلح به دلیل فعالیتهای بیشائبه آژانس اتمی در زمینه منع گسترش سلاحهای اتمی، به این آژانس و محمد البرادعی، رئیس آن که اصلیت مصری دارد، اهدا میشود.
24 مهر: ایران تأکید میکند که حاضر نیست فعالیتهای جدید هستهای خود را متوقف سازد.
4 آبان: محمود احمدینژاد اظهار میدارد که اسرائیل باید از صفحه روزگار محو شود.
5 آبان: اسرائیل نیز اظهار میدارد که ایران در سازمان ملل جایی ندارد.
11 آبان: تهران موافقت میکند تا بازرسان اتمی سازمان ملل از یکی از سایتهای اصلی ایران بازدید کنند.
27 آبان: در گزارشی از آژانس اتمی آمده که ایران کماکان مخالف این است تا بازرسان آژانس اتمی از چندین سایت نظامی و در عین حال حیاتی بازدید به عمل آورند.
23 آذر: احمدینژاد اعلام میکند که کشتار یهودیان در اروپا افسانهای است که اروپاییها ساختهاند تا دولتی یهود در قلب جهان اسلام به وجود آورند. همان روز جورج بوش نیز از ایران به عنوان خطری جدی یاد میکند.
25 آذر: اتحادیه اروپا تحریمها و مجازاتهایی را به ایران گوشزد میکند.
4 دی: ایران یادآور میشود که پیشنهاد مسکو مبنی بر دنبال کردن فعالیتهای غنیسازی در خاک روسیه در دست بررسی است.
13 دی: ایران اعلام میکند که تا چند روز آینده فعالیتهای پژوهشی خود را در زمینه سوخت اتمی از سر میگیرد.
14 دی: مذاکره کننده ایرانی خاطرنشان میسازد که هیچ بحثی در خصوص از سرگیری پژوهشهای اتمی قابل قبول نیست.
رویدادهای خبر
پس از آنکه نمایندگان سه کشور اروپایی خواستار نشست ویژه شورای حکام در روز 2 فوریه میشوند که بر اساس آن پرونده هستهای ایران به شورای امنیت سازمان ملل ارجاع دهند. طی نشستی در لندن میان معاونان سیاسی وزیران خارجه شش کشور آمریکا، آلمان، فرانسه، انگلیس و چین و روسیه توافق میشود تا پرونده ایران برای حل و فصل نهایی به شورای امنیت ارجاع داده شود ولی وزیران خارجه این شش کشور در نشستی در لندن بر ارسال گزارش پرونده به شورای امنیت توافق میکنند و مکانیسم «اطلاعدهی» به جای «ارجاعدهی» را بر میگزیند. ایران اعلام میکند در صورت ارسال گزارش و یا اطلاع پرونده، طبق مصوبه مجلس کلیه همکاریهای داوطلبانه خود با آژانس ر ا تعلیق و غنیسازی را لغو میکند و غنیسازی اورانیوم را از سر گرفته میشود. بین ایران و سه کشور اروپایی مذاکراتی در بروکسل برگزار میشود که گرچه از نظر ایران مثبت بوده اما از نگاه طرفین غربی فاقد رویکرد جدید از سوی تهران تلقی شد. بالاخره شورای حکام آژانس بینالمللی انرژی اتمی پس از سه روز جلسه در تاریخ 14 فوریه (15 بهمن) ارسال گزارش ایران به شورای امنیت سازمان ملل را به تصویب میرساند.