کالبدشکافی سازمان ادوار تحکیم

ب) برنامه‌های تاکتیکی
سکوت بعد از بحران
همانطور که اشاره شده سازمان ادوار پس از پایان دوره اصلاحات، متوجه بسیاری از تغییرات در فضای سیاسی شده و شروع به موضع گیری و آماده سازی خویش کرد.
در آن برهه، سازمان ادوار و دیگر احزاب مخالف نظام تصورشان این بود که به جهت موقعیت نامناسب نظام اسلامی در عرصه بین المللی از لحاظ روابط دیپلماتیک، مسئله هسته ای و اتهام نقض حقوق بشر، و همچنین شروع به کار جدید دولت نهم و عدم آمادگی آن دولت، نسبت به رویارویی با فعالیت های اجتماعی، موقعیت مناسبی برای تشدید اقدامات خود در کشور، در دست آن ها نهاده است. این جریان ها به هیچ عنوان برخورد جدی دولت با تحرکاتشان را در تحلیل های خود جای نمی دادند زیرا با توجه به فشارهای بین المللی، چنین توانی را در دولت مشاهده نمی کردند. لذا می توان تحولات سازمان ادوار را تا اوایل سال85 در جهت ایجاد سکویی برای پرش و جهش رفتاری دانست، که به هیچ وجه موضع گیری منفعلانه در مقابل تغییر و تحول سیاسی کشور را در برنامه های خویش جای نمی داد.
اما پس از مشاهده برخورد مقتدرانه نظام و نهادهای امنیتی با این تحرکات و علی الخصوص بازداشت دبیرکل سازمان در تابستان 85 و پلمپ دفتر سازمان و بازداشت عده ای از اعضای آن در تابستان86، نوعی بحران در درون سازمان ایجاد شد که باعث تغییر در رویکردها گردید.
در دوره جدید، سازمان ادوار به وضوح سخن از سکوت و عدم برخوردهای رادیکال به میان آورد و توصیه جدی آن ها به فعالان حوزه دانشجویی، به نوعی «سکوت اعتراض آمیز» تبدیل شد.
احمد زیدآبادی در تاریخ 29آبان 86 در نشست دفتر تحکیم این مطلب را این گونه بیان می کند: «با توجه به وضعیت به وجود آمده احساس من این است که نوع فعالیت های قبلی هزینه های زیادی دارد. به دلیل این که فعالیت ها تأثیر زیادی داشته باشد. باید در راه ها و روش ها تجدیدنظر شود. فعالیت مؤثر در شرایط امروز بدون درگیر شدن در شرایط، تناقض آمیز است ]...[ دوستان را به یک نوع تجدید نظر در استراتژی قبلی و دست یافتن به یک تصویر روشنی از آینده توصیه می کنم.»18
این میزان درماندگی در اظهارات زیدآبادی نسبت به نحوه رویارویی با وضعیت موجود، به وضوح نشانگر این مطلب است که حجم گسترده هزینه هایی که گروهک ادوار در ازای اقدامات خود متقبل شده آنها را به نوعی انفعال و عقب نشینی واداشته است.
وی در گفتگویی تلفنی در تاریخ 14بهمن 1386 با نشریه شهرگان، ضمن تأکید بر سیاست سکوت عنوان می کند: «ما فعالیت سیاسی را از این به بعد در بیانیه های تند نخواهیم دید. علاوه بر اینکه به نظر من این شکل کار اثری ندارد، برای نیروهای جوانی که اینجا هستند نیز مشکلات امنیتی ایجاد می کند. من معتقدم اگر ادوار بخواهد به عنوان یک نیروی جدی عمل کند باید به درون خود بازگردد و آموزش ببیند.»19
مسئله تأکید بر عدم موضع گیری های تند چیزی است که زیدآبادی پس از مشاهده برخوردهای قاطعانه نظام به آن رسیده است و در واقع نوعی چرخش تاکتیکی برای به دست آوردن فرصتی در جهت تجدیدقوا و تعیین استراتژی جدید است. باید گفت، در پرونده عملکرد زیدآبادی، پیش از این بارها موضع گیری های تند و بی پرده ای مشاهده شده است که همین امر به وضوح این چرخش تاکتیکی را اثبات می کند. وی در تاریخ 6/7/85ضمن صحبت هایی که در مورد دستگیری موسوی خوئینی داشته است چنین عنوان می کند: «مبنای رفتار بسیاری از کسانی که در حکومت ایران نقشی برعهده دارند لجبازی است. کسانی که گذارشان به زندان های جمهوری اسلامی افتاده است، حرف مرا راحت تر می فهمند. سیاست رو کم کنی که ریشه در لجاجتی کودکانه دارد در ایران جاری است. و نمونه آن در بازداشت موسوی مشهود است ]...[ این نوع رفتار دودش به چشم حکومت می رود و نتیجه ای جز ابطال تلاش های لفظی نظام های قضایی و اجرایی ایران به منظور نشان دادن سیمایی ملایم از حکومت ایران در عرصه بین المللی نخواهد داشت. اگر حکومت گران به این نتیجه راضی اند به لجبازی و سیاست روکم کنی ادامه دهند.»20
وی در نوشته ای که تحت عنوان «برای عبدالله مؤمنی و دیگر دوستان دربند» در سایت ادوارنیوز منتشر گردید، ضمن اعتراض به دستگیری اعضای سازمان افزوده است: «حکومتی که ادعای عدالت می کند، بهترین راه مقابله با آن داد زدن بیدادگری های آن است. حکومتی که ادعای دموکراسی می کند، بهترین راه مبارزه با آن، ردیف کردن رفتارهای خلاف دموکراسی آن است. حکومتی که ادعای حقوق بشر می کند، بهترین راه بی اعتبار کردن آن، افشای موارد نقض حقوق بشر توسط آن است و حکومتی نیز که ادعای پیروی از دین دارد، بهترین راه به چالش کشیدن آن، نشان دادن بی اعتنایی آن به اصول و قوانین دین است.»21
این نوع ادبیات تند در کنار توصیه به سکوت به وضوح حاکی از همان تغییر رویکرد در رفتار و دیدگاه سازمان است که شرح آن گذشت.