پس از ماهها کشمکش روز پنجشنبه گذشته اعلام شد گروههای رقیب فلسطینی در مذاکرات خود در قاهره بر سر تشکیل دولت وحدت ملی به توافق رسیدند. براساس آنچه که اعلام شده است جناح های فلسطینی چند کمیته تشکیل داده اند و این کمیته ها راه را برای تشکیل دولت وحدت ملی تا دهم فروردین هموار خواهند کرد.
اعلام خبر توافق گروههای فلسطینی قاعدتا رخداد مهمی باید تلقی شود و خبر خوش یمنی است که در درجه اول مردم فلسطین و در وهله دوم مسلمانان جهان که مسائل فلسطینی ها و سرزمین فلسطین را با حساسیت و اهمیت دنبال می کنند از آن استقبال می کنند. تردید نیست که تفرقه فلسطینی ها خواسته دیرینه دشمن صهیونیستی بوده است و چه بسا اگر این تفرقه وجود نداشت . رژیم صهیونیستی قادر نبود اینگونه گستاخانه به حقوق فلسطینی ها تجاوز کند. فجایع اخیر به خصوص قتل عام غزه نشان می دهد که هر زمان تفرقه میان فلسطینی ها شدیدتر شده است صهیونیستها نیز در حمله به فلسطینی ها جری تر شده اند.
از اینرو انسجام در صفوف ملت فلسطین از الزامات غیرقابل انکار در راه مبارزه برای آزادی فلسطین و رسیدن فلسطینی ها به حقوق حقه شان می باشد.
با اینحال مسائلی وجود دارد که کماکان می تواند وحدت ملی فلسطینی ها را زیر سئوال ببرد. برخی از این موارد می تواند توطئه صهیونیستها و مداخلات دولتهایی باشد که هرگز نمی خواهند فلسطینی ها یکصدا باشند و وحدت در میان آنها برقرار باشد و بخش دیگر که اتفاقا مهم تر و حیاتی تر است وجود اختلاف و تفاوت اساسی در دیدگاه های دو جناح عمده فلسطینی است . این اختلاف نظر طرفین در برخی موارد در تضاد کامل با یکدیگر قرار دارد.
طبیعتا غلبه بر مانع اول اتحاد فلسطینی ها یعنی نقشه ها و توطئه های رژیم صهیونیستی و حامیان بین المللی آن رژیم می تواند با دوراندیشی هوشیاری و تلاش همه جانبه جریان های فلسطینی میسر باشد ولی رفع مانع دوم باتوجه به واقعیت های موجود در صحنه سیاسی فلسطینی ها همچنان دور از دسترس می نماید و خوش بین بودن به توافق های برروی کاغذ الزما نمی تواند ضامن توفیق آن باشد.
واقعیت این است که دیدگاه جنبش فتح مبتنی بر سازش با رژیم صهیونیستی است واین جریان از دو دهه قبل با همین دیدگاه در صحنه حضور داشته است و تا قبل از ظهور دولت حماس در انتخابات سه سال پیش همه مراکز قدرت در حکومت خودگردان را در قبضه داشت . براساس دیدگاه این جریان فلسطینی ها دیگر باید مبارزه قهرآمیز با رژیم صهیونیستی را کنار بگذارند چرا که از ادامه این مسیر هیچ توفیقی بدست نخواهند آورد.
فتحی ها معتقدند که می بایست مسائل موجود را در سر میز مذاکره حل و فصل کرد و در چارچوب طرح به اصطلاح « زمین در برابر صلح » در ازای صلح با رژیم صیهونیستی مناطقی را از چنگ رژیم صهیونیستی ها خارج و کشور فلسطین را ایجاد کرد همچنانکه تاکنون منطقه « حکومت خودگردان » نیز با چانه زنی در پای میز مذاکره ایجاد شده است .
این درحالی است که مواضع حماس درست در مقابل این تفکر قرار دارد. جنبش حماس معتقد است صهیونیستها هرگز در پای میز مذاکره امتیاز با اهمیتی به فلسطینی ها نخواهند داد و اگر چیزی هم تاکنون فلسطینی ها به دست آورده اند در سایه مبارزات قهرآمیز بوده و صهیونیستها مجبور به واگذاری این امتیازات شده اند.
جنبش حماس بر این باور است که رژیم صهیونیستی هرگز اعتقادی به شناسایی حقوق ملت فلسطین ندارد و تجربه 60 سال اشغالگری و 20 سال مذاکره این حقیقت را به اثبات رسانده است .
از دیدگاه جنبش حماس حداکثر امتیازی که رژیم صهیونیستی به فلسطینی ها خواهد داد اعطای یک خودمختاری به فلسطینی ها در محدوده ای است که کاملا در احاطه و حصار رژیم صهیونیستی باشد مضاف بر اینکه همه فلسطین اشغالی متعلق به فلسطینی ها می باشد و صهیونیستها هیچ حقی در آن جا ندارند و باید کل فلسطین آزاد شود. براین اساس حماس اعلام کرده است هرگز رژیم صهیونیستی را به رسمیت نخواهد شناخت زیرا که شناسایی موجودیت این رژیم خیانت به ملت فلسطین و نسل های آینده است و هرگونه امضای پیمان سازش با این رژیم اشغالگر تائید اشغالگری و زدن مهر خیانت به پای ورقه فروش فلسطین به صهیونیستهای اشغالگر می باشد.
اکنون باتوجه به این دو دیدگاه کاملا متضاد بسیار دشوار است که دوطرف بتوانند به یک نقطه مشترک برسند. چه اینکه از هم اکنون و درحالی که هنوز مرکب امضای توافق جناح های فلسطینی خشک نشده است محمود عباس رئیس تشکیلات خودگردان تاکید کرده است که حماس باید به همه پیمان های سازش امضا شده تشکیلات خودگردان با رژیم صهیونیستی پایبند باشد که این به مفهوم دعوت از حماس به گردن نهادن به شناسایی رژیم صهیونیستی است . حماس نیز بلافاصله این را رد کرده و بار دیگر تاکید نموده است که هرگز موجودیت اسرائیل را به رسمیت نخواهد شناخت .