دکترمحسن اسماعیلی
ایجاد تفرقه و جنگ مذهبی و نیز سنگ اندازی در راه استقرار مردم سالاری دینی به منظور توجیه تداوم حضور آمریکا در عراق از جمله دلایلی طراحی جنایت بزرگ سامرا است که به شکل های مختلف مورد تأکید قرار گرفته است. با این حال، به نظر نگارنده انتخاب مقطع زمانی حاضر برای انفجار در حرم امام هادی و فرزند بزرگوارش (علیه السلام) دلیل مهم دیگری هم دارد که نباید ناگفته و مغفول بماند؛ به ویژه آنکه برای دستیابی به دو هدف نخست، ضرورتی نداشت تا حادثه سامرا در این زمان و با چنین وسعتی طراحی شود. جنایاتی به مراتب کوچک تر هم می تواند دستاویز اکران این حادثه برای نیل به مقاصد شوم آنان باشد. پس واقعیت چیست؟!
به نظر می رسد، علاوه بر اهداف مذکور، اشغالگران عراق در این مقطع زمانی نیازمند طراحی حادثه ای بودند تا بازتاب رسانه ای آن، افکار عمومی را به خود مشغول کرده و آنان را از بار سنگین اتهام رهایی بخشد.
واقعیت آن است که انتشار تصاویر جدید از رفتار وحشیانه مأموران آمریکایی با زندانیان بی پناه عراقی در زندان ابوغریب، موج سهمگینی از اعتراضات جهانی را علیه آنان برانگیخت که با هیچ رسوایی دیگری قابل مقایسه نیست. چند روز پیش از آن هم فیلمی از رفتار مشابه مأموران انگلیسی از پرده برون افتاد که به قصد تفریح! با چند نوجوان اهل بصره بی رحمانه ترین رفتارها را به نمایش می گذاشتند.
تصاویر مذکور چنان تکان دهنده، و در برخی موارد، زشت و وقیحانه بود که بسیاری از شبکه های خبری، و از جمله تمام شبکه های عرب زبان، از پخش آن خودداری کردند و تنها چند فرستنده غربی حاضر شدند که با پخش این تصاویر احساسات مخاطبان خود را به شدت جریحه دار سازند.
جالب آنکه وزارت دفاع آمریکا، پنتاگون، نیز واقعی بودن عکس ها و تصاویر فوق را تأیید کرده البته در همان حال سخنگوی وزارت امور خارجه آن کشور تنها از انتشار این عکس ها و تصاویر انتقاد کرد (و نه ارتکاب جنایاتی چنان فجیع و تکان دهنده را)
در همین زمان خبر دیگری مخابره شد: «یک نظامی آمریکایی در مجلس نمایندگان آمریکا ابعاد جدیدی از شکنجه عراقی ها را فاش کرد. گروهبان سموئیل بروفانس که به علت شهادت دادن درباره شکنجه زندانیان ابوغریب خلع درجه شده است، در مجلس نمایندگان آمریکا گفت: آمریکایی ها از کودکان عراقی برای تحت فشار قرار دادن پدران زندانی شان استفاده می کنند. وی تصریح کرد: یک افسر عراقی بدون هیچ اتهامی از سوی آمریکایی ها به زندان ابوغریب برده شد و آمریکایی ها برای گرفتن اطلاعات، فرزندش را در مقابل چشمانش مورد آزار قرار دادند...»
همزمان، گزارش تازه سازمان ملل متحد از رفتار غیرانسانی با زندانیان گوانتانامو هم منتشر شد. این گزارش چنان رسوا کننده بود که حتی کوفی عنان نیز دیگر نتوانست به سکوت ننگ بار خود ادامه دهد و علناً خواستار تعطیلی این زندان شد؛ گرچه رامسفلد، وزیر دفاع آمریکا، فورا او را سرزنش کرد که چرا تحت تأثیر تبلیغات ضد آمریکایی قرار گرفته و از یاد برده است که رفتار آنان با زندانیان گوانتانامو بسیار هم خوب و متمدنانه بوده است!
به هر حال، مجموعه ای از این رسوایی ها در دو هفته اخیر آمریکا را در چالشی پرمخاطره با افکار عمومی قرار داده بود؛ چالشی که بی تردید بازنده ای جز اشغالگران پرادعا و یاوه گو نداشت.
در چنین شرایطی بهترین تاکتیک روانی آن بود که با خلق فاجعه ای کم نظیر، آن را کانون همه احساسات و توجهات مردم مسلمان و آزادی خواه در سراسر جهان کنند و به این ترتیب فرصتی برای تنفس و بازیابی خود پیدا کنند و البته چه فاجعه ای بزرگ تر و تحریک کننده تر از هتک حرمت مکانی که جد، پدر، مادر و عمه آخرین حجت الهی را یکجا در خود دارد؟
بی تردید این فاجعه چندان بزرگ است که برای التیام زخم ها و آرامش دل ها چاره ای جز شکایت به پروردگار قادر متعال نیست. باید از فقدنبی، غیبت ولی و کثرت اعداء به او پناه برد و از او تسلی خواست، اما فراموش نکنیم که آنچه اشغالگران با مسلمانان بی دفاع و ستمدیده عراق می کنند نیز چنان است که تهی کردن قالب را نباید ملامت کرد. حرمت مؤمن از حرمت کعبه کمتر نیست و نباید گذاشت جنایت سامرا موجب فراموش کردن هتک نوامیس و جانهای مؤمن گردد. این خواست و یکی از اهداف پشت پرده آمران حادثه اخیر است که نباید محقق گردد وسیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون.