حجتالاسلام والمسلمین مهدی کروبی بدین وسیله مایلم مسرت خود را از این که جنابعالی با وجود زحمات و گرفتاریهای فراوانی که از سالهای قبل از انقلاب و تاکنون در کنار و در خط امام خمینی(ره) متحمل شدهاید، اینک آستین بالا زده و با همتی بلند از پذیرفتن مسئولیت روزنامه «اعتماد ملی» نهراسیدهاید ابراز دارم.
علت خرسندی من این است که هشتاد سال پیش که در یک خانواده روحانی و از پیروان سیدجمالالدین اسدآبادی و با جان و دل مشروطهخواه، پا به دنیا گذاشتهام از کودکی به من آموختهاند که در یک حکومت مردمی، ارباب جراید از محترمترین و عزیزترین افرادند، به همین جهت در آن زمان روزگاری را رکن چهارم مشروطه مینامیدند و سالیان دراز زندگی در فرانسه و حشر و نشر با روشنفکران و دوستی با روزنامهنگاران آزاده این کشور به من ثابت کرد که در زمان ما هم روزنامهنگار به مثابه جان آزادی و استقلال کشور است. چنان چه روزنامهنگاران تنها کسانی هستند که بدون طی مدارج معمول به عالیترین مقامات یعنی وزارت، سناتوری و سفارت نائل میآیند. فیالمثل «اریک رولو» کارشناس خاورمیانه در روزنامه «لوموند» در زمان ریاست جمهوری فرانسوا میتران به سفارت فرانسه در تونس و سپس در ترکیه منصوب میشود. یا «سروان شرایبر» موسس و مدیر مجله معروف «اکسپرس» به دعوت ژیسکاردستن به وزارت در دولت او میرسد. نتیجه آن که امروز بیش از گذشته مطبوعات در سراسر جهان به استثنای کشورهای نظامی و استبدادی، زبان گویا و آیینه تمام نمای دموکراسیاند. چون به زعم عمومی جراید آزاد و مستقل هستند که میتوانند با متانت و عقلانیت، هم راهنما و هم حامی دولتها و ملتها باشند و در مواقع حساس و وخیم چه بسا بیش از دولتها زبان گویای ملتها در صحنه بینالملل هستند.
من با آشناییای که در سالهای اخیر با مواضع و نظریات جنابعالی در روابط داخلی و خارجی پیدا کردهام جنابعالی را یک رجل سیاسی پخته و هوشیاری دیدهام که در شرایط کنونی کشور در رفتار با هموطنان و همچنین با بیگانگان به تمام معنا مرد میدان هستید. امروزه همگی چه در زندگی سیاسی داخلی و چه در مواجهه با شخصیتها یا مسائل جهانی، دو خصلت را اساسی میدانند؛ یکی عقلانیت و متانت و درک و برداشتهای سیاسی است و دیگری قابلیت و ظرفیت گفتوگو به منظور نزدیک کردن نظرات به ظاهر مخالف که با اندکی تأمل قابل تلفیق و تعاملاند. این دو خصلت در جنابعالی به نحو بارزی وجود دارد. از این رو من اطمینان دارم که شما میتوانید در بالا بردن سطح دانش و ادبیات سیاسی در کشور نقش عمدهای داشته باشید. من از نزدیک شاهدم که مطبوعات و خبرگزاریها که خوشبختانه یکی پس از دیگری در سالهای اخیر و با وجود مشکلات فراوان پا به صحنه میگذارند، صادقانه میکوشند تا به نیازهای مردم پاسخ دهند، به خصوص نسل جوانی را اعم از دختر و پسر میبینم که با درآمد اندک ولی با چنگ و دندان تلاش میکنند تا به هر نحو شده رضایت مخاطبان را تامین کنند.
من آنها را از مهمترین دستاوردهای این دوران میدانم و به عنوان یک ایرانی به وجود این عزیزان افتخار میکنم. ولی در این لحظه خطیر لازم است مطبوعات بتوانند به جریان بیتفاوتی که پیر و جوان را چون بیماری مسری در برگرفته فائق آیند. به ویژه که ما در شرایط موجد و در ارتباط با پرونده هستهای در یک مصاف جهانی، چه بسا طولانی قرار داریم. بی شک داروی این بیتفاوتی عمومی حضور موثر و تعیینکننده مردم در صحنه است و این مهم میسر نیست جز با وجود مطبوعاتی مقتدر.